O zaman... allons-y!

This song is ending, but the story never ends.

2011-09-30T00:02:00.000+03:00

Karanlıkta oturuyorum. Müzik bile açamadım. Temasını bile. Ood'ların şarkısını bile.

Gözlüklerim o kadar pislendi ki önümü görmekte zorlanıyorum. Bilgisayarın ışığı gözlüğümde kuruyup kalmış tuzlara çarpıp görüntüyü bulanıklaştırıyor.

Çok üzülüyorum ya. Bir kez daha biten bir şey bana bu kadar çok koyuyor.

Işığı açıp yüzüme bakmaya korkuyorum. O kadar çok ağladım ki. Tam on tane kirli peçete birikmiş yanımda.

Aslında hep düşündüğüm şey, o bağlantılar. Evrenin her yerinde olan o bağlantılar. O patern.

Başım ağrıyor. Yanımda olan, gitmeyen, henüz gitmeyi düşünmeyen şeyleri düşünüyorum.

Ben ne kadar değer verdiğimi pek belli etmiyorum.

afrika'ya yardımlar hakkında: bu dünya benim memleket

2011-08-16T04:08:00.006+03:00

Empati de önemli bir şey tabi, ama beynin mantıklı düşünmeyi, empati kurabilmeyi sağlayan yapısı olan prefrontal korteks (alın korteksi) fazla gelişmemişse yapılabilecek çok da bir şey kalmıyor.

Facebook'taki şu eventin duvarında yazılanlar kanımı dondurdu resmen. Şu şartlarda "Önce kendi ülkemizdekileri doyuralım" demek, "Öteki ülkelerdeki, yaşam şartları bariz bir şekilde çok çok daha kötü durumda olan insanları sadece Türk olmadıkları ya da Türkiye sınırları dahilinde yaşamadıkları için rahatça açlıktan ölüme terk edebiliriz" demekten farksız.

İşte tam da bu yüzden, Allah hepinize akıl fikir versin.

"Niye sadece Türkiye, niye başka ülkeler yardım etmiyor! Hı? Hı? HI?" derken dem vurduğunuz o ülkelerin tavrından da hiçbir farkı yok öne sürdüklerinizin. Şimdi o süper, aşmış(!) milliyetçilik duygularınızı da alıp Mars'a falan gidin, hatta mümkünse daha da uzaklara; böylece kendi "içinizdekiler"den başka kimseye yardım etmek zorunda kalmazsınız, bir yandan da bizim sinirlerimiz bozulmamış olur.

Orada her gün kaç bin çocuk ölüyor. Anneler çocukları arasında seçim yapıp, canlarının parçalarını geride bırakarak diğer parçalarının yaşaması, en azından tedaviye ulaşabilmesi için yola devam ederken; başka bir yerde insanların sadece yemek yiyebilecek duruma gelmeleri için bile iki haftalık tedavi görmeleri gerekirken; birileri buralarda sözde "medeniyet"in ortasında, kıçında pireler uçuşa uçuşa klavye başında oturduğu yerden atıp tutuyor; "iç"miş, "dış"mış, bir şeylerden bahsediyor.

Barış Manço'nun "Adam Olacak Çocuk"uyla, "Dönence"siyle, "7'den 77'ye"siyle büyüdüm ben. Sevginin, insan sevgisinin; bir insanı milletine, dinine, dinsizliğine göre ayırmadan, onu yargılamadan, ona etiketler yapıştırmadan sevebilmenin ne olduğunu biliyorum. Bu şarkı da ondan gelsin bütün anlayanlara, ayırmadan "sevebilenlere". Zira onun kalbi insan sevgisiyle doluydu. Sözlerini de "dikkatle" okuyun diye koyuyorum:

"Kendimi bildim bileli yollarda tükettim koskoca bir ömrü
Bir uçtan bir uca gezdim şu fani dünyayı

Okumuşu, cahili, yoksulu, zengini; hiç farkı yok, hepsi aynı

Sonunda ben de anladım hanyayı, konyayı

Sanki insanlık pazara çıkmış, ekmek aslanın ağzında

"Bir sıcak çorba içer misin" diyen yok

Dört duvarı ören çatısını kapatıp, içerden kitlemiş kapıyı

"Bir döşek de sana serelim, buyur" diyen yok

Tek bir soru:
Hemşerim, memleket nire?

Bu dünya benim memleket

Hayır, anlamadın; hemşerim, esas memleket nire?

Dedim ya yahu, bu dünya benim memleket

Töööövbe tööövbe tööövbe...

Kardeşlik ve eşitlik üstüne uzun uzun nutuklar çekip

"Niye senin derin benden daha koyu" diyen çok

Kaşının altında gözün var diye silahlanıp, ölüme koşarken

Kalan dul ve yetim ne yer, ne içer soran yok

Barış, garibim bulamadı çözümü, oturdu etti bunca sözü
"Gelin hep beraber anlaşalım" diyen yok

Zaten paramparça bölünmüş ve yaşanmaz olmuş dünyamız

Daha fazla kesip bölmeye hiç gerek yok..."

gri, kocaman taşlar

2011-08-14T04:16:00.000+03:00

Şekiller, renkler, kaldırımlar, taşlar, griler, tarihi eserler, köprüler... Bunların hiçbirinin tek başına anlamı yok. Hepsi, hatıralarla, henüz hatıra olmamış hafıza parçacıklarıyla, bana yaşattıkları duygularla beraber anlam kazanıyorlar.

O duygular ise, değişken. Duygular değiştikçe, o şekillere yüklediğim anlam değişiyor. İki gün önce yaşadığım kırgınlığı unutuyorum, yeniden kollarımı açıp; yüzümde affedici bir ifadeyle beklemeye koyuluyorum.

O şekillerin, yerlerin üzerindeki tüm o anıları, o duyguları overwrite edip duruyorum.

Beynin rewritable bir bellek depolama aracı olması güzel bir şey.

The Connells - '74 - '75

here comes the sun.

2011-08-08T04:31:00.002+03:00

Basit insanların basit eylemlerine odaklanıp kendi kendimi yiyip bitirebilirdim şu an. Fakat ben tam tersini seçiyorum; kalpleri dopdolu insanları hatırlayıp, dünya üzerinde samimiyetini kaybetmemiş şeylerin hâla varlığını sürdürdüğünü hatırlatıyorum kendime. Ve yine başrolde aynı kişi var:

"Bazı insanlar vardır ki, canlı, ıslak çayırlar üzerindeki sisli, ama güneşle aydınlanmış, açık pembe-açık sarı-yavruağzı renkteki temiz, ferah öğleden sonra havası gibidirler."

"Pisliğe batmış bir sürü yer; ve bir sürü zihin kendi üzerine kilitler vurduğu dar, ışıksız zindanlarda çürümeye bırakmış kendi kendini" diyebilirdim; çok güzel söylenir, söylenirdim. Söylenmek için çok sağlam sebeplerim var. Yine de yapmıyorum bunu. Belki bana "Aptalsın sen" diyeceksiniz, ya da yarın öbür gün bu yazıyı okuduğumda ben kendime söyleyeceğim bunu; ama yine de odaklanabileceğim güzellikler var hayatımda. Güzel şarkılar var, güzel doğa fotoğrafları var; insanın hafızasına kazınan renkleriyle. En önemlisi de, insanı hayal kırıklığına uğratmayan o güzel, temiz "akıl"lar var. Bazılarının benim için önemli olduklarını bildikleri, ama bazılarının da ne kadar önemli olduklarının farkında oldukları şüpheli olan o güzel akıllar.

Ben o akıllar sayesinde gördüğüm bütün o pis, bulanık zihinlere rağmen gerçek sevginin, güvenin, aşkın, dostluğun bir yerlerde bir şekilde hâla var olduğuna inanıyorum. Bu durum, bana bütün o oyunların, sığ fikirlerin, temellerinde bu sığ fikirlerin olduğu sığ eylemlerin hepsini bir kenara bırakıp, sevilesi olanı "sevmeye inanabilmek" için güç veriyor. Hatta o kadar seviyorum ki, bunları yazarken bile midemde kelebekler uçuşuyor. İster inanın, ister inanmayın.

"Here comes the sun

Here comes the sun, and I say

It's alright"

(Bu blog Beatles - Here Comes the Sun eşliğinde geçirilmiş bir günün ardından, yine aynı şarkı eşliğinde yazılmıştır.)

time and relative dimension in space.

2011-07-26T01:31:00.002+03:00

Hiç belli olmaz, belki bir gün ona bilmeyi hak ettiği her şeyi, tüm o güzellikleri anlatırım. Nasıl da benzediğimizi.

TARDIS'i; onun nasıl "bigger on the inside than on the outside" olduğunu. Doktor'u, Rose'u.

Şimdilik sadece onu dinliyorum. Bir de yazının önce başıyla sonunu yazıp, o paragrafların arasını dolduruyorum. Paragraflar arasında dolanıyorum. Yeşiller, maviler, griler uçuşuyor kafamda.

başlık bile buldurtmuyor ki.

2011-07-25T02:18:00.000+03:00

Hah, bir de gök gürlesin Temmuz ayının ortasında. Benim kafam yeteri kadar karışık değil ya... Ben zaaaaaten "Bir teeeeselli ver" modunda değilim ya... Odamın içine içine girsin o şimşeğin beyaz ışıkları gecenin bir vaktinde.

Bekliyorum, gözlüyorum öyle. İçimden film replikleri söylüyorum. Defalarca tekrarlıyorum, tekrarlıyorum. Hiç yabancı olmadığım o yerin ışıkları uzaklardan göz kırpıp duruyor o sırada. Ben bir kez daha tekrarlıyorum.

Bekliyorum, daha bir mutluyum bu sefer aslında. Yağmur taneleri dışarıda bir yerlere vuruyor gecenin karanlığında. Karşı apartmanın ışıkları biraz önce söndü.

"Breath... Keep breathing..." diyor şarkı.

Buraya kadar gelmişken bırakmak istemiyorum.

Kaybedecek hiçbir şey yok. Ve ben hiç de mutsuz ve umutsuz değilim.

at a thousand feet per second.

2011-07-21T02:39:00.000+03:00

I feel fine, because this time the dark light of the night backs me up.

Dün gece gibi bu gece de elektrikler kesildi, bu seferki çok daha kısa sürdü ama.

Bu sefer daha çabuk attım kendimi balkona, hem kesinti daha büyük bir alanı kapsadığı için daha da karanlıktı etraf. Yıldızlar şehrin üzerini kaplayan rutubete rağmen daha belirgindi.

Balkona çıktım, annemin rengarenk saksıları içindeki sandalyeye oturdum, ayaklarımı topladım. Kafamı gökyüzüne diktim.

Yıldızları gördüm. Onların bize uzaklıkları üzerine düşündüm. Uzaklıklar üzerine düşündüm. "Ne kadar uzaklar" dedim.

Tam orada evrenin kim bilir nerelerini dolaşmış bir meteor geldi, Dünya'nın çekim alanına girdi, yaklaştı, yaklaştı... Tam o sırada atmosfere girdi, bir anda parlak bir çizgi belirdi gökyüzünde, usul usul uzadı, uzadı, yandı. Aynı anda gözlerimi güldürebilecek kadar uzun bir süre parladı. Yandıkça atmosfere karıştı, Dünya'nın çekim gücüyle her bir taneciği onun parçası hâline geldi. Sonra o parlak çizgi göründüğü gibi yine kayboldu gözümün önünden. Gökyüzü yine eski karanlık, gizemli, ciğerlerimin sınırlarını genişleten hâline büründü.

Güzel bir yaz gecesi yine. Radiohead şarkıları ve derin düşünceler ile etkisinin artırılması gerekenlerden.

Demin eve dönerken gece 1'de Eskişehir Yolu'nda bağıra bağıra The Tourist'i söyleyerek geldim. Daha gitsem, daha da söylerdim. Söylerim belki bir gün. Yine söylerim.

fade out again.

2011-07-20T02:42:00.026+03:00

Yakmıyorum bu sefer lambaları. İstesem de yakamam ki zaten, elektrikler gitti. İyi ki de gitti.

Dışarıda baya geniş bir alanda yumuşak, varla yok arası ay ışığından başka bir şey vurmuyor binaların yüzlerine. O pis, alakasız pembeleri, sarıları usulca saklıyor. Kuaförlerin, anahtarcıların gözümüzün içine içine işleyen o led tabelalarına elektrik gitmiyor. Her şey koyu renkli, siyahlara, lacivertlere, kopkoyu yeşillere bürünmüş. Aynen olması gerektiği gibi.

Gece karanlığını severim, her şey o kadar doğal, "gerçek" ve sonuç olarak da uyumlu olur ki... Sokak lambaları tarafından artık umutsuzca aydınlatılmaya çalışılmayan o dış cepheleri garip apartmanların karanlığa gömülmesi ile koca, saçma sapan bir mahallenin neredeyse insancıl hallere bürünmesi durumu var bir yandan. Diğer yandan da, kafamı kaldırıp baktığımda Jüpiter ile beraber tonlarca yıldızı görebiliyorum mesela. İnsanoğlunun neyse ki henüz dokunamadığı, bozamadığı yerlere.

Kendimizden ne kaldı ki elimizde? Yabani otları yolunmuş çimler mi? Karasal iklimin göbeğinde kafeslerine kapattığımız tropikal bölge kuşları mı? Ya biz? Bizim görünmez kafeslerimiz?

Bir Ay kaldı, bir de yıldızlar.

Elektrikler geldi. Uyku vakti.

Radiohead - Street Spirit

you watch your feet for cracks in the pavement.

2011-07-18T02:29:00.000+03:00

Bazen hayat sana önceden söylediklerini öyle güzel de yutturuyor ki. Ben bugün önceden kendime söylediklerimi bir kez daha yutuyorum. Önceden söylediklerimi bıraktım, gelecekte eğer koşullar elverirse yine söyleyeceklerimi de şimdiden yutuyorum. Hem de büyük bir mutlulukla.

Evet, açıkça görülüyor ki bir dengesizlik var ama hep pozitif taraflarda dolanıyoruz.

Ben mi abartıyorum, yoksa hayat karşımıza bir şekilde gerçekten de karşılaşmamız gereken insanları çıkarıyor mu bir şekilde? Yollarımızı bir şekilde bağlıyor mu?

Tatil dönüşü boşluğa düşmelerim yüzünden mi böyleyim, bilemedim ama çokça düşünme vaktim oluyor şu sıralar. Kaptırıyorum fonda Radiohead'i, zaten Doctor Who ile yaşıyorum bir yandan da... CNBC-e yayın akışı tadında bir "İngiliz istilâsı" var ki bende şu sıralar, sormayın gitsin.

Biraz daha Radiohead dinleyip uyuyorum ben o zaman. En temizi. Zaten rüyada Doctor Who izlemeye devam etmek banko bir olay.

how to disappear completely (ingiliz aksanıyla okunacak)

2011-07-04T02:58:00.001+03:00

Yine gecenin bir vakti Radiohead - Sail to the Moon dinleyerek beynimin işitsel motor kısımlarıyla hafıza kısımları arasındaki o müthiş bağdan yararlanıyorum; kendimi serin bir yaz akşamında bir daha adımımı atmamın bile büyük ihtimalle mümkün olmayacağı o sakin, huzurlu, güzel kokulu yerin ortasında buluveriyorum.

Gökyüzü orada bir şeyler anlatmaya çalışıyor sanki, Thom Yorke'un ağzından.

Oysa ki o kadar güzel bir dünyada yaşıyoruz ki. Saklı kaldığımız sürece. Saklandığımız yerlerde. Saklanmak her zaman kötü değildir.

Pyramid Song'a geçiyorum. Sonra da belki the Tourist gelir. Bunlar benim gece şarkılarım. Bunlar "huzur" denen şeyin bir parçası. Hafızayla birleştiklerinde çok daha yakıcı.

Saat baya ilerlemiş. Dışarıda koca caddede tek tük geçen arabaların dışında hiçbir ses yok.

Biraz gökyüzüne bakabilsem keşke, kendimle kalsam, yıldızlarla konuşsam, sonra sussam, onları dinlesem... Thom Yorke'u dinlesem, sonra belki biraz Pearl Jam; Around the Bend olabilir mesela. Birkaç yıl önce kalabalık evdeki terasta kimseye çaktırmadan yaptığım müzikle terapi seanslarında olduğu gibi.

Biraz kendimi dinlemeye, kendimle konuşmaya ihtiyacım var belli ki. Şimdiye kadar hep daha çok insan tanımak için, insanları daha çok tanımak için uğraştım, bunu kendime "ödev" olarak gördüm. Biz, hepimizin çözmesi gereken bir şifre idik. Hâla da öyleyiz. Yine de buna arada ara vermek gerek; çünkü daha fazla insan tanımak onları daha çok gözlemlemek, daha çok dinlemek demektir. Bu da bir süre sonra insanın başını baya ağrıtır, kulaklarını çınlatır, tıpkı bir konserden sonra eve geldiğinizde olduğu gibi. İşte bu yüzden insan bazen sadece kendi iç sesini duymalıdır.

İnsan kendi sesinden kaçamaz.

Başkalarının sesinden kurtulabilir isterse; kulaklarını tıkar, kulaklarını tıkamak yetmezse "LALALALALALAAA, DUYMUYORUM Kİİİİ" diye bağırıp o başka sesleri arka plana atar.

Ama kendi sesinden kaçamaz.

Kulaklarını tıkasa da, ses tellerinden çıkan dalgalar kemiklerle, etlerle kulağa ulaşır. Bunu engelleyebilecek bir yol yoktur. İnsan kendi sesini duymalıdır.

Thom Yorke the Tourist'te bağırıyor;

"Hey man, slow down, slow down..."

hayat, sen planlar yaparken başına gelenlerdir.

2011-07-01T17:30:00.000+03:00

Yazmaya çalışayım mı? Hadi çalışayım.

Dünyanın en mutsuz insanı değilim, çünkü dünyanın sonu değil. Fakat kocaman, baya büyük bir hayal kırıklığım var.

Bu "çok sevilen şeylerden/insanlardan kazık yemiş" hissi hiç de yabancı değil aslında, daha önce yaşamışlığım ve de başarıyla atlatmışlığım oldu. Yine de, ne kadar olgun davranmaya çalışırsam çalışayım her defasında bir ölçüde canımı sıkmayı başarıyor.

Kime kızacağımı da pek bilmiyorum. Kendime çok kızamıyorum en başta, zira elimden geleni baya baya yaptım. Birilerinin aldığı yanlış kararlarla beraber birtakım çevresel faktörler etkili oldu gibi gözüküyor, yine de çevresel faktörler için kime kızabilirsin ki? Evet, ben kızacak bir şey arıyorum çünkü bu şekilde, parçaları yerine oturtmadan kafam rahat etmiyor. Yine de yapılacak fazla bir şey yok, bir şekilde gümbürtüye gitti olaylar.

Dediğim gibi, dünyanın en mutsuz insanı değilim, ama işin sonunda beklentilerimin oldukça dışında bir tabloyla karşılaştım. Her zaman her şeyin olabileceğinin de her zaman farkındaydım; yine de yapabileceğime gerçekten inanıyordum (hala da inanıyorum) ve olasılıkların düşük olması bana bir umut vermişti hep. Belki de gözümde bu beklentiyi oluşturacak kadar fazla büyütmüşüm bazı şeyleri/insanları (hayır, kendimi bu "insanlar"a dahil etmiyorum çünkü kendimi büyük görmüyorum, göstermeye de çalışmıyorum).

Bir de en nihayetinde varılması gereken o karardaki trade-off'un (ödünleşim) öteki ucu var ki buradaki fırsat maliyetini ödemek zorunda kalmayacağım için de bir nevi mutluyum denebilir.

Gelgelelim, biz ne planlar yaparsak yapalım, nelerin hayalini kurarsak kuralım, ne yönde adımlar atarsak atalım; hayat nasılsa bizleri kendi kafasına göre bir yerlere sürüklüyor. Bunu şu an bir başkasına söylüyormuşcasına yazıyorum ve o duygusal tarafım bir başkasıymışcasına beni pek sallamıyor (amigdalam hala olması gerekenden daha baskın). Zaman içinde (prefrontal korteksim amigdalamı iyice baskılamaya başladığında) ciddi anlamda farkına varacağımı düşünüyorum. Biraz zamana ihtiyacım var yeniden enikonu düşünmeye başlamadan önce; keşke bu zaman aralığında abartılı duyguları susturabilecek bir mekanizma olsaydı.

Bundan sonra ne olacak bilmiyorum, hayata dair bir B planım var elbet, çalışacak mı onu da bilmiyorum. Artık işler eskisinden çok daha belirsiz, planlamacılar için belirsizlik iyi bir şey değildir. Hayat beni daha "tam-zamanında" hareket etmeye yönlendirirken, ben de artık zihnimin olduğu yerde çırpınmasını engelleyip o (büyük ihtimalle) sub-optimal yolu bulmak istiyorum.

gri ve yeşil tonları.

2011-05-22T13:39:00.000+03:00

Ne olduğunu şimdi daha iyi biliyorum.

Sen yüzüme, aklıma gülen; bana çok güzelmiş gibi görünüp, aslında öyle olmayan şeylerin temsilisin. Peşinden koşmamam gerek. Ki zaten en sonunda koşmayacaktım da. Ama koşma meyili vardı işte, hem de düşük ihtimaller için gösterilmesi gereken büyük çabalar da vardı ve bunlarla boğuşması gereken de benim aklımdı. Prefrontal korteksim amigdalama yine "dur" diyecekti, demeye devam edecekti ama böyle ilginç olmayacaktı belki o zaman.

Büyük ihtimalle kendisinin ne olduğundan haberi bile yok. Olmasına da gerek yok zaten, çünkü o bir şeylerin temsili, ve sadece benim için böyle.

O yüzün altındakini görüyorum artık. Halk otobüsünde eve doğru yol alırken Yann Tiersen'in bir şarkısındaki sert keman notaları bir anda o yeni bağlantıyı açtı beynimde.

Görüntüler kaybolmaya başlıyor.

der groschen ist gefallen oder nicht?

2011-05-18T22:33:00.000+03:00

Yok hacu, bazı anlarda gerçekten insanın beynine fazla kan gitmemeli, özellikle de duygularımızı düzenleyen amigdalaya, hatta daha da spesifik konuşmak gerekirse onun da beynimizin sağ yarısındaki kısmına kan akışı bildiğin yavaşlamalı.

Zaten bahar gelmiş, efendime söyliyim; kuşlar, böcekler, çoğu zaman yağan taze, mis gibi bahar yağmurunun arasında açan güneş, çimler, yeşil, falan filan; bir de üzerine gelen tatlı tesadüfler olunca, bünyeye giden fazla oksijen işleri iyice çığırından çıkarıyor.

Uzun zaman sonra ilk defa blog yazmaya yeltendim, uzun zaman sonra yine söylemek istediğim çok şey var; ve uzun zaman sonra yine asıl söylemek istediklerimle ilgili en ufak bir şey söyleyemiyorum çünkü sistemde çok fazla değişkenlik var.

Max FM dinledim bugün bölümün barbekü partisinden gelirken. Sanki beni biliyorlarmış gibi, öylesine uyan, öylesine güzel şarkılar çaldılar ki. Güneş henüz batmışken, yollara ve binalara düşen o loş gün bitimi ışığında farları yaktım, müziğin sesini açtım. Eskişehir yolunda her zamanki gibi trafik vardı. O kadar güzel geldi ki o an araba kullanmak, tüm o ışıklar, radyoda çalan şarkı; ve o an hayal gücüm birden öylesine "abarttı ki". O dümdüz yol boyunca öylece devam edesim geldi, daha önce hiç tek başıma geçmediğim yollardan geçmek istedim. Keşke birkaç saatliğine dünya dönmeyi bıraksa, hep o ışık o şekilde vursa bu garip, anlamak mümkün olmayan şehrin yollarına. Bir an için her şey dursa ve her şey sadece o kafamdaki gibi olsa. Hayat açık ve doğal renklere bürünse, güzel bir mavi olsa mesela, biraz beyazla karışsa. Belki biraz da griye çalan bej.

Belki o zaman Ankara'yı ne kadar iğrenç bir yer haline getirdiklerini bile unuturdum. Belkisi fazla, unuturdum. Önemsiz kalırdı.

Her ne kadar insan her zaman bir şeyler olmadan "yapabilecek" olsa da, o "bir şey"lerin olmasının ne kadar önemli olduğu ortadadır her zaman. Bunun için insan, daima istemek, aramak ve elde etmek için elinden gelenin en iyisini yapmak; bazen sabretmek, ama gerçek anlamda sabretmek; en önemlisi de inanmak zorundadır. İnanmak. Bir an bütün olasılıkları, istatistikleri, verileri, gerçekleri ya da gerçekmiş gibi gözükenleri bir yana bırakıp, tamamen "inanmak".

Düşünüyorum da, belki de bazı zamanlarda yanlış da olsa bir şeye inanmak, hiç inanmamaktan iyidir.

________________________________

Bugün radyoda çalan şarkılardan biri: Rascal Flatts - Why Wait

country roads, take me home... to the place I belong. hadi bir el atıverin.

2011-04-13T00:35:00.000+03:00

O zaman ninni niyetine gelsin: Israel Kamakawiwo'ole - Somewhere Over the Rainbow

Bütün albümü buldum biraz önce, Hawaii'li sanatçı 1997 yılında hayatını kaybetmiş malesef ama, sıradan bütün şarkıları içime öylesine bir huzur veriyor ki şu anda ve benim en ufak bir huzur, doğallık vs kırıntısına bile o kadar ihtiyacım var ki.

Biraz ipucu hemen. Mezuniyet gününün ağır ağır yaklaşması, alınması gereken radikal kararlar, beni bu kararı artık almanın gerektiği düşüncesine sürükleyen ve beni bu karardan delicesine uzaklaştıran düşünce öbekleri... Algida'da konuştuğum yöneticinin bahsettiği "sacrifice"lar... En zoru da beklemek galiba.

Öylece durdum, bekliyorum.

i'm not hesitating to write about the spring anymore.

2011-03-20T22:50:00.000+02:00

I think that I'm just starting to believe that my favorite season of the year is spring.

I remember that ever since my childhood, I've never favored any of seasons, I believed all of them had their particular function in universe and in the way we interpret our world; and you would live it the way it needed to be lived.

However... I just realized that I recently might be loving spring more than others.

Not only because the nature wakes upduring that time; but also because no matter how seperate I am from the nature, I feel that I mentally wake up, too. I feel that my perception of world just get to its peak point. In this time of the year, I feel things that I don't ever feel in other times. I feel differently. I see differently. I even BREATHE differently... and that seems fantastic to me.

My favorite clues about life always came to me in this season... in any forms, any unimaginable forms.

It's the time of the year where I can sense the most delicate, where I can see things in the clearest way. Like the clearest green while the big raindrops falling from the sky.

sometimes I get overcharged, that's when you see sparks.

2011-03-19T22:52:00.001+02:00

I am aware that I've just stepped into the period of my life where my decisions will have long-term consequences. I feel weird when I think about this. I feel unstable. I feel that I'm just so much hungry for any information which would help me make better choices in this important period of my life.

I just look for the answers, just like all people, including the characters in my favorite TV series. However, it is not getting easier when you have other parameters coming as inputs to your system in every moment. That's possibly what makes me unstable. I don't even know being unstable is normal, or good, at all.

I've been recently addicted to an opening theme of a TV series. This theme song makes me feel completed. Makes me feel that things in the universe are neither so complicated, nor trivial. It's both so serious and mysteriously so relaxing inside. Because it's you... and your other versions, you know. "There is more than one of everything", as they say.

Maybe I'm confused just because I try to get all the best I can get from this year. I'm trying to do all the stuff I want to do. All of them. Well, most of them. Taking first-aid course, doing a senior project which aims to make a true improvement, learning German, French, Spanish, learning more about brain, trying to understand more about it everyday, trying to get some takeaways from each and every little thing in my daily life...

However, one day, recently, someone important to me forced my mind to just stop for a moment and take a look at myself. Somehow, although I wouldn't have thought that I would (or could) give it a try, I did it. Somehow, I was able to stop and ask myself some questions about what was really going on in my life... about why I was running around like a wild animal and about whether it was worth doing them, at all... and I had some results. I have just recently decided that trying to get the best out of something is good and I should continue doing this, but it seems that working so hard to achieve something needs some kind of auto-cooling system. I should actively and constantly try to cool myself down when I'm just about to explode in sparks... I should do that indeed. I wish somebody could help me remember this from time to time. However, it is a fact that...

"...it's just like that you're trapped over here. The only difference is... nobody's going to save you. Only you can save yourself. "

comme un ordinateur assemblé...

2011-02-21T19:17:00.002+02:00

Hayat, evren ve her şey gerçekten karışık bir düzen.

Aradığım her şey var aslında ama hiçbiri aradığım formda değil. Bir yerden mutlaka patlak veriyor.

Tabi ki bunda da şükranla karşılanacak bir şeyler var ama yine de bu kadar güzel şeylerin bu kadar uzak, bu kadar yakınlarının da bu kadar korkunç olmasına akıl sır erdiremiyorum.

Sanki bunların hepsi bir çarpım ifadesiymiş de, o çarpım bir k sabitine eşitmiş gibi:

k = p x d

where k is constant, p denotes perfection and d denotes the weighted total of physical and nonphysical distances between two objects.

Hah. Bunları da modellemeye çalışmaya başladım ya. Buralara bir yere bir paket kına lazım.

Ders kayıtlarıyla ilgili ufak tefek notlar.

2011-01-26T01:38:00.005+02:00

Efenim herkese merhaba. Bu yazıda öyle süper edebi(!) bir eserle karşınızda değilim.

Ders kayıtları döneminde herkesin sorduğu tipik sorular var. Onlara toptan bir cevap getireyim, elli defa aynı şeyi yazmıyım falan filan filan dedim. Bunun için de bu blogu yazmaya karar verdim. Ha bir de blogumun görüntülenme sayısı artsın diye tabi. dşlgfkdsşf

Neyse, gelelim asıl konumuza. Şu insana "nalet ossun" dedirten ders kayıtlarını daha az hasarla atlatmak için her sınıftan öğrenciye yönelik ufak tefek ipuçları geliyor şimdi:

Biliyorsunuz ki bizim STARS adı altında bir sistemimiz var; ders kayıtlarımızı, notlarımızı, devamsızlıklarımızı buradan takip ediyoruz. Beş dakikanızı ayırıp şu sistemi ıncık cıncık inceleyin, kurcalayın arkadaşım. Neresinde ne var iyi bilin. Yarın öbür gün bir şey lazım olduğunda "Hönk" diye kalmayın. Mesela, belli bir sayıda dersi aştığınızda (bizim bölüm -IE- için sınır 6) yani 7. ve 8. dersleri almanız gerektiğinde, bir dersi düşürmek (drop) ya da dersten çekilmek (withdraw) istediğinizde STARS'ta (SRS'de) ilgili bölümden ilgili formu çıkarmanız gerekiyor. Formu çıkardıktan sonra da, advisorınıza ve bölüm başkanımıza imzalatıp formu işletmeniz gerekiyor.
Ders kayıtları için herkesin bir registration appointment'ı var. Bunlar öğrencilere sınıf gözetilerek, rastgele bir şekilde atanıyor. Bu süre gelene kadar size yüklenen ders programı üzerinde değişiklik yapamıyorsunuz. Bu saatin gelişinden itibaren ders ekleme/çıkarma, section değiştirme gibi işlemleri yapabiliyorsunuz (yukarıda bahsettiğim türden formlar gibi ayrıntılar var ama onlara burda girmiyorum hiç). O dönemki ders kayıtlarındaki registration appointment'ınızı öğrenmek için; STARS-srs/Information/Registration Appointment.
Okulun sitesinde Öğrenci İşleri diye bir bölüm var. Notlarla, geçme kalmayla, ders yüküyle ve daha pek çok şeyle ilgili bilmeniz gerekenler orada yazıyor. Kulaktan dolma bilgiler yerine önce bir buraları karıştırın, buradan bulamazsanız da ya başka öğrencilere sorun (ama hiçbir zaman yetkili birinden alınacak cevap kadar kesin olamayacağını unutmayın), %100 emin olmak için de öğrenci işlerine mail falan atmayı deneyebilirsiniz.
Bazen alacağınız derslerin alacağınız sectiondaki kotası dolmuş olabiliyor (kabus gibi bir olay tabi ki!). Böyle bir durumda kota açtırmaya çalışmak gerekiyor. Dört senedir bu okuldayım, dört senedir bu kota açtırma işini bir akışa dökemedim ben, öyle diyim. "Soru sormaya nereden başlayacağız" derseniz, dersin bölüm sekreteriyle konuşmanızı, sonra o kime yönlendirirse artık; oradan devam etmenizi tavsiye ederim. Ha, bir süre sonra başladığınız yere dönerseniz hiç şaşırmayın ama. Bir de, her derse her zaman ekstra kota açılacak diye bir durum da yok malesef, insanların insafına ve durumun vahimliğine bağlı olarak değişiyor.
Ders açılacak mıymış, kotası kaçmış, dolmuş mu dolmamış mı, dersi hangi hoca veriyormuş, programı neymiş gibi sorulara STARS'ın şu bölümünden ulaşıyoruz. Bunlara bakarak kendinize program hazırlayabilirsiniz ders kayıtları başlamadan önce. Hatta şöyle de bir site var, ben de bugün öğrendim bunu (Son kayıt dönemimde öğrenmek de koymuyor değil hani!). Almak istediğiniz dersleri giriyorsunuz ve size bir program hazırlıyor, ona göre planlayabiliyorsunuz derslerinizi.
STARS'ın bir evaluation kısmı var ama bu kısmı normalde okul dışından göremiyoruz. Yine de demokraside çareler tükenmiyor, tabi ki! Hemen şu linkten kullanıcı adı vs alıp VPN bağlantımızı kuruyoruz, bilgisayarımız evden Bilkent'in ağına bağlanıyor. Böylece STARS'taki evaluation kısmına da evimizden rahat rahat bakabiliyoruz.
Hocalarla ilgili yorumlar için gidilebilecek birtakım adresler şöyle:

Endüstricilere gelsin (diğer mühendislik öğrencileri de üstlerine alınabilirler tabi) "Sosyal seçmeli ne alayım?": Valla ben psikoloji manyağı bir insan olarak PSYC102 (Introduction to Social Psychology) ve PSYC100 (Introduction to Psychology) aldım, ikisinden de çok memnun kaldım. Ama öyle "Beni çok uğraştırmasın, dersler de daha bir sohbet havasında geçsin" diyorsanız ilk sıraya PSYC102'yi koyun derim. Dersi kesinlikle tavsiye ederim; iyi bir hocaya denk gelirseniz çok şey öğreniyorsunuz; dahası bence insanların biraz empati kurmayı becerebilmesi için bu dersi alıp bir şeyler öğrenmesi lazım. Yine de dediğim gibi, dersin süperliği hocalarla ÇOK alakalı, ben ikisinde de iki süper hocaya denk geldim, çok şanslıydım.

Hadi benden şimdilik bu kadar. Aklıma geldikçe ufak tefek eklemeler yapabilirim. Sorularınız olursa da yorum kısmından sorabilirsiniz, elimden geldiği kadar cevaplarım. Ama sormadan önce yukarıda dediğim siteleri karıştırmayı unutmayın piliz. (:

Hepimize kolay gelsin!

collusions of expectation and reality

2011-01-22T19:53:00.000+02:00

It's not the first time; won't be the last, either.

When what you had in mind is different from what happens in reality... even when what most of the people expect to see is different from the reality... How do you feel now?

Do you swear? Do you stare your eyes to one point and think about thinking nothing? Do you punch something? Do you shout?

What I did was giving a big, big smile.

Does that mean I'm learning about life?

Let's try to write some.

2011-01-21T01:24:00.003+02:00

It was a long, long story; to begin. If only I could tell you about it all.

On a cold, snowy saturday night, he slightly turned the lock, before the door and dark hole of his apartment was wide open in front of him. He stamped his feet to the ground to get rid of the snow on his shoes. Later, he stepped inside. He knew where the switch was placed; in the dim light which was coming from the outside, he found it quite easily. He should have been in no hurry, but he could not help acting as if; because something inside was not letting him do the other way. What was that?

It had been two months since he started living in this city with grey buildings and small streets. People were everywhere in this city. Not only at their home, but also in cinemas, dark streets, enormous shopping malls, gay bars, old cafés, antic places... Each and every place in this city had some human-made marks on it. Some good, some bad.

Two months ago, when he heard from his boss that he had to move to this city, the first thought he had in mind was how to get rid of the old stuff in his house. Nothing else. No thought of friends, no thought of other people, no nothing. He felt nothing. He thought that he might sell them in a second hand store, or just give them away to someone who needs.

When he first came to this grey city, "Greyella", the first thing after getting the keys of his apartment was walking in the long street that crossed the one on which he was going to live. He thought that he could live in this city, because although it had some human-made marks, they were far from being annoying. The buildings were generally old, some of their exteriors had been crumbled way long ago. There were trees here and there, stuck between the old buildings, as it they had already admitted where they were.

However, time was doing its work here. It was changing everything. What's more, that was the best part of the city according to his first feelings.

no lo sé.

2011-01-15T23:54:00.000+02:00

House'un yeni bölümünün çıkmasına üç gün kaldı. Dayanabilirim, diyorum; iki aya yakın bir süredir bekliyorum, üç gün daha bekleyebilirim. House; aslında Teardrop, benim uzay-zaman tünellerimden biri; beynimde geçmişe ve başka boyutlara açılan kapıların anahtarı. Karpuzlu vivident sakız ile beraber.

Finaller Perşembe günü bitti; üstümden kalkan yük miktarı gözle görülür düzeyde.

Her gün tonlarca film seyrediyorum, yatmadan önce kitap okuyorum; gönlümce müzik dinliyorum; falan filan.

Yine de beni içten içe kemirip duran bir konu var; bilerek ve isteyerek topluluğa "uyum" sağlamadım ve aldığım bu kararın oldukça mantıklı sebepleri olduğunu bilsem de bir yanım acaba buna değer miydi diye sormadan edemiyor. Arada kaldım biraz biraz yani. Ha şu an zaten bunu değiştirmek için yapabileceğim bir şey de yok ama pişman olmam gerekiyor mu, gerekmiyor mu, onu bilmiyorum işte ve bu durum da konu aklıma gelince bir diken üstündelik yaratmıyor değil.

Öyle de basit bir konu ki aslında. Pek de önemli değil; ama nedense çok takıldım. Belki başka şeylerle ilgili ipuçları veriyordur diye. Büyük ihtimalle fazla kafaya takıyorum ve büyük ihtimalle mantıklı bir şey yaptım. Ama mantıklı şeyler yapmak her zaman iyi midir; bak onu ben de bilmiyorum.

die unterschiede...

2010-12-23T22:47:00.001+02:00

Kış ayları, yılın kendi hayatımı film gibi gördüğüm, üstüne bir de o filmi çektiğimi hissettiğim zamanlarına denk gelmektedir, ya da tam tersi de olabilir aslında.

Öyle bir film ki, sadece bana hitap ediyor; bana, tam da böyle hitap ediyor.

Sahneler belli, fon müzikleri belli, senaryo belli... Oyunculuk yeteneğim konusunda denecek hiçbir şey yok. Diğer oyuncular da rollerinde oldukça ustalar.

Sonra rüyalarım var bir de, ne idüğü belirsiz rüyalarım; uyandıktan sonra asla hatırlamadığım, ama günün alakasız bir zamanında aniden aklıma düşen; bu akla düşme sonucunda hatırladığım parçalarını bazen aklımda tutabildiğim, bazen tutamadığım rüyalar.

İlköğretim okulum, servisten inince kullandığımız bahçe kapısı. Kare taşlar. İlkokul öğretmenim. Ne alaka, ben de bilmiyorum.

Bugün öyle doldum ki, öyle çok şey yazmak istiyorum ki; ama öyle az şey yazabiliyorum ki.

Anlatmak istediklerimin bir kısmı öyle gülünç ki. Ve ben onlara öyle bir umursamazlıkla inanıyorum ki.

Keşke zihnimdeki o kareleri öylece tutup da buraya ekleyebilme şansım olsaydı. Kendi hislerimle beraber. Belki o zaman siz de benim gibi aptal bir mutluluk duyardınız.

Durumun alakasızlığının farkında olsanız dahi aynı gülünç şey yüzünden mutlu olmaya devam ederdiniz.

Beyniniz bin parçaya bölünürdü belki. Her bir parçasında ayrı şeyler bulur, ayrı parçaları tamamlamaya çalışırdınız.

Bütün parçaları tamamlamanın mümkünsüzlüğü ve mümkünlülüğü üzerine kafa patlatırdınız; aynı anda ikisinin de olabildiğine nasıl inandığınıza bir türlü akıl sır erdiremezdiniz.

Tam o noktada her şeyi bırakır, yeniden o karelere dönerdiniz; üstlerine biraz renk, biraz müzik eklerdiniz. İfadesiz gözlerinizi karşı duvara dikerken, zaten bildiğiniz şeyleri kim bilir kaçıncı defa içinizden tekrarlardınız.

Bir yanınız mutlaka filmlere inanırdı. Filmlerin film olduklarını bile bile, sırf inanmak istediğiniz için inanırdınız. Çevresindeki dünyayı ona uyarlamak için elinizden geleni ardınıza koymazdınız.

Ama gerçek, gerçektir. Film ise film. Gerçekle film bazen aynıdır, bazen farklıdır. Basit denklemler bunlar.

İşte olması gerekenle olan arasındaki fark gibidir bu da. Uzun vadede ne olacağı hakkında pek bir şey söyleyemezsiniz. Temel seviyede oyun teorisiyle de işi kurtaramazsınız.

Yapabileceğiniz tek şey bakmak, düşünmek, dinlemek ve istemektir. Bunlara ek olarak biraz hayal gücü, biraz da yazmak belki de.

Ne kadar huzurlu, değil mi.

the match.

2010-12-23T17:18:00.000+02:00

Yes, maybe I haven't found it yet, but at least there actually is a scene that I'm looking for. The colors are apparent in my head, the background music is ready to play, it's already been playing in my head for many many days. However, the actual "vision" does not match the audio. That's what I'm waiting for. The match.

I know I believe. I know I must believe. I know I must believe until there is no "until".

It's a nice December evening.

was ist passiert?

2010-12-22T23:07:00.000+02:00

Sana ait sandığın, ama aslında hiçbir zaman "senin" olmamış şeyler. Arkadaşlar. Arkadaşlıklar. Tanışıklıklar. Sevgiler. Hatta nefretler.

Böyle hissetmeyi haklı kılacak ve kılmayacak şeyler arasında o kadar ince bir çizgi var ki, gençlik yılları bu silik çizgiyi konumlandırmaya yönelik alıştırmalarla geçiyor.

Doğruyla yanlışı, gerçekle gerçek olmayanı (yalan ya da hayal denebilir buna, duruma göre), olması gereken ile olmuş olanı ayırt etmek...

Canımız yana yana, kendimizi garip, bazen çelişkide hissede hissede öğreniyoruz.

Bir yandan ise topluluğa karışmak, onun bir parçası olmak; onun içinde çözünmek; aynı zamanda farklı da olmak için can atıyoruz. Burada da çelişiyoruz, çelişkili hissediyoruz.

Bazen insanların yüzlerine bakıyorum, yüz ifadelerinden bir şey çıkarmaya çalışıyorum. Bazılarını az çok anlıyorum ama bazılarında olması gereken şeyleri bulamıyorum. Olması gereken şeyin olması gerektiği konusunda bir sıkıntı yok. Ama çıkan sonuç şaşırtıcı. Çünkü, öyle değil işte. Olması gereken, olması beklenen olmuyor.

İşte o noktadan sonra denecek fazla bir söz de kalmıyor zaten. Bütün olay, House gibi "Everybody lies" diyip, göreceli mantık sınırları dahilinde devam edebilmekte belki de.

un jour par semaine, un jour par mois.

2010-12-18T19:32:00.000+02:00

Her ne kadar Fransızca bir başlık atmış olsam da, bu aralar İspanyolca şarkılara takmış vaziyetteyim. Taktığım bu şarkıların olduğu liste:

çocukluğumun ilk yabancı albümü "On the 6"ten Jennifer Lopez & Marc Anthony - No Me Ames,
gezi programlarının vazgeçilmez arkaplan müziği Manu Chao - Me Gustas Tu,
tabi ki Alberto Iglesias'ın Los Amantes del Circulo Polar filmine yaptığı süper film müzikleri,
eskilerden beri bildiğim fakat Almanca kursunda yan sınıfta İspanyolca öğrenen arkadaşlar sayesinde iyice beynime kazınan Juanes - La Camisa Negra,
efendime söyliyim; yağmurlu günlerin şarkısı Lhasa de Sela - De Cara a la Pared

şeklinde uzayıp, gidebilir. Önerilere açık olduğumu da büyük bir zevkle eklemek isterim.

Her ne kadar soğuğa çıktığımda bu düşüncemden baya pişman olsam da, kış aylarını seviyorum. Çınar ağaçlarından düşmüş turuncu, kuru yaprakların yağmurla beraber kaldırıma yapışmasını, bunun getirdiği manzarayı seviyorum.

Dün tam olarak 10 saat derse girdim. Sabah 07:30da evden çıktım, 08:30da derse girdim, 12.30da dersten çıkıp ödev teslim ettim, yemek yedim. 13.30da tekrar derse girdim, 16.30da dünyanın en sevdiğim hocasının yerine gelen dünyanın en sevdiğim asistanı (işbu cümlede asla "sarcasm" yoktur, asla) bizi azadetti. Apar topar eve gittim (Eskişehir yolundaki trafikten hiç bahsetmiyim), eşyalarımı bıraktım, ayakkabılarımı bile çıkarmadan tekrar evden çıktım, Almanca kursuna gittim. 18.00da ders başladı, 21.15e kadar falan devam etti. Dersten çıktım, otobüse binip eve gittiğimde saat kaçtı bilmiyorum, sanırım 21.45 civarı bir şeydir.

İşin garip yanı dün bütün bu koşturmaca bittiğinde tahmin ettiğimden daha az yorgundum. Nedense bütün gün kendimi daha bir enerjik hissettim, Rusça sınıfında daha çok konuştum, hocayı daha iyi anladım, okul hayatım hakkında daha az şikayet ettim, daha az "of"ladım falan filan. Günün başı güzel gelince, devamı da fena olmadı. Ha saat 23.30 olduğunda benim gözlerim yorgunluktan önüme düşmek üzereydi, o ayrı.

Yine de burada günümü daha az yorucu yapan şeyi çözmek gerek. Her neyse, aynısından daha sık istiyorum.

Başka bir konu. Hani ben ikide birde kendimce "şifreli" yayın yapıyorum ya; uzun dönemli hafızamın gazabına uğrayıp, onların bir kısmını yazdıktan bir süre sonra unutuyorum. Bu da bir itiraf olarak gelsin madem.

E hadi o zaman, biraz da v'leri b, ll'leri y, j'leri de h diye okuyalım. :)

quand j'étais petite...

2010-12-14T23:51:00.000+02:00

Uykum niye bu kadar çabuk geliyor benim ya...

2-3 gündür göreceli olarak baya huzurlu hissediyorum kendimi; abuk subuk rüyalar az biraz parazit yapsa da (Adana, çekil aradan!) uyuyorum, müzik dinliyorum, eve insani saatlerde geliyorum falan. Bir de güzel güzel yağan kar var tabi.

Aklımın köşelerinden daha insancıl şeyler geçmeye başladı, yine hayatımda kariyer dışında bir şeylerle ilgili düşünmeye başladım.

Fonda House'un Cuddy'e serenatı olduğu iddia edilen bir piyano parçası var; hoşuma gitti. Hugh Laurie şurada yanımda piyano çalsa saatlerce dinleyebilirim bence. Hatta illa Hugh Laurie de olmasına gerek yok o kişinin, herhangi bir insan, adam gibi bir şeyler çaldığında yeterli etkiyi gösterecektir.

Sırada Jeff Buckley abimizden Hallelujah geliyor; House M.D soundtrackleri arasında yerini almış, çok da güzel yapmış.

Kimi zaman değişiklikler güzeldir. 3-4 gündür yağan kar bile hayatımda bir değişiklik yaptı; bakışımı değiştirdi, dinlediğim müzikleri daha anlamlı kıldı.

Galiba gerçekten de değişmeye mahkumuz. Hatta biraz daha derin saçmalamak gerekirse, değişmeye mahkum olduğumuz bile değişebilir. Ama değişiklik güzeldir.

Belki bir ara Fransızca bir şeyler yazmayı deneyebilirim. Sırf zevkine.

Bölüm derslerinden ne kadar nefret ediyorsam, yabancı dillere, psikolojiye, ekonomiye de o kadar sarılasım var. Bir sonraki dönem cost analysis and control'umu alır, mis gibi otururum. Hiç uğraşamayacağım valla.

Neyse, buraya nereden geldim onu da bilmiyorum, fonda hala Jeff'ciğim var ve bunu rezil etmeyi hiç mi hiç düşünmüyorum...

Bu kış mevsimi bana güzel bir şeyler getirecekmiş gibi hissediyorum. Bu mevsimle ilgili güzel bir şeyler hissettiğimi derinde bir yerlerde biliyordum ama ilk defa bu kadar net söyleyebiliyorum; karın beyazlığından, Ankara'nın pisliklerini örtüşünden midir nedendir bilemeyeceğim artık; bende pek bir umut dolu bir hava uyandırdı. Hayatıma ufak da olsa bir değişiklik kattı, hayal gücümü genişletti, güzel müzikleri daha çok dinleyip, onlara daha derin anlamlar yüklememe yardım etti... Sadece görüntüsüyle bile huzur verdi. Arabalar sustu, sokaklar durgunlaştı. Aile babalarıyla beraber homo sapiensler de kapalı mekanların yollarını tuttular. İşte kar tanelerinin oradan oraya uçtuğu zamanlar o zamanlardı.

Hani senenin ilk yeşil eriğini ağzınıza attığınız an vardır ya; onun gibi bir şey işte.

Önemli olan samimiyeti kaybetmemek; ne kendine, ne de başkasına karşı.

kendime bir not-2: kar şarkıları

2010-12-13T22:56:00.003+02:00

Alberto Iglesias - Los Amantes Del Circulo Polar film müziklerinin tümü

Vega - Ankara

Alice in Chains - MTV Unplugged

Bir de tipi halinde yağan kar, açık perde, turuncu bulutlar. Huzur.

for life.

2010-12-11T18:46:00.004+02:00

Açıklıyorum, Max FM, Ankara'nın başına gelmiş en güzel şeylerden biridir bence. Adamlar güzel müzik yayınlamanın dışında, mikrofon başında içten de davranabiliyorlar bence, saman gibi konuşmalar olmuyor; insanı sıkmıyor, üstüne gülümsetiyor. İşte tam olarak bu yüzden de, bu radyoyu çok seviyorum. Ankaralı olmanın nadir güzel yanlarından.

Başından başlayarak anlatıyım madem son birkaç günü.

Çarşamba akşamı uçakla kalktık, İstanbul'a gittik projemiz için. Gece Gebze'ye vardık, oteli karşısındaki çorbacıya ufak bir ziyaretten sonra uyuduk, sabah kendimizi Unilever'in deposunda bulduk. Öğlene kadar projeyle ilgili konuştuk, öğle yemeğini depoda yiyip kendimizi Ümraniye'deki merkez binasına attık. Akşam 5'e kadar da orada toplantı yaptık. Daha sonra Ataşehir'deki terminale gittik, terminal tostu yedik.

Otobüsün gelmesini beklerken bir olay oldu ki, okurken komik olur mu bilmiyorum ama yine de anlatmam gerek bence. Bekleme salonu ile tuvaletlerin arasında bir çocuk, tuvaletteki annesine aynen şöyle seslendi: "AAAAANNEEEEEEE SENİN TUVALETİN BÜYÜK MÜ KÜÇÜK MÜÜÜÜ... AAAAAANNNEEEEEEEE... SENİN TUVALETİN BÜYÜK MÜ KÜÇÜK MÜÜÜÜ..." Çocuğun bunu demesiyle beraber bekleme salonundan gülüşmeler yükseldi. Daha sonra kadın tuvaletten çıktı, hiçbir şey demeden çocuğun elinden tuttu ve olay yerinden uzaklaştı.

Güzel bir otobüs yolculuğu yaptım. Bir önceki yazımda biraz ondan bahsetmeye çalışmıştım ama beceremedim, olmadı, galiba aklımdan geçenleri hak ettikleri gibi anlatmam da pek mümkün olmayacak.

Gece otobüs yolculuklarını seviyorum. Otobüsteki ışıklar kapandığında kulaklığımdan gelen müziğin hiç bilmediğim yerlerdeki hiç bilmediğim ağaçların, dağların, taşların arasına karışmasını seviyorum. Otobüsün penceresinden Avcı takımyıldızını seyretmeyi, gözlerimi Orion'a dikmeyi seviyorum. Bu beni kesinlikle dinlendiriyor.

Nitekim dinlendim yine. Yolculukta arkamdaki koltukta 5 aylık bir bebek vardı ve yol boyunca ağladı; ama o kadar tatlı bir bebekti ki, sinir bile olmak mümkün değil. Kızılacak bir durum da zaten yok. Işıklar açılınca bir de gülücükler atıyordu ki. Bebeklerin de çoğunu seviyorum galiba.

Bir de üstüne anılar var tabi. Son İstanbul-Ankara yolculuğumla bugünün arasındaki farklar, aynı yollardan bir kez daha geçince bir an için kaybolmuş gibi oldu. Aslında kaybolmadıklarını ben de çok iyi biliyordum ama insanın hayal gücü o kadar geniş ve sonsuz ki.

Bunu anlatırken dün gece gördüğüm rüyayı hatırlar gibi oldum bir an. Bir kare geldi gözümün önüne ama anında unuttum. Benim gibi duyduğu Rusça kelimenin anlamını 10 sn içinde unutabilen bir insan için çok da anormal bir durum değil tabi.

Özlüyorum, hem de özlemiyorum. Özlüyorum, çünkü hayal gücüm çok geniş. Özlemiyorum, çünkü ayaklarım yere basıyor, öyle bir şey olmadığını ve olmayacağını biliyorum. Ben, işte böyle tam ortamdan ikiye bölünüyorum.

Yine de, bu ikilemin bile verdiği abuk bir memnuniyet hali var. Mutluluk demiyorum, sadece memnuniyet. Demek ki bu ikisinin farklı olduğu yerler de varmış.

Dün akşam ilk kar düştü Ankara'ya. Bu durum benim için aynı zamanda Los Amantes del Circulo Polar soundtracklerinin dinlenirken ayrı anlam kazanacağı zamanların başlangıcına tekabül ediyor.

Bugün ekonomi sınavım için okula gittim. Çıkışta bembeyaz olmuş kampüste 3-5 dakika yürümek güzeldi.

Kısacası, biraz değişiklik oldu hayatımda; sevdiğim hatıralarıma bulaştım falan, çok da iyi oldu, çok da güzel oldu.

Первый снег.

2010-12-10T21:57:00.002+02:00

Güzel bir şarkı listesini hak ediyor "bu aralar".

Sertab Erener - Yolun Başı
Vega - Ankara
Morcheeba - Enjoy the Ride

Dün akşam uzun, upuzun bir aradan sonra İstanbul - Ankara arası otobüs yolculuğu yaptım. Anılar pörtledi, pörtledi; yolu aydınlatan lambalardan fışkırdı, ağaçların arasından fırladı. Arkamdaki koltukta sürekli ağlayan 5 aylık Derin bebeğin bağırışlarına karıştı.

Yeri geldi Enjoy the Ride oldu, yeri geldi Sinitaivas oldu. Marmara Denizi'nin kıyısında bir yerlerde yavaş yavaş ilerlerken ışıkların denizdeki yansımasında dolandı.

Shut the gates and sunset
After that you can't get out
You can see the bigger picture
Find out what it’s all about
You're open to the skyline
You won't want to go back home
In a garden full of angels
You will never be alone

But oh the road is long
The stones that you are walking on
Have gone

With the moonlight to guide you
Feel the joy of being alive
The day that you stop running
Is the day that you arrive

And the night that you got locked in
Was the time to decide
Stop chasing shadows
Just enjoy the ride

If you close the door to your house
Don't let anybody in
It's a room that's full of nothing
All that underneath your skin
Face against the window
You can't watch it fade to grey
And you'll never catch the fickle wind
If you choose to stay

İlk kar yağdı bu akşam. Arabaların üstü, çimler beyazla kaplandı.

Kışı seviyorum. Anıları da.

le miel.

2010-11-27T23:02:00.002+02:00

Bazen ister istemez düşünüyorum, acaba eskisi gibi olabilir miyiz diye. Biraz eskiyi özlüyorum, insanların yapmacık hallerinin çok çok daha gerçekçi olduğu o zamanları. Hani biraz alttan alıyordum, biraz öyle kabul ediyordum, falan filan ya. Dahası, bunu yapabiliyordum. "Öyle" kabul edebiliyordum.

Artık yüzlerini her görüşümde her defasında içim buz gibi oluyor. Bakışlarımın, sesimin donuklaştığını hissediyorum. Bir yanım eskisi gibi laf atmayı delicesine istiyor; ama güvenimi kaybettim bir kere, bu güven kaybını arka plana atmayı reddediyorum. Ki mantıklı da zaten.

İnsanın güvenebileceği insanların sayısının zaman içinde eksponansiyel olarak azalması gerçekten içler acısı bir durum.

Litanies Pour Un Retour dokundu bugün, Jacques Brel'den. Bu adamın şarkı söyleyişini çok samimi buluyorum.

osmoz, aktif taşıma.

2010-11-23T00:18:00.006+02:00

Bugün uzun zamandır yapmadığım bir şeyi yaptım.

Bir kafede manzarası olan bir masayı kaptım, çayımı aldım. Her şeyi bıraktım, oturdum ve kitap okudum. Öyle 3-5 sayfa da değil, baya da okudum. George Orwell - Hayvan Çiftliği. Geçen gün zorla gittiğim Ankamall'den aldığım üç kitaptan biri. Diğer ikisi: Paul Auster - Şans Müziği ve Ayn Rand - Hayatın Kaynağı.

Sonra ORKampüs'10'un ilk oturumuna gittim. Mehmet Auf geldi, süper de bir oturum oldu bence. İnsan içine karıştım, eski arkadaşlarımı gördüm, mutlu oldum.

Şunu anladım ki, bu kadar keşmekeşin içinde sürüklenip gitmemek için yapılması gereken çok önemli bir şey var: Akıntıya karşı kürek çekmek.

İnsanın kendisine vakit ayırması lazım ve bunu bir zorunluluk olarak görüp, ciddiye alması lazım. İşi ne kadar başından aşkın olursa olsun, insan kendisine vakit ayırmalı. Yoksa uzun dönem yorgunluklar bir yerden sonra psikolojiyi çok fena yıpratıyor.

Şöyle bir benzerlik geldi aklıma şimdi; bu bahsettiğim "sinir stres atma" işi, bir nevi hücredeki madde transferi olaylarına benziyor. Birtakım şeyler doğal bir kuvvetle bünyeye katılıyor. İş/okul hayatlarımızın yoğunluğu bizi osmozvari bir şekilde stres manyağı yapıyor. İşte tam o sırada bir şeylerin patlamaması için devreye aktif taşımanın girmesi gerek; bütün o stresi bizim enerji harcayarak üstümüzden atmamız anlamına geliyor bu da. O stresi bünyeden uzaklaştırmak için özellikle bir şeyler planlayıp, onları gerçekleştirmek çok gerekli.

Yoksa en sonunda patlayıp gidersin.

Bundan sonra buna dikkat edilecek. İyi sonuçlar alacağımdan eminim.

heeeeeeeyy yaaaa...

2010-11-19T19:44:00.004+02:00

Bugün ilginç bir şey oldu.

Daha önce buralarda bir yerlerde bahsettiğim trafik kazasından beri, kırılan iki ön dişim dolguyla idare ediyor. Bir tanesi şimdiye kadar pek kıllık çıkarmadı sağ olsun ama daha büyük olan öteki kırıktaki dolgu 2-3 ayda bir düşüyor, yeniden yaptırıyorum.

Bugün sabah dişimi fırçalarken, işte o büyük dolgu düştü.

Çok sallamadım bu sefer. Hatta "Aaa bak her defasında daha az tepki veriyorum bu dolgu düşmesi olaylarına, ne güzel" falan dedim kendime.

Diş fırçalama işini bitirdim çıktım, odamda dolanırken "Hadi yerine yerleştirmeyi deniyim" dedim. Biraz uğraştım ama sonuçta oldu. İşte tam bu noktada dolgu ilginç bir şekilde oraya yerleşti ve kıpırdamadı. Sevindim, annemlere söyledim, güldük ettik falan filan.

İnanır mısınız, o dolgu ek hiçbir kuvvet olmadan, bütün gün orada KIPIRDAMADAN durdu.

Su içtim, yemek yedim. Yerinden oynamadı bile.

Bendeki mutluluğu tahmin edemezsiniz.

Gelgelelim, yemekten sonra ellerimi yıkamaya gittim, aynada bakınırken gözüme ufacık, miniminnacık bir karabiber kalıntısı takıldı, tam dolgunun oralarda gezinen.

Hah. Olaya gel şimdi.

İlla alıcam ya onu, hafif hafif diş fırçasıyla dokunmaya başladım. Dolguyu da düşünüyorum ama, "Düşmez ya, bir şey olmaz." düşüncesiyle falan. Sonra, bir anda, ne oldu demeden dolgu yerinden çıktı, lavabonun içinde tıkırdayarak yuvarlandı ve lavabo deliğinde kayboldu.

Sonra tabi dank etti, "Salak, ne oynuyosun karabiberse karabiber ya; bari önlemini alsaydın, değil mi!"

Şimdi, böyle bir olaydan sonra hayatın öğretici olmadığını kim söyleyebilir ki. Öğrenmen için her şeyi önüne koyuyor, o da yetmiyor sana bas bas bağırıyor. Bir yandan da egon kulağına fısıl fısıl konuşuyor. Karşı koyması o kadar güç ki. Hayatın dediklerini duymuyorsun bile. Sonra da işte böyle ağzın açık kalıyorsun.

İşte bunu öğrenmek lazım arkadaş. Acele kararlar vermemek, gaza gelmemek gerek. Ego'yu susturabilmek gerçekten önemli bir şey ve büyük de bir başarı.

Hayat gerçekleri bundan daha acı şeylerle öğretmesin inşallah.

the doctor.

2010-11-19T01:51:00.003+02:00

Hayal dünyasında yaşamayalım da, nerede yaşayalım arkadaşım.

Bu fikir bazılarına "Öeaaaa" dedirtse de, beni hiç korkutmuyor. Ayaklarımız yere bastı da ne oldu, söyleyin bana.

Tek yapmam gereken şey gözlerimi bir noktaya sabitlemek. Ders gibi kısıtlı durumlarda bu bir nokta daha spesifik bir nokta halini alabilir (tahtanın üzerindeki bir nokta mesela). Görüntü yavaş yavaş bulanıklaştığında zaten her şey kendiliğinden oluveriyor. Hatta, o dünyaya geçtiğinde algıların bulanıklaşmasının bile kendi içinde oldukça ilginç bir sebebi var gibi geliyor bana.

Bundan sonra havalarda uçma, efendime söyliyim, kendimi roman & dizi karakteri sanma hakkımı saklı tutuyorum. Kimse karışmasın.

Zaman makinesi nerede! Feynman'la konuşmam gerek.

bu geyikleri lisede bıraktık sanıyordum, dostum.

2010-11-18T18:12:00.002+02:00

Belki de daha basit kitaplar okuyarak yeniden başlamalıyım.

Çok inatçıyım, çok. Aylardır aynı kitabı okumaya çalışıyorum, kitapla aramda "It's not you, it's me" tarzı bir ilişki oluştu. Evet, Dostoyevski'nin Karamazov Kardeşler'i. Çok da güzel kitap, biraz fazla uzun sadece. NŞA'da üstesinden gelmek çok zor olmazdı. Ama... Ama...

Doğru düzgün kafamı veremiyorum. Başak burcuyum, detaylar olmadı mı da rahat edemiyorum. Okudum mu, harfi harfine okumalıyım. Oysaki, şu günlerde ben değil detaylarla boğuşmak olsun, iki okuma seansı arasında kitabın anafikrini, 5029890384 isimli karakterlerini aklımda tutabilmek için bile büyük çaba harcıyorum. Ah, Dostoyevski'yi de nasıl seviyorum halbuki.

Eskiden, küçükken, çocukken, gece uyumadan önce kitap okumaya bayılırdım. Başucumda kapağı olmayan, eski püskü, büyük ihtimalle babamdan kalmış bir Keloğlan kitabı vardı. Onun tadını hala unutamıyorum. Şimdi... başladığım sayfayı bitirebilmek için göz kapaklarımı açık tutmakta zorlanıyorum. Her defasında başucumdaki lambamı söndürürken üst üste kule olmuş kitaplara (ciddi anlamda kule yalnız), özellikle de Karamazov Kardeşler'e bakıyorum, kendime kızıyorum.

Yine de bu bayram tatilinden yararlanıp, bu kitap okuma işine yeni bir soluk getirmeye kararlıyım.

Belki biraz Paulo Coelho karıştırmalıyım araya. Hem çok uzun değil, hem akıcı, hem kolay okunur. Zaten Paulo Coelho kitapları benim için hep böyle durumlara yönelik birer joker oldular. Okumaktan uzak kalıp yeniden kitapları elime almaya karar verdiğimde başvurduğum bir yazar kendisi. Acaba, diyorum, bir ara Kızılay'a indiğimde Portobello Cadısı'nı mı alsam...

Uzun zamandır Dost Kitabevi'ni gezip, kitap almıyorum. Kendimi kitapların, kitap kokularının içinde kaybetmiyorum. Hazır kafam birazcık rahatlamışken, belki de dizilerden birazcık ödün verip kendimi yeniden kitap okumaya yönlendirebilirim. Tatilden sonra işler nasıl bir yoğunlukta geri dönecek bilmiyorum gerçi; rapor, ödev vs vs teslim tarihlerini kafamda tutmayı bıraktım desem yalan olmaz artık. Ayrıca, tedarik zinciri dersinin vakalarını okumadan saymıyoruz tabi ki.

Bu arada başlıkla alakasız yazılar yazmak, ya da yazıyla alakasız başlıklar atmak; evet, bunu bilinçli yapıyorum ve hoşuma da gidiyor nedense.

bir günışığı ki, gözlerin kamaşır yani.

2010-11-18T02:10:00.006+02:00

Şöyle bir düşünüyorum, nerede bıraktım, şu an neredeyim diye.

Yok canım, fazla bir hayal kırıklığına uğramadım öyle yani. Beynimde duvarlara tırmandım, o kadar.

Bakalım bu düşünceler ne zaman rahat bırakacak, "Neydi, aceba niçün böyle oldu" gibi sorular.

Geçmişi sorgulayıp sorgulamama konusunda oldukça kararsızım. Ders çıkarabilmek için belli bir miktar deşmekten kaçamıyoruz gibi gözüküyor, bir yandan da "Eh, olacağı varmış, takılma artık, devam et" bakış açısı var; ki ilkine tamamen zıt; ve bu seçim yapmayı hiç mi hiç kolaylaştırmıyor (Kolay olmasını beklemek saçma mı, değil mi, o da ayrı bir kendi-kendine-tartışma konusu tabi).

Hangisi, ne zaman, nereye kadar?

Bunları söylerken gözümün önüne takılan kareleri çoktan geride bırakmıştım halbuki. Arka planda çalan Valkea Sisar'ın, hafızanın derinliklerindeki kareleri, yere paralel uçuşan kar tanelerinin hatıralarını su yüzüne çıkarmada bu kadar etkili olmaması gerekiyordu.

Güzel bir gece aslında, Fin Tangosu dinliyorum, tonlarca ayrı ayrı konudan konuşabilirim. Kafamda milyonlarca gerekli gereksiz şeyin uçuştuğunu söyleyerek kendimi buna ve bunun sonucunda da işin içinden çıkmanın zor olduğuna inandırabilirim. Buna meyilli bir yapım var şu an, evet. Ama şu son cümledeki şeyleri yapmasam belki de daha iyi olabilir.

Şarkıya taş plak çıtırtıları, taş plağın boğukluğu karışıyor; ve ben bunu çok seviyorum; çünkü beni buradan alıp, parçalarını algılamaktan zevk aldığım alternatif bir uzay-zamana götürüyor. Belki uzay-zaman değildir, hatta uzay ya da zaman bile değildir, gerçi. Ama bir yerlere gidiyorum işte.

Şarkının iniş çıkışları çok zarif, oldukça zarif. Yormuyor. Taş plak cızırtısıyla beraber güzel bir uyum oluşturuyorlar. Öyleki, taş plak cızırtısı olmadan bu şarkı bu kadar anlamlı olmazdı belki.

fin tangosu.

2010-11-18T01:26:00.002+02:00

Yeniden çılgınca Fin tangosu dinlemem için güzel bir sebep olması lazım, kafamın müsait olması lazım, falan, filan. Bir fon müziği görevi görmesi lazım, anlatabiliyor muyum...

Eski şarkıların (50'ler, 60'lar...) tadı başka ya hani; sanki o zamanki hayatlar, sevgiler de başkaymış, daha bir hayal gibiymiş, ama daha bir gerçekmiş gibi geliyor. Belki böyle düşünmem tamamen beynimin eksik parçaları kafasına göre (beynimin kafası, lütfen ama) tamamlayışıyla alakalı olabilir. Bilmiyorum. Ama böyle şarkıların çıktığı bir devirde yalan sevgilerin yaşanması hiç de mantıklı gelmiyor.

Yine de en sevdiğim Fin tangosu sanatçısının yaşadıklarını okuyunca, her an her şeyin olabileceğine yeniden inanıyorum. Hiç belli olmuyor galiba biliyor musunuz, hiç.

O zaman, Olavi Virta - Yölintu. Sizin beyniniz de biraz dans etsin bakalım. Ha bu arada, Yölintu Fincede "gece kuşu" ("night bird") demekmiş, olur da şarkıyı dinlemeyi atlarsınız falan, söylemeden geçmiyim dedim.

Bu arada, kafam 8000 metrelerden yeryüzüne yaklaştıkça blog yazma isteğim ve hevesim de artıyor, oldukça güzel bir his.

ustaya söyleyin müdüre söyleyin, o balığın... ağzına... lamba kapatsın!

2010-11-17T01:18:00.003+02:00

İyi bayramlar.

Valla ben de isterdim öyle facebook'larda "@ıbık", "@zıbık" diye şu anda bulunduğum odamdan apayrı "location"lar belirtmeyi ama, yurtta kalmayıp kendi hasbehas evimde kalmamdan ötürü, yurttan evime dönüp de "sonunda @home" deme durumum bile olmadığı için, elimden hiçbir şey gelmiyor inanır mısınız.

Hayır, Ankara birden nasıl bomboş kaldı, nasıl yaşanır, çekilir, park yeri bulunması kolay bir yer oldu; orası zaten apayrı bir mesele.

Ama ben diyorum ki; Ankara gittikçe tuhaflaşıyor. Bunda yönetimin payı tabi ki kaçınılmaz, ama bir de insanlardaki engellenemez "beyne oksijen yetersizliği" hâli var, onu ne yaparız, inanın bilemiyorum.

Milyonlarca bölüm the Big Bang Theory seyretmeye devam ediyorum, 2. sezonun 18. bölümü endüstri mühendislerinin ve endüstri mühendisliği öğrencilerinin ağızlarına layık (sözgelimi) bir bölüm -ki Sheldon bu lafıma "Excuse me, spoiler alert!" diye tepki verirdi büyük ihtimalle-.

Bir yandan iki akşamdır cnbc-e'de Spartacus abimizle karşılaşıyoruz. Normalde bu tip konular pek ilgimi çekmiyor ama dönen entrikalara hayır diyemedim. Ha, tabi bir de Yüzüklerin Efendisi'nde Haldir (Haldir O' Lorien, Aragorn'un deyişiyle) rolüyle tanıdığımız Craig Parker'ın da dizide olduğunu görmem de merak etmem için baya yeterli bir sebep oldu. Yalnız; her şey çok iyi, çok güzel de; o nasıl bir ses Craig abicim ya.

Ve tabi ki bir yandan da çaktırmadan bir bayramı daha geçiriyoruz. Bayramın nasıl geçtiği hakkında bir şeyler yazayım madem biraz da; her bayram olduğu gibi annem benden "vakitli" kalkmamı bekledi ve yine her bayram olduğu gibi onun bu konudaki beklentilerini karşılamadığımı söylemek zorundayım (sebep: "Ohuyom ben yığaaa!"). Ama akraba-eş-dost ziyaretlerinde gösterdiğim tutarlılığı ve kararlılığı da benim yaşımdakilerin çok azı gösteriyor galiba.

Kimseye mesaj atmıyorum, bireysel gibi gözüken ama bireysellikten çıkmış mesajlar her ne kadar hatrı sayılır bir hatırlanma örneği teşkil etse de, yeteri kadar samimi olmadığını düşünüyorum. Bu yüzden Facebook'tan yazdığım kısa ve öz, "iyi bayramlar. :D" şeklindeki bir durum güncellemesi ile yetindim. Ha bir de, buradan kimseyi sallamadığım gibi bir mesaj çıkaran olursa, kendisine plaket yaptırmak için adını öğrenmekten memnuniyet duyarım.

Bu seferki kayıt biraz alaycılıkla dolu oldu galiba, biraz the Big Bang Theory etkileri görülmesi mümkündür, yadırgamayın. Sadece kendi çapımda eğleniyorum, bir yandan da bu kendi çapımdaki eğlencemi dünyaya açıyorum (öeaaaaaaaaaaaaaa).

Neyse o zaman ben uyumaya gidiyorum. Hadi görüşürüz. Tımammmm mığea! (Linkteki videoya bakın tabi ki!)

geçen gün yine gelecekle ilgili düşünüyorum; inanır mısın...

2010-11-16T00:14:00.005+02:00

Biri beni durdursun.

Başıma gelecekleri bile bile, bir an önce iş hayatına atılasım var. Komik, çok komik. Hayır, okulda da pek bir nane kalmadığı bir gerçek ama, iş hayatına atılmayı istemek de biraz sakat bir olay bence.

Bu mülakatlar falan, yavaş yavaş aklıma takılmaya başladı bile. Tipik mülakat soruları vardır ya mesela hani: Önümüzdeki 10 yıllık süreç için kariyer planım neymiş, gibi. "Evlenip, çoluğa çocuğa karışmak" diyen kadınlar kaç puan kazanıyor acaba, mesela? Bunu demese bile, bunu yaşamayacak olma ihtimali nedir?

Bir de "Çocuk da yaparım, kariyer de" olayları var. Kim, ne yapıyor arkadaşım? Birileri beni aydınlatsın, bu olay nasıl oluyor. Hangisi hangi sırayla oluyor, ne kadar ödün vermek gerekiyor, vs vs. Geçen sene bir hocamla, çok sevdiğim bir hocamla ufaktan, birazcık konuşmuştuk bu meseleyi. "Evlenmeden önce dilediğin gibi takıl (kariyerden bahsediyoruz burada tabi) ki, evlendikten sonra 'Şunu da yapamadım' deme" demişti. Ne yalan söyliyim, bir sürü güzel, mantıklı şey dedi (Şimdi burada uzun uzun anlatamayacağım hepsini); benim içim baya da rahatlamıştı ama yine de bazen, ufaktan; kafama takılmıyor değil. Günün birinde evlenirsem de çoluk çocuğa karışırsam, bensiz büyüyecek o çocuğa yazık günah değil mi? Hadi ben evde oturup o çocuğa baktım diyelim, evde oturma fırsat maliyetime (opportunity cost) yazık değil mi? Bu ödünleşim (tradeoff) için bir "başabaş noktası" (breakeven point) var mıdır, varsa nedir; nerededir?

Burada yaptığım "Ev işiyle falan hayatta uğraşamam" varsayımının pratikteki geçerliliğinden hiiiiiiiç bahsetmiyorum bile.

Bir diğer soru, Ankara'da istediğim sektörde adam gibi bir yerde üretim planlama yapabileceğim yerlerin sayısı bir elin parmağını bile geçmiyor sanırım. E ben İstanbul'a mı gideceğim şimdi? Hadi gittim diyelim, bunun maddi ve manevi getiri ve götürüleri nasıl olacak? Ailemden ayrı yaşama fikrine alışmamın zaman alacağı bir gerçek.

Vesaire, vesaire. Unutmadan, belki de bilenlere yavaş yavaş sormak lazım bunları.

just don't expect me to memorize without learning.

2010-11-14T22:11:00.006+02:00

As I was heading home, in a public bus, watching around; I realized & remembered that...

the way to remembering passes through understanding and learning. First you understand and put it in the short-term memory. Then you learn it by repeating it several times. Only after that, you take it into long-term memory, which means you memorize.

Therefore, we can't memorize without learning.

Teachers, instructors, or whoever reading this; don't you ever tell someone to "just memorize something". Teach them at first place and that could eventually lead to memorizing after some repetition.

Just some introduction-to-psychology stuff.

And yeah, I do like psychology.

100. kayıt derken?

2010-11-13T22:28:00.003+02:00

Ben hangi ara doksan dokuz kayıt girdim buraya yahu...

Acaba, diyorum, yavaş yavaş İngilizce blog yazmaya başlasam mı ki. Bir okuyan eden olur, ya da ne bileyim, en azından kendime bir meydan okumuş olurum, biraz değişiklik olur, rapor dışında bir şeyi İngilizce yazmış olurum, falan filan.

Of, en son ne anlattığımı bile doğru düzgün hatırlamıyorum ki.

Kısacası, şu son 10 gün gerçekten yıpratıcıydı ama yavaş yavaş yeniden toparlıyorum da denebilir.

Dün tam 12 saat uyudum. 12'de kalktım, kahvaltıda poğaça değil, ev tostu yedim. Laptopu kucağıma aldım, saatlerce the Big Bang Theory seyrettim; utanmadım, ilk sezonu bitirdim.

Sonra House M.D.'nin son bölümünü Fransızca altyazıyla seyretmeye çalışmak gibi saçma bir şeye kalkıştım (ha zevkli olmadı değil, az çok söküyorum galiba ben bu dili). Evet, inanılır gibi değil ama saçma bir şey yapmak için vaktim oldu.

Kim bilir, belki ilerleyen günlerde biraz kitap bile okuyabilirim. Ya da daha mantıklı konular üzerine yazılar yazabilirim. Yazabilmeyi gerçekten çok istiyorum.

Bazen aklıma o kadar güzel konular geliyor ki; "Tamam," diyorum; "bunu kesin yazmalı bir ara." Ama çok alakasız bir anda olduğu için bu olay; ne bir yere not almak, ne de sonradan hatırlamak mümkün olmuyor.

Tıpkı, canımın gecenin köründe Türk kahvesi çekip, gündüz bunun aklımın köşesinden bile geçmemesi gibi.

yeteeeeeeeeeeer!

2010-11-10T21:47:00.003+02:00

Son 10 günüm 1 yıl gibi geçti adeta.

Milyonlarca sınava girdim. Final dönemi tadında vize haftası yaşadım, öyle ki final uçuğumu bile attım (hayırlara vesile!).

Şu son 5 günün 2'sinde İstanbul'a taşınıp durduk. Hayatımda ilk defa uçağa bindim. O kadar da abartılı bir şey olmadığına karar verdim. Bol sarsıntılı, biraz baş dönmeli, basık kabinlerden kaynaklı hafif klostrofobik yolculuklar.

Onu ara, ona mail at, onu mutlu et, onun dediği abuk şeylerden anlamlar çıkarmaya çalış, şu saatte kalk, oraya git... Benim bir ara bir yaşantım, bir sosyal hayatım, kendime ayırdığım bir zaman falan vardı?

Sınav diyeni vururum artık.

EQ.

2010-11-02T22:42:00.002+02:00

"Never ever ever ever underestimate the importance of EQ."

Bugün kazandığımız deneyim de bu.

Ha öyle tırnak işareti içinde yazdım falan ama, benden çıktı bu laf da. Bir gün toplayıp kitap yapmak üzere biriktiriyorum(!).

Kafamın daha müsait olduğu bir ara uzun uzun anlatırım, belki.

Asimptotik hayatlar...

2010-10-29T23:23:00.002+03:00

Tedarik zinciri ders notlarını temize çekerken yapıştırıverdim bu iki kelimeyi birbirine. Bullwhip effect konusunda termin süreleri ile ilgili bir grafiği geçirmeye çalışırken, kalemi olmayacak yerlere kaydırdığımda aklıma düştü. Eh, fırsattan istifade, unutmadan yazmam gerek.

Bir şeye kavuşmayı beklerken, o yönde yola koyulmuşken, ha oldu ha olacak derken, bir türlü olmaması, olmaması ve olmaması. Hem de o yöndeki bütün eğilime rağmen. Ne kadar tanıdık, değil mi...

Bazen hayatta her şey hep bizim başımıza geliyormuş gibi hissediyoruz. Ama aslında, tedarik zinciri dersindeki kıytırık bir termin süresi grafiği bile "Ha kavuştum, ha kavuşacam" diyip, bir türlü kavuşamıyor o doğruya. E biz ne yapalım artık, ya.

İnternet bağlantımda yaklaşık bir haftadır bir sıkıntı var ki, gıcık etti. Şu an tamamen gitti, o yüzden bu yazıyı önce wordpad'de yazıyorum. Daha sonra umarım blogspot'a geçirme imkanı bulacağım. TTNet işte!

Deli divane bir-iki hafta beni bekliyor. Şu 10 gün içinde 6 tane sınavım var. Bu sınavların arasına bir de bitirme projesinin kickoff toplantısı denk geldi. Unilever'de proje yapıyoruz, her zaman merak ettiğim, daha iyi tanımak istediğim bir şirket oldu Unilever. Haftaya Cuma günü, tam olarak 7 saat dersimi asacağım ve günübirlik İstanbul'a gidip Unilever ve birkaç üniversite ile birlikte ilk toplantıyı yapacağız (Chain Reaction 2011'e dahil olmuşuz).

Bakalım ruhsal durumum bu süreçte nasıl seyredecek. Olacakları ben de çok merak ediyorum.

Pazar günü Almanca kursunun sınavı var, A1'in yarısını bitirdik. İnanılır gibi değil ama, ich kann Deutsch ein bisschen sprechen.

...çünkü anlayana sivri sinek saz, anlamayana davul zurna az.

2010-10-21T20:05:00.005+03:00

Kimseye güvenmeyeceksin. Kimseye "Yok yahu, bu yapmaz..." demeyeceksin. Bu kadar basit. Bu kadar basit yahu, güvenmeyeceksin o kadar! Gü-ven-me-ye-cek-sin. Kendi işini kendin en baştan halledeceksin. Olaya duygusallık katmayacaksın. Olaya duygusallık katacağın son yer üniversite son sınıf ve iş hayatın olacak. Bu kadar.

Ben de bu iş/okul hayatındaki yavşaklıktan utanıyorum arkadaş. İyi günde herkes birbirine gülücükler atıyor, "canım, cicim, kanka" modunda. Ertesi gün bir gelişme; ve sen bir bakıyorsun ki, verilen sözler havalarda bomboş uçuşmakta. Etik sıfır, inisiyatif sıfır. Daha ağır konuşurdum ama konuşmuyorum. Çünkü anlayana sivri sinek saz, anlamayana davul zurna az...

Beyin, harbiden bedava.

İleride birlikte çalışacağım, çalışmak zorunda kalacağım insanları, sırf bu insanlardan kaynaklanacak problemleri düşündükçe şimdiden bir "of" çekiyorum.

Dünyada bilmem kaçıncı olmuş okullarından mezun olacak/olmuş insanlar olarak bir yerlere gelecekler; ortalama desen olacak, yabancı dil desen olacak, programlama dilleri, seminerler, ödüller, aktiviteler... Her şey mükemmel görünüyor, değil mi?

Bir yandan da iletişim yeteneği sıfır olan, empati kurmasını bilmeyen, sorumluluk almayan, almaya yeltenmeyen, hatta sorumluluktan kaçan, bencil ötesi, inisiyatifin yanından geçmeyen, yaptıklarının sonuçlarıyla yüzleşemeyen; not peşinde koşarak geçirdikleri dünyalar sıkıcısı, dört yıllık üniversite hayatlarıyla "Ben oldum" diyebilen insanlar olacaklar. Bazıları, kendilerini kandırmakta sınır tanımayacak. Diğerlerinin dünyadan bile haberi olmayacak.

Okulda envanter teorisini, tedarik zincirini, finans mühendisliğini öğrettikleri gibi herkesin hayatını kolaylaştıracak, iş hayatındaki bazı problemlere kazan&kazan sonuçlar getirmeyi mümkün kılacak birtakım insancıl, yapıcı şeyleri de öğretseler keşke. Yine bazı dolaylı yollarla bir şeyler öğreniyoruz insanlar hakkında, ama bu şeyler yapıcı olmaktan çok, hoş olmayan durumlara karşı bireysel bağışıklığımızı artırarak bizi hayata hazırlayan bir yapıya sahip. Eh, bu da herkese nasip olmuyor. Ben şanslı (!) kesimdenim.

Aslında birilerinin gerçekten de biraz etik, biraz yol yordam öğrenmesi gerek. Nasıl olur bilmiyorum ama, gerçekten, lazım bu tip şeyler. Çok önemli bence.

Biraz dikkat etmeli.

"biggıyametgeldi vuuuuyyy..."

2010-10-15T22:49:00.003+03:00

Dün gece gök sağlam gürledi, öyle ki bir uyuyunca top atılsa duymayan beni bile uyandırdı gürültüsü. Ama, nedenini bilemesem de, sanki gök gürledikçe, bir elektrik akımı oluşup da elektrik yükleri bulutlar ve yer arasında mantıklı bir şekilde dağılınca ben de kendimi daha iyi hissetmeye başladım, sanki birileri benim elektriğimin de bir kısmını aldı da toprağa aktardı, sanki +3q idim de +q'ya düştüm gibi (Fizik bilgilerim de süperdir(!)).

Belki bu durum havadaki iyonların durumuyla ve bu iyonların bana olan etkileriyle falan açıklanabilir, ama emin değilim; ciddi sıkıyor da olabilirim. Neyse, fizik bilgimin enginliğini (!) bu kadar ifşa etmek istemiyorum.

Şimdi de gök gürlüyor, arada yağmur yağıyor (ki bu yağmur nedense genelde ben araba kullanırken yağıyor, acemiyim ya, yağsın bakalım!).

Şunu fark ettim, bu yağmurlu-güneşli havada bile bir ortalama tutturma merakım varmış. Yazın gözümüze gözümüze giren güneş ve sıcak havalarda "N'olur artık kış olsun biraz serinlesin bunaldım anam offf..." modunda dolaşıyorduk. Nitekim, etraf günlük güneşlikken bir anda, 2 gün içinde bir soğuk geldi, montlar, çizmeler çıktı, şemsiyeler çantalardaki yerlerini aldı. Bir soğuk, bir kıyamet, aman. "Yok vazgeçtim, biraz daha ısınabilir galiba" demedim değil.

Bugün hava biraz daha ortalamaydı sanki, ne çok soğuk, ne çok sıcak, ne çok güneşli, ne çok bulutlu. İşte böyle havaları seviyormuşum ben. Sonbahar, ya da kış güneşi olacak, usul usul kızıla bürünüp, öyle batacak bulutların arasından. Ağaçlar sarı ve kızılın tonlarına bürünecek. Tedarik zinciri ve envanter modelleri derslerinin olduğu sınıfın bir manzarası var, anlatamayacağım kadar hoşuma gidiyor; derste hep gözüm pencereden dışarı kayıyor hatta. Belki bir ara fotoğraf makinesiyle gider, fotoğrafını çekerim.

Kısacası, bence şöyle güzel, tadı çıkarılır, biraz daha kuru bir sonbahar olsa da ondan sonra kış mevsimi sınırları içerisinde çamura batsak, kısa vadede fena olmayabilir.

Son olarak, sizle Hacile Teyze'nin "hortum-gıyamet" konulu röportajını görmenizi tavsiye ediyorum; video burada.

Hadi до свидания can(lar).

bızzzt-zıbıt-zzzzt. bt bt bt... biiiip.

2010-10-15T22:29:00.005+03:00

I was totally an idiot.

İnsanların en ufak davranışlarından alakasız şeyler çıkarabilecek kadar salaktım hem de. Belki hala öyleyimdir, bilmiyorum; ama şundan eminim ki, eskiden, daha önceden böyle bir eğilimim varmış.

Nasıl da hoplayıp zıplamıştım, duvarlara tırmanmıştım; ne düşünceler geçmişti kafamdan (şimdi onlara hayal demekten utanıyorum; ama bunu buraya yazdığım zaman da galiba demiş kadar oluyorum).

Yok arkadaş, yok.

Bilmiyorum, belki de olaylara bodoslama dalmak yerine temkinli yaklaşmak gerekiyordur. Ya da bunların arasında bir yerde bir denge noktası vardır, orayı bulmak gerekiyordur.

Ama insanın ayaklarının gerçekten yere basması gerek. Ya da ne bileyim, bir E(x) falan almak gerek. Bir bak değil mi; olasılıklar ne, neler olabilir, bunun sana getirisi ve senden götürdükleri neler olabilir, falan diye. Peh.

Çok salakmışım, çoook.

letsgivetenminitbreyk.

2010-10-12T23:48:00.003+03:00

Uzun zamandır blog yazmadığımın farkındayım ama şu an başlarsam zaten yarım yamalak anladığım mikroekonomiden falan bahsedebilirim, bence hiç gerek yok.

Şu cuma gününü bir atlatıyım önce, sonra inşallah devamını getireceğim. Şimdilik biraz dursun ama.

Tschüss.

kendime bir not: ortalarda bir yerlerde dolanmak

2010-09-29T21:52:00.003+03:00

Az buçuk anlamaya başlıyorum galiba, hiçbir zaman onlar gibi olamayacağım, çünkü olmayacağım ve büyük ihtimalle de olmamam gerekiyor zaten.

Hayat daima karşıma bir şeyler çıkaracak ve ben daima bu şekilde teste tabi tutulacağım. Kimi zaman sağlığım sınanacak, kimi zaman sosyal çevremle olan ilişkilerim, kimi zaman bağlılığım, kimi zaman inancım...

Tıpkı laboratuvarlarda yapılan psikolojik deneyler gibi... Hayat karşıma birtakım resimler çıkaracak (bağımsız değişkenler) ve birileri benim o resimlere tepkimi (bağımlı değişkenler) ölçecek.

Her zaman ortalamalarda gezmenin güzel olduğunu düşünüyorum, bazen karşıma öyle baştan çıkartıcı resimler çıkıyor ki, bu düşüncemi uygulamayı unutuyorum. Komik geliyor şimdi, az biraz dışardan bakmayı başarınca. Neyse, işte bu unutkanlık safhasında aniden başka resimler çıkıyor önüme ve ben öyle kendime geliyorum. Evet, hala yanılabiliyorum. Ama yanıldığımı da fark ediyorum. Neyse ki. Çünkü yanıldığımı fark etmem, bir dahaki sefere yanılmamanın yolunu öğrendiğim anlamına gelebilir bazı durumlarda.

Bir dahakine inşallah karşıma garip garip resimler çıkmadan da ortalamalarda yüzebileceğim.

Ve işte ortalamalarda yüzebilmem için de, hiçbir zaman öyle, o karedeki gibi biri olmayacağım, olmamam gerekiyor, ve zaten olmayacağım da. Hiçbir zaman her şey mükemmel gitmeyecek ve ben bunu bilip ona göre davranacağım. Ve bu sırada ortalamayı ne kadar tutturabilirsem, her olasılıkta aldığım zarar da en az olacak. Yüzleşmem(iz) gereken bir gerçek var ki, hayat güzel bulduğumuz ve güzel bulamadığımız şeylerle bir bütün. Böyle bir ortamda ya bedeli enazalt, ya da kazancı enbüyült. Birbirinin eşi iki problem. İster envanter teorisi de buna, ister tüketici teorisi de, ister benim dediğim gibi de; hepsi aynı şey aslında. Bu kadar alakasız görünen şeylerin böyle ortak noktalarda toplanması da çok ilginç geliyor bazen.

Kısacası, ne çok uçmak iyi, ne de çok dibe batmak. Sakinlik güzeldir. Ve şükretmek. Ve dilemek.

Mesaj alındı. Şükürler olsun ki.

Allah hepimize hem bu dünyada, hem de ahirette iyilikler, güzellikler nasip etsin.

höylöylöy uykum mu geldi ki?

2010-09-20T00:33:00.004+03:00

Kaç gündür ilk defa yarın erken kalkmayacağım ya, bir boşluğa düştüm; sıkıldım yine. Fırsat bu fırsat, bir iki şey yazmış olayım bari.

Almanca kursuna devam ediyorum, önceden söylediğim gibi. Beklediğimden çok daha güzel gidiyor her şey. Hatta Almanca kursundaki en yaşlı (!) kişi ben değilim artık, 11 kişi olduk sınıfta ve benden büyük insanlar da var! Yaşasın!

O değil de, ben Active English'in ortamını baya baya sevmeye başladım. Devam ederim yani. Her ne kadar o sabahın köründe uyanmalar, sabah uykusundan feragat etmeler biraz zorlasa da, buna değdiğini görebiliyorum. Zaten kurstan eve gelince televizyon karşısında yayıldığım an uykuya daldığım için uyku anlamında fazla bir kaybım da olmuyor. Bir de annem üstümü örtünce çok mutlu oluyorum hatta.

Hava değişiminden midir, yorgunluktan mıdır, nedendir bilemeyeceğim ama; bir ağırlık, efendime söyliyim, hafif bir baş ağrısı hakim şu anda bende.

Okul geçen perşembe başladı. Sanki okuldaki son senem değilmiş gibi, sanki hala yaz tatilindeymişiz gibi bir his var üzerimde. Araya giren haftasonu tatilinden kaynaklı da olabilir. Bilmiyorum.

Amaaan. Pek yazı yazacak modda değilmişim. Kafam dağınık, düşüncelerim alakasız yerlerde dolanıp duruyor, hiçbirini de buralarda anlatamam. Başka bir ara uzun uzun anlatacağım şeyler olur belki. Şimdilik bu kadar yeter.

ağlamaklı, ağlak.

2010-09-07T20:04:00.005+03:00

Çok sinirliyim şu an. Hani dokunsalar, ağlarım.

Diyecek çok şeyim var ama hiçbir şey diyemiyorum. Söylemek istediklerimin %90ını yutuyorum. Kalan %10 da hiçbir şey ifade etmeden, yarım yamalak çıkıyor ağzımdan, parmaklarımın ucundan.

Zamanın aramıza ve insanların zaman içindeki halleri arasına ördüğü duvarı hiç sevmiyorum. Dün yaşadığımız şeyi bugün unutuyoruz.

Başıma gelmeyen kalmadı bu yüzden, 71 yaşındaki bir şoförün kullandığı okul servisinde kaza geçirdim, ağzım burnum dağıldı. Bir hafta yemek yiyemedim, konuşamadım, pipetle beslendim. Hâla kalan maddi ve manevi izlerle uğraşıyorum.

Ben unutmuyorum zaten de, o kadar kolay mı bu kadar yakınımda olan bir başkası için bunu unutmak? Bir tek ben mi dün gibi hatırlıyorum şimdi o günü? Koca otobüste yerlerinden fırlamış koltukları, yerde yatan adamın üzerinden atlayarak kapıdan kendimi dışarı atışımı? Hastanede duyduğum, şoförden gelen çığlıkları? Annemin, babamın yüzündeki ifadeyi? Dikiş atılmadan önce yüzüme serilen yeşil ameliyat bezini? Bir tek ben mi hatırlıyorum bunları? Bir hafta boyunca beslenebilmek ve iletişim kurabilmek için çektiğim çileleri?

Keşke konuşabilsek, biraz konuşabilsek.

siyasetiniz yerin dibine batsın.

2010-09-07T03:20:00.004+03:00

Allah aşkına, şu event'teki yorumlara bi bakın. Adama sorsan, "anlat bana" desen, diyecek bir kelimesi çıkmaz, ama iş "reröre"ye gelince üstüne yok. Yaptığı şeyin anlamlarından haberi olsa, istediğini desin. Demokrasi rulaz. Ama adamın bildiği tek şey mitinglerde ezberlediği, televizyonda duyduğu, birilerinin Facebook'ta paylaştığı sloganlar.

Haberlerde duydum, yanlış hatırlamıyorsam toplumun %50'sinden fazlası referandumda nelere oylayacağını bilmiyor, sadece tuttuğu siyasi parti ne diyorsa ona oy vermeyi düşünüyor. Yaklaşık %20'lik bir kesim kısmen bilgi sahibi olduğunu iddia ediyor.

Bu nasıl bir millettir ya... Futbol takımını siyaset yapar gibi destekliyorlar; öyle ki, en ufak şey hayat memat meselesi oluveriyor. Öte yandan, siyasetle de futbol takımı destekler havasında takılıyorlar.

İnsanlar siyasetle takım tutar havasında ilgileniyorsa, burada bir sorun var demektir. E ama siyasetçisi yeni bir fikirle gelmeden, sürekli karşı tarafa "bir şeyler" atarak siyaset yaparsa, bu tiplerin bölünerek çoğalması da normal. CHP, AKP'yi ağzından düşürmüyor. AKP de CHP'yi. MHP zaten kime, neye sardıracağını şaşırdı; Bahçeli videolarını eğlenmek için seyrediyorum bazen (geçen gün internette bir video gördüm, bozkurt işareti ile metalci işaretinin farklarını anlatıyordu). Ötekileri kaale bile almıyorum.

İşte bu yüzden siyasetten, ve siyasetçinin hiçbir türlüsünden hazzetmiyorum. Referandumunuz da, oyunlarınız da, laf salatanız da yerin dibine batsın. Kısaca.

en sonunda Deutsch yahu!

2010-09-05T01:00:00.003+03:00

Ich heiße Nil.
Ich komme aus der Türkei.
Ich wohne in Ankara.
Ich spreche Türkisch, Englisch und Französisch.
Ich lerne Deutsch.
Wie heißt du?
Woher kommst du?
Wo wohnst du?
Welche sprache sprichst du?
Welche sprache lernst du?

Evvvet, tahmin ettiğiniz üzere, Almanca kursuna başladım sonunda!

Zar zor açıldığından olsa gerek, sınıfımızda sadece dört kişi var ve inanılır gibi değil ama, şu yaşımda (Hıh!) en büyükleri benim. Benden sonra ODTÜ İstatistik öğrencisi bir kız var, daha yeni birinci sınıfa başlıyormuş. Diğer iki oğlan da sanırım lise öğrencisi. Yani, koca(!) sınıfta en büyük, EN YAŞLI (sfdşalsdkşf) kişiyim ve buna biraz şaşırmadım değil. Malum, alışkın değilim böyle şeylere. Karşıdaki İspanyolca sınıfında liseden iki arkadaşım var. Hatta biriyle tanışıklığımız, LGS zamanlarımıza, dershanelere kadar uzanıyor. Onlarla takıldık aralarda. Sonra onlar "Hollywood"a çıktılar (bir üst kattaki sınıflardan birinin adı).

Lise 1'deyken Almanca görmüştüm, gerçekten ilginç bir hocamız vardı, burada anlatılmaz. Hiç ciddiye almamıştık olayı, o yüzden bir senelik Almanca öğrenimimden sadece yukarıdaki cümlelerin 2-3 tanesini hatırlayabiliyorum. Nitekim lisedeki Almancama dair hatırladığım her şeyi hoca yirmi dakikada anlattı ve bitirdi. Bu da oldukça hoş tabi. Yine de, gördükçe hatırlıyorum azar azar. Bu sefer salaklık yapıp unutmayacağım. E boru değil, bizzat kendi finansal kaynaklarımı kullanıyorum bu iş için!

***

Ben niye bu kadar çok uyuyorum ki? İki gündür sabah erken kalkıyorum, öğlen ya da öğleden sonra eve geliyorum ve yatay pozisyona geçer geçmez gözlerim direk kapanıyor. Öyle ki, bugün kurstan geldikten sonra salonda annem ve kardeşimi dinlerken iki dakika gözlerimi kapatıyım dedim, kapatış o kapatış. Gözümde lenslerle uyuyakalmışım. Bir ara birisinin üstümü örttüğünü fark ettim, sonra biraz daha uyudum. Hatta o azıcık uykuda rüya bile gördüm, iki tane kedi vardı rüyamda. Sonra gözümü yarım yamalak açtım bir ara, kendime zar zor "Bana bak kızım, öğlen bu kadar çok uyursan gece yatmak bilmezsin" diyerek, uyanmaya çalıştım. Biraz zor oldu ama başardım. Ha şu an ayaktayım, gece erken uyuma anlamında pek bir şey değişmedi ama olsun artık. Öğlen uykusu az ve öz oldu mu tatlı oluyor, abarttınız mı bütün dengeler altüst oluyor; işte o zaman faydadan çok zararı dokunuyor. Geceyle gündüzün yer değiştirmesi, gözlerden kaynaklı baş ağrıları, falan, filan.

Bugün bunları yazarken üstünde fazla düşünmeden yazıyorum, bu yüzden başkasının gözünde saçmalıyor olma ihtimalim var. Yine de bir yerde bir zaman sonra bunları okuyup bu zamanları tekrar hatırlamak güzel olabilir.

Artık uyusam iyi olacak. Yarın sabah yine kurs var.

E gute nacht o zaman.

soğan kokulu ellerim

2010-09-03T00:00:00.005+03:00

Bazı şeyler biterken ya da bitmeye yüz tutarken, ben yeni başlangıçlar yapıyorum. Hiç de fena bir his değil. Ha; hedef koyma olayını da biraz abartıyor olabilirim ama hedeflediklerimi yapabilirim de aynı zamanda, sadece biraz gaza ihtiyacım var. =)

Günlerden sonra ilk defa bugün gözümü sabah saat 10:00'da telefonumun alarmıyla açtım. Hayır, henüz delirmedim; işlerim vardı sadece. Yaklaşık 20 dakika yeniden uykuya dalma güdüsüne karşı savaş verdikten sonra, en sonunda zıplayıp kalktım.

Güzel bir gün oldu bugün. Almanca kursuna yazıldım. Cumartesi dersim başlıyor. Yarın sabah da erkenden oryantasyonda OR'ın (Operational Research Kulübü) standında olacağıma göre, en yakın geç kalkabilme günüm Pazartesi olarak gözüküyor. Sonrası ise, baya muallakta.

Yarın sabah oryantasyonun ilk günü. İlk geldiğim sene ipini koparmış bir vaziyette oradan oraya dolanıyordum standların arasında. Sonraki iki sene koç ve koçluk projesi lideri olarak yer aldım orada. Koç olduğum sene kulübün alt grup ve projelerinin adlarını doğru ve eksiksiz hatırlamak için yırtınıyordum. Proje lideriyken de o başvuru formlarının arasında kaybolmamaya çalıştım, ama çok keyifli anılarım oldu. Bu sene ise ex-lider olarak bu seneki liderim, şahsi ex-koçum, canım Zahid'e ve orada olacak tüm diğer kulüp insanlarına yardımcı olmak için emektar "ENDÜSTRİCİLER BURAYA" pankartlarımızla boğazım patlayana kadar bağıracağım. Ve bu benim NŞA'da öğrenci olarak katılabileceğim son oryantasyon olacak. İlginç.

Bıraktığım halleriyle aynı kalmayan şeylerin arasına yeniden karışıyorum. Biraz korkmam gerek belki, ama ben nedense yeni başlangıçların heyecanı dışında hiçbir şey hissetmiyorum; korkuyu ise, asla.

Akşamüstü Türkiye - Çin basketbol maçını seyretmekle annemler ve komşularla beraber Hamamönü'ne gitmek arasında kaldım. Son kararımı Hamamönü'ne gitmek olarak verdim. Keyifliydi aslında. Ankara'nın apaçilerine doğal ortam oluşturmak bir yana, ilginç derecede düzgün denebilecek bir kültürel dokuya büründürülmüş orası. E nitekim annemler de baya sokakta kostümlü kızlarla beraber oynadılar falan filan. Çayını içtiğimiz teyze de göbek atanlar arasındaydı; "psikiyatra gitmiş kadar olduğunu" söyledi, "Yarın da gelin" diye ekledi. Kısacası, feci eğlendiler. Annelerimiz ve anneannem böyle takılırken, biz de komşu kızları olarak 3 kişi (ben, kardeşim ve komşumuzun kızı) macun aldık. Hayatımda yediğim macunlardan tadı en güzel olanıydı galiba. Ve, bu resimde babalarımızın olmadığını fark etmişsinizdir. Doğal olarak. Sıkıntıdan patlama ihtimalleri göze alınmayacak gibi değil.

Neyse ki Çin'i de baya bir farkla yenmişiz. Maçı kaçırdım diye üzülüyordum ama fazla ekşınlı da değilmiş zaten görünüşe göre.

Haa, bugün bir de arada yemek bile yaptım. Demin elimi yüzüme atınca aldığım soğan kokusu hatırlattı. Etrafıma "hiçbir şeye elini sürmeyen kız" izlenimi veriyor olabilirim ama kendi halime bırakıldığımda, kimse işime karışmadığında, "bıçağı öyle tut", "şu kalınlıkta kes" falan demediğinde, kendi halime bırakıldığımda gayet de iyi sonuçlar aldığım gerçeği her gün daha da netlik kazanıyor.

Yavaş yavaş yeniden insan içine karışıp amacı olan işlere bulaşmak fikri beni keyiflendiriyor.

Bir an önce uyumazsam yarın oryantasyona zor uyanırım ben.

schrödinger'in kedisi.

2010-09-02T01:24:00.005+03:00

Demin açık penceremden kafamı uzattım, dışarıya baktım. Odam hala bir miktar sıcak. Kafamı pencereden biraz dışarı çıkarınca 2 Eylül 2010 gecesinin nemli rüzgarı hafifçe suratıma çarptı. Ve o koku hafızamda bir şeylerin uyanması için yetti.

Eylül ayı, daha önce bundan bahsettim mi, ya da önce yazıp sonra sildim mi, emin değilim ama; sevdiğim bir ay. Sadece bu ay doğduğum için değil. Bir şekilde benim için pek çok başlangıçları sembolize ediyor. Başlangıçları severim. Serin havaların başlangıcı, nefes almanın başlangıcı, yazın sıkıcılığından çıkmanın başlangıcı... İlkokulda okul alışverişi zamanı, yeni önlük, yeni okul ayakkabıları, kaplanacak defterler, kullanılacak yeni renkli kalemler ve başka şeyler (ilkokuldan beri kırtasiyelere meraklıyımdır). Öğrencilik hayatı boyunca sabah erken kalkmalar, okul yollarına düşmeler... Her seferinde yeni hocalar, yeni ders programları. Bazen yeni arkadaşlar, alışıldık/alışılmadık yüzler. Uzun bir tatil boyunca geç kalktıktan sonra biz "N'olduk ki şimdi" derken, bir yandan gözleri kamaştıran sabah güneşi. Bir zamanlarda rutine bağlanan şeyler bile o ilk günlerde farklı bir anlam kazanır. Uzun bir tatilden sonra eve dönünce hissettiklerim gibi mesela.

***

Schrödinger'in kedisi. Bu düşünce deneyinden haberdar olmak bazen baya işe yarıyor.

Hem ölü, hem diri. Hem evet, hem hayır. Hem 0, hem 1. Hem gerçek, hem hayal. İkisi de birer olasılık, ikisi de eşit, yani 0,5 paya sahip. Birine sevinemeyeceğin gibi, diğerine de üzülmezsin. Ta ki, kutunun kapağını açıp içine bakana kadar. Kutunun kapağını açıp, kediyi gözlemlediğin anda iş olasılık olmaktan çıkıyor; olgu halini alıyor.

Ya ölü, ya diri. Ya evet, ya hayır. Ya 0, ya 1. Ya gerçek, ya hayal. İşte o zaman ya hapı yutuyorsun, ya da duvarlara tırmanıyorsun.

Şimdi... 0,5 ile yetinebilir misin, yoksa 0 elde etmek pahasına, 1'i gözlemleyebilmek için kutunun içine bakar mısın? Zor soru, kabul ediyorum.

Aşağıda bahçede ağaç yaprakları hışırdıyor. Fonda, yine Alberto Iglesias'ın Los Amantes del Circulo Polar soundtrackleri.

yağmur geldi, yağmur.

2010-09-01T18:15:00.004+03:00

Özlenen şorul şorul yağmurun kokusunun ve serinliğinin bünyeyle buluşma anı. Eylül ayının ilk günü ve yakışan bir şekilde bulutlar, yağmur, caddelerden akıp sel olan sular, rüzgar.

eylül.

2010-09-01T01:31:00.003+03:00

Yağmur yağdı, yağmuuuuuur!

Ankara uzun süreden sonra ilk defa yağmur yüzü gördü bu akşam. Eylül ayının gelişi şerefine, günlerce süren sinir bozucu derecede güneşli ve sıcak havadan sonra yağmur en sonunda yüzümü güldürdü. Sevmiyorum arkadaşım öyle sürekli açık, sıcak, güneşli havayı. Biraz essin, hava bulutlu ve temiz olsun. Doğru düzgün soluk alıp verebilelim.

Balkona çıktım demin, biraz nefes alayım diye. Şöyle bir etrafıma bakındım. Yollar turuncu sokak lambalarının altında ıslak, parlıyor. Hava temiz, bir toprak kokusu hakim; ki işte ben bu kokuyu çok seviyorum. Balkonda biraz ilerledim, kenara iyice yaklaşınca ayaklarım ıslandı. Terlik giymeyi sevmem. Küçüklüğümden beri sevmedim, annemin bütün ısrarlarına rağmen hala giymiyorum.

Eylül ayı güzel. Sadece bu ayda doğduğum için böyle söylemiyorum. Eylül ayı, doğadaki her şeyin ve insanların şöyle bir durup dinlediği, bir oturup sakinleştiği, efendime söyliyim, bir aklını başına topladığı zaman dilimlerinden. Bütün yaz bir yerlerde "eller havaya" ve "kop-kop" yapmış zihinlerimizin ve belki de bedenlerimizin şöyle bir soluklandığı bir zaman.

Hüzünlü bir ay gibi gözükür, bir nevi doğrudur. Yazdan yeni yeni çıkmaya başlayan bünyelere zaten ne dense hüzünlüdür.

Ben de Eylül ayının gelişi şerefine, Windows Media Player'a Alberto Iglesias'ın yaptığı Los Amantes del Circulo Polar (Lovers of the Arctic Circle) filmi müziklerini sıralıyorum. Doğanın bu filmdeki kadar sessiz ve sakin olup beni biraz daha büyülemesine daha çok var, ama uzun zamandır "yaz" fikriyle yorulmuş zihnimin belki de bu düşünceye, bu hisse biraz ihtiyacı vardır.

Hoşgeldin, Eylül. Hoşgeldin, biraz serinlemiş hava fikrinin bünyemde yarattığı güzel, ferah his.

solitaire. dikkat dikkat, mantık konuşuyor.

2010-08-31T00:34:00.005+03:00

Salak mıyım ben ya? Niye kasıyorum ki!

Biraz saçma, biraz da bir insanın hak etmeyeceği kadar "bir arkadaşlığa özlem dolu" bir yazı yazmıştım. Sonra solitaire oynamaya başladım. Solitaire oynarken kafam çok güzel dağılıyor, hem rahat rahat müzik dinleyebiliyorum, hem de üzerinde düşünmem gereken şeyler hakkında kafa yorabiliyorum. İşte demin de solitaire'e gömülmüşken, arka planda AC/DC'den Highway to Hell çalmaya başladı. Bir anda dank etti kafama: Salak mıyım ben ya, bunca şeyden sonra niye ben söylüyorum ki bunları? Hayır, neden yani? Yok öyle bir dünya.

Kural neyse ona göre oynuyorum. Hatta şu agresif oyun tarzı içinde baya fairplay takılıyorum bile denebilir. Devamı beni ilgilendirmiyor. Üstelik, gerçekler benim düşlediğim ve olmalarını umduğum gibi değiller diye oturup ağlayacak da değilim. Neyse ne.

İnsanlar garip yaratıklar, ama 21 yaşımda hafiften hafiften çözmeye başlıyorum ben de.

Hatta şöyle bir düşünüyorum da, eskisi gibi bulamayacağım şeyler için hiçbir şey yapmak zorunda olmamak beni baya baya rahatlatıyor.

Kalan kısmını kısa bir süre sonra görmeye başlarız.

şafak vakti büyüsü.

2010-08-28T23:58:00.004+03:00

Bambaşka bir yazıya başlamıştım, baya da ilerlemiştim. Yaz tatillerinin uzun ve sıkıcılığından bahsediyordum, falan filan.

Windows Media Player susunca yeni bir şarkı açmak istedim. Listede biraz dolandım, aşağı, aşağı, biraz daha aşağı, biraz; çok az yukarı, sonra yine aşağı. Sonra gözüme Debussy'den Clair de Lune takıldı. Bugünün temasına uyar diye düşündüm. Çift tıklamamdan itibaren ise, tamamen farklı bir ruh haline büründüm. Son yazdıklarıma baktım, baktım. Şu anki ruh halimle ne kadar alakasız olduğunu gördüm. Bu konu üzerinde daha sonra saçmalamaya karar verdim ve bütün yazdıklarımı kesip, belki sonra devam etmek üzere bir not defterine yapıştırdım.

Son 2-3 gündür gökyüzü ile haşır neşirim biraz. "Çoban yıldızı"nı arıyorum; yani Venüs'ü. Gökyüzünde çizdiği rota Güneş'inkine benzermiş; o yüzden sadece gün doğuşu ve batışına yakın saatlerde, ufka yakın yerlerde görülürmüş. Gökyüzünde Güneş ve Ay'dan sonra en parlak gökcismiymiş. Hiç şaşırmadım bu bilgilere. Ona da bu yakışırdı bence zaten. Hiç tanımadım ama, içimden öyle geliyor işte.

Sonra, Jüpiter ve Ay var bir de. Annem kaç gündür söylüyordu, şafak vaktinde Ay bizim apartmanın tepesinden Jüpiter'le beraber çıkıyormuş, fotoğraf çekmelikmiş. Sabah onu görmem için beni uyandırdı. Rüyamda saçma bir şeyler oluyordu, kendimle bir savaş veriyordum. Hani bazen olur da irkiliriz ya uykumuzda, tam o olacaktı ki; annem yatağımın başında bana seslenince ikisinin de etkisiyle hoplayarak uyandım. Annemin tatlı tatlı "tamam kızım, korkma korkma" tarzı bir şeyler dediğini hayal meyal hatırlıyorum, şafak vakti büyüsünün başlangıcı.

Zaten şafak vakitlerini oldum olası sevmişimdir. Günün içinde hayatın asıl büyüsünü kazandığı zaman benim için. Bir kere, şafak vakitleri hava daima çok güzeldir; gökyüzü alabildiğine bütün masum renklerini boyanır. İnsanların her türlü pisliklerinden arınmıştır. Arabaların sesi çıkmaz, vort-vortçu apaçiler ise 3405983245. rüyalarındadır. İnsanların bedenleri günün bu saatinde ölüme daha bir savunmasız olur, ilginç bir şekilde. En çok o zaman üşürüz yataklarımızda, örtüleri, pikeleri kafamıza kadar çekeriz. Rüzgardan pencereler, kapılar çarpar bazen, uyanırız. Birkaç saniye sonra yeniden rüyaya dalarız. Belki de hayatın o alışılmadık büyüsünü kaldıramaz bünyeler, o yüzden uyuruz, uyuruz. O saatte ezan sesi bile bir başka gelir insanın kulağına.

Neyse... Ben eğilmiş jaluzilerle daha bir karanlık kalmış odamda yatağımdan kalktım, yarı kapalı gözlerle balkona, annemin yanına gittim. İrkilerek uyanıp hemen kalkmamdan dolayı da belki; hayal meyal hatırlıyorum, rüyayla karışık. Ankara gibi bir şehrin bürünebileceği en güzel, en alışılmadık renkler belki. Keşke hep böyle olsa, dedim içimden. Böyle sessiz, huzurlu, güvenli, değeri bilinir.

Annem tam bizim apartmanın köşesinden çıkan Ay'ı ve altlarında gezinen Jüpiter'i işaret etti. Bütün geceye sahip çıkmış, görevlerini yapmanın verdiği gururla batıda çatıların arasında kaybolmak üzere artık rengi gittikçe açılmış mavi yollarında sessizce ilerliyorlardı ikisi de. Yarı uyur yarı uyanık bir şekilde içeri koşup, Rus malı emektar dürbünümüzü kaptım. Malum apartmanın 8. katı; başım falan dönerse diye sandalyeye oturdum, dürbünle Ay'ı aramaya başladım. Hemen yanındaki maviliğe karışan kraterlerine baktım, hayranlık duydum. Sonra Jüpiter'e baktım. Hava iyice aydınlandığından, parlak bir noktadan başka bir şey göremedim.

Sonra sonra istemeye istemeye yeniden yatağa yattım. Tam kafamı yastığa koydum, aklıma çoban yıldızı geldi. Acaba görebilir miyim diye kalkıp penceremi açtım, doğuya doğru baktım, ama o yönde pek görüş mümkün değil, gün doğuşunun müthiş renkleri ve karşıdaki binanın çatısı dışında hiçbir şey göremeden penceremi kapattım. O an içimden Bon Iver & St. Vincent'tan Roslyn dinlemek geldi, New Moon'un enfes soundtracklerinden biri. Yine de bütün gece uyanık kalıp sahuru beklemiş, sahuru yaptıktan sonra biraz daha oyalanmış olmamdan ötürü uyku anlamında şansımı fazla zorlamak istemedim. Yine de öğlen saat ikide uyandım, o da ayrı bir mesele.

İşte bu şekilde oldu, şafak vaktinin büyüsüne kapılışım.

Bu akşamüstü biraz daha hazırlıklıydım, gün batımında Çoban Yıldızı'nı görme imkanım oldu. Güneş battıktan sonra yine annem seslendi. Ay ve Jüpiter, Dünya'ya göz kulak olma işinin bugünkü kısmına başlamışlardı. Yine dürbünü kaptım. Bu sefer daha şanslıydım. Dürbünden anlamlı bir şeyler görmek hiç kolay olmadı, ama en sonunda Jüpiter'in 4 büyük uydusunu fark edebildim: Io, Europa, Ganymede ve Callisto. Jüpiter'in etrafında sıraya dizilmiş, saygıya duruyorlardı sanki. Milyonlarca kilometre ötede bir yerlerde bir şeyler oluyordu ve ben bunu oturduğum yerden, evimin balkonundan gözlemliyordum. O uyduların Jüpiter'in etrafında nasıl dizildiklerini gördüm. Belki emektar dürbünümüz biraz daha gelişmiş teknik özelliklere sahip olabilseydi, ilerleyen zamanlarda Jüpiter'deki tutulmaları görme imkanımız da olurdu. Ama bu teknik şartlar altında, oralarda bir yerlerde 4 tane uyduyu Jüpiter'in etrafında görmek bile beni çok mutlu etti.

Hala insanların elleriyle kirletemedikleri bazı güzellikler var. Umarım bir gün bu güzellikleri çok daha farklı ortamlarda tatma şansım olur. Eğer böyle bir şansım olsaydı, değerini bileceğime neredeyse eminim ("neredeyse" sözünü sadece büyük konuşmuş olmamak için söyledim).

Çünkü... bu "çünkü"nün devamını yazmıştım ama sildim, "comment" içine aldım. Onu da belki başka bir yazıda anlatırım.

çoban yıldızı.

2010-08-27T03:31:00.005+03:00

İnsanlar manyak manyak şeylerden zevk alırken, başka birileri bu dünyadan göç ediyor. Bütün bu işleyişin bir amacı olduğuna inanmasam, yanmıştım.

Söyleyecek fazla sözüm yok. Deniz Gönenç Sümer'i kaybetmişiz birkaç gün önce. Hiç tanımadım kendisini. Oyunlarına gitmedim hiç, hatta kan arayışlarını görmeden önce adını bile bilmiyordum. Ne zaman ki webmail'den ve Okan Bayülgen'in programından kan bağışı çağrısı yapıldı, o zaman öğrendim kim olduğunu ve durumunu. 26 yaşındaymış, 2006'da Bilkent Tiyatro'dan mezun olmuş. Bir süre önce virüs kaynaklı bir hastalığa yakalanmış, Hacettepe Üni. Tıp Fak. Hastanesi'nde tedavi görmüş, bu sırada kana ihtiyaç duyulmuş. Hayatımda daha önce hiç kan vermeyi denememiş olmama rağmen ilk defa gidip kan vermeyi bile düşündüm, ama yakın zamanda geçirdiğim hastalık sırasında aldığım ilaçları düşününce gitmekten vazgeçtim. Yine de, o günden itibaren her gün onun için ve ailesi için, hatta onun gibi hastanelerde şifa bekleyen herkes için dua ettim. Ne tanıyordum, ne de başka bir şey. Yine de içimden bir ses onun iyileşmesini gerçekten istemişti. Yüzünün aydınlığından kalbinin temizliğine dair bir şeyler çıkarmışımdır belki, kim bilir.

Sonra sonra çağrılar işe yaramış, yeterli miktarda kan toplanmış. Okuduklarıma göre biraz toparlamış da hatta, hastaneden çıkmış bir süre sonra. Ama sonra kaybetmişiz işte.

Birçok rol almış daha önce, ama bilenler Teoman'ın Çoban Yıldızı klibindeki enfes performansıyla hatırlayacaklardır kendisini. Ben severdim o şarkıyı, çok dokunurdu zaten önceden de. Şimdi ise gözlerim dolmadan, burnumun direği sızlamadan dinleyemiyorum, bambaşka bir anlam kazandı durumu bilen herkesin yüreğinde.

Kısacası, 26 yaşında gencecik bir insan, yetenekli, gelecek vaadeden bir oyuncu hayata gözlerini yumdu, tıpkı pek çok diğer genç insan gibi. Üzülüyorum diyecek oluyorum ama demiyorum, çünkü üzülmüyorum aslında onun için. Sadece, hikayesi çok, çok fazla burkuyor içimi. Arkasında bıraktığı anlamlı hikayesi için ona teşekkür ve bol bol dua ediyorum, bütün iyi dileklerimi yolluyorum.

Burada Romeo & Juliet'in olduğu iki parça video var, seyredip bu genç oyuncuyu sevgiyle anmak isteyenler için:
Parça 1
Parça 2

Mekanı cennet olsun, Allah rahmet eylesin. Sevenlerine, yakınlarına, ailesine sabırlar versin.

Mekanın cennet olsun, çoban yıldızı.

Birazdan balkona çıkıp bakacağım, belki gökyüzündeki yerini almışsındır.

tecrübe ile ilgili, önemli bence.

2010-08-25T03:35:00.005+03:00

"Tecrübe".

7 harfli. Arapça "tecribe" kelimesinden dilimize yerleşmiş. Bulmacalarda çok çıkar mı, bilmiyorum. Ama bazı iş ilanlarının anahtar kelimesi. Bizim yaşımızdaki bireylerde fazla bulunmaz şu an için, ya da belki bir yere kadar bulunur.

İlk bakışta insanın gözüne hiç de fena gelmiyor, değil mi... Yalnız, ben bugün çok önemli bir ayrıntı yakaladım. Hani, uzun zamandır aklımda bir yerlerde olan, ama bir türlü toparlayıp adam edemediğim bir düşünce.

Çok tehlikeli bir şey de aynı zamanda bu "tecrübe".

Öyle ki, insanı; kişisel gelişimi çok feciiiii uyuşturabilecek bir kapasiteye sahip.

Bir sosyal ortam düşünelim, o sosyal ortamın içinde "diğerlerinden daha tecrübeli" bir kişiyi getirin gözlerinizin önüne. Diğer bireylerle olan konuşmasını, diyaloglarını düşünün. Jest ve mimiklerini, ses tonunu, kullandığı kelimeleri, cümleleri... Sanki biraz... Şşşeeeey... Küçümseyici? Bazen olsun, böyle hissedenler var mı aranızda?

Herhangi bir konuda sizden daha tecrübeli bir insanla aynı ortamda bulunduğunuzda karşınızdaki kişinin tavırlarından dolayı küçümsenmiş hissettiğiniz zamanların sıklığı ne kadardır? Eğer bu yazıyı okuyan birileri olursa bu sorunun cevabını yazıya yorum olarak yazabilir ya da mail atabilirler; düşüncelerinizi gerçekten merak ediyorum.

Neyse. Ben böyle ortamların çoğunda kendimi minimum "biraz" küçümsenmiş hissediyorum ve fikirlerimin o tecrübeli kişilerin (ki bundan sonra TK diye kısaltıyor olacağım kişiler bunlar) gözünde pek değerli olmadığını düşünüyorum. İşin bende uyumsuzluk (dissonance- Allah'ııııım, olaya hafiften sosyal psikoloji mi katıyorum, ne!) yaratan kısmı ise şu; bazen, karşıdan gördüğüm tavırların aksine, ciddi anlamda inandığım ve destekleyebileceğim fikirlerim oluyor ve bu fikirlerin, "tecrübe" kelimesine dayandırılarak ciddi anlamda gümbürtüye gittiğini düşünüyorum.

Gelmeye çalıştığım noktaya yavaş yavaş geliyorum.

Bazı durumlarda, sadece o kişi benden daha tecrübeli olduğu için fikirlerimi savunmamın boşa gittiğini düşünüyorum. Karşımdaki kişiyi ikna etmeye çalışmak gittikçe anlamsızlaşıyor; çünkü bunu yapmanın imkansız olduğuna inanmaya başlıyorum. Çünkü karşımdaki kişiler, belki yıllar öncesinden kalmış hayat tecrübelerine bakarak bugün ve yarın için karar veriyorlar. Ben ise, iki gün önce öğrendiğimi bugün kullanmaya çalışıyorum, aradaki zaman farkı daha az. Bu yüzden de belki zamana biraz daha kolay ayak uydurma konusunda biraz daha avantajlı olabilirim.

Yani, "tecrübe" bazı durumlarda insanların kendilerini yeni ya da farklı düşüncelere, yeniliklere, değişimlere kapatmalarına sebep oluyor. Araya biraz da yaş girince bu durum ya "gençlik bunalımı", ya "kavak yelleri", ya da başka bir şey oluyor; ama sonuçta olay bir şekilde büyük olasılıkla "kabak tadı" veriyor.

Buradan yetkililere, bugünün ve geleceğin TK'larına sesleniyorum:

Aman diyim, n'olursunuz, o kadar yıl tecrübe kazandıktan sonra kendinizi 20-30 sene önce hayata yeni atıldığınız dönemlere sıkıştırıp kalmayın. Tamam, sizden daha az tecrübeliler olarak arada sırada saçmalıyoruz. Hadi tamam, "arada sırada"dan biraz daha sık gerçekleşiyor olabilir bu durum. Ama lütfen, n'olur; yine de kendinizi yeni düşüncelere, yeni şeyler öğrenmeye, yeni bakış açılarına kapatmayın. Kapatmamayı bırakın, alıcıları sürekli açık tutun. Bir durun, küçümsemeden dinleyin, tartışın. Sorular sorun, karşıt görüş bildirin, geliştirin. Beyin bedava... Bedava ya... Niye hamallık yapayım... değil mi.

Bugün zaten başımıza ne geliyorsa yeni fikirler üretemeyen, doğru düzgün argüman bulamayan, argümansızlıktan olduk olmadık konularda olduk olmadık adamlara saran politikacılardan; hadi fikir üretmeyi bıraktım, yeni fikirleri dinlemeyen, desteklemeyen; iş yerine gelip, emirler yağdırıp sonra odasında kahvesini yudumlayan; işçisiyle, çalışanıyla adam gibi iletişim kurmayan iş adamlarından vs vs gelmiyor mu?

Bu adamlar yıllardır politikada, ötekiler yıllardır işlerinin içindeler. Gözümün önünde tonlarca şey görüyorum. Birisi sorsa, şakır şakır anlatacağım. Ama kimse sormuyor. Feci bir çekinme hali var. Herkes birilerinden korkuyor. Ben bir kağıdı alıp arkama bakmadan kaçma düşüncesindeyim. Halbuki anlatabileceğim o kadar çok şey var ki. Gözümün önünde duruyorlar. Ve başkalarının gözünün önünde başka şeyler. Ama birileri bizden daha tecrübeli ya... o kişi eğer tecrübelerinin arasında yeni fikirlere sürekli açık kalmayı katamamışsa, ne desek boş işte.

Aman diyim, n'olur ya; düşmeyin bu hataya. Gözünüzü seveyim. Bu da bana gelecekte okumam için bir not; size de benden bir öneri, bir rica, ya da ona benzer bir şey olsun. Birbirimizin hayatını kolaylaştıralım, sürekli gelişelim, geliştirelim. İş hayatı insanların birbirlerinin arkasından kuyu kazdıkları bir yer olmaktan çıksın. Siyaset adam olsun. Beyin bedava... Bedava ya. Niye hamallık yapalım.

merkür rötarı günlükleri-1

2010-08-23T03:37:00.004+03:00

O kadar korkuyorum ki aklımdan geçenlerin hepsini burada sıralamaya.

Aklımdakilerin %30'unu buraya yazsaydım, yapabilseydim eğer öyle bir şeyi, beynimde olacak patlamaları düşünüyorum.

Bir hikaye gibi anlatmak istiyorum, sanki başkasının hikayesiymiş gibi, hatta başkasının ağzından belki. Yine de korkuyorum sizden. prefrontal korteksim amigdalamı yenemiyor bir türlü. Kafamdakilerin "oksijen"le gerçekleştireceği tepkimeden çıkan ürünleri düşünmek bile istemiyorum.

Bu yüzden kendi içimde kalıyorum. kafamdakileri dışavurmanın rahatlığından ödün vermek pahasıyla da olsa, onları oldukları gibi korumak istiyorum şu an.

Zaten anlatmaya kalksam da ne anlatabilirim ki. hadi anlattım diyelim, siz onu ne ölçüde "decode" edebilirsiniz, o da ayrı bir mesele.

Fazla mı mükemmelliyetçiyim, ne.

Merkür rötardaymış yine, hem de başak burcunda. Ah ülen aaah, yaktın yıktın beni Merkür.

söyleyecek çok şey var ve hiçbir şey yok.

2010-08-19T00:06:00.002+03:00

Bazen, böyle; anlatmayı istiyorsun da, bir bakıyorsun ki söyleyebileceğin hiçbir şey yok. Boğazına kadar dolusun halbuki. Ama yazmaya başladığını düşününce, söyleyebileceğin hiçbir şey olmadığını görüyorsun.

Fazla boş durmak iyi gelmiyor bünyeye. Dinlenmek, falan; bunlar güzel şeyler ama, bir süre sonra fazla derinlere dalmaman gereken sularda kulaç atmaya başlıyorsun. İşin gücün yok ya, yapacak aptal bir ödevin yok ya. İşsizlikten aklın duvarlara tırmanmaya başlıyor. Çırpınıyor, çırpınıyor.

Boş kalmak, bir süre sonra, hiç iyi gelmiyor bünyeye.

Saat 00:09, biraz serin bir akşam yine, balkonda oturuyorum. Karşımda alabildiğine Ankara manzarası var, uzaklarda bir yerlerde Gençlik Parkı'ndaki dönme dolabın ışıklarını, Anıtkabir'i falan görüyorum. Biraz serin. Sandalyenin üstüne top şeklini aldım, büzüldüm, büzüldüm, oturuyorum. Hangi alakasız şeyi yazsam, diyorum.

Upuzun, başı sonu belli olan, belirli bir kompozisyon oluşturan bir şeyler yazayım diyorum. Hakkında yazmak istediğim şeyleri burada yazmam, burada bahsedebileceğim şeyler üzerine yazacak onlarca satırım yok.

Ve bu arada demin Facebook'ta mükemmel bir şey gördüm, o kadar şaşırdım ki, çok aptal bir tepki verdim. Neyse ki kimse görmedi. Sanırsam.

Radiohead - 2+2=5 çalıyor. Biraz fazla üşüdüm, üzerime bir şey aldım, geldim.

Yazdıklarımın günlük yazılarına gereğinden fazla benzeyip benzemediğiyle ilgili olarak düşünüyorum.

Derken derken, Street Spirit çalmaya başlıyor. Radiohead'i her dinleyişimde gittikçe daha çok sevdiğimi düşünüyorum.

Uzaklara bakıyorum, ilgimi çeken yollara. "Buralardan geçiyordum" dediğim yerlere. Yine geçmek istediğim yerlere.

Hani, ne yaptığımı biraz daha iyi biliyorum sanki; bu sanki olay biraz daha deterministikmiş gibi bir izlenim uyandırıyor ilk başta. Yine de öyle değil, bazı Markov zincirleri var ki, kendilerini saygıyla anıyoruz.

Sabrediyorum, bundan önce sabretmenin, ilk anda aceleyle adım atmamanın ne kadar önemli olduğunu gördüm. O yüzden, sabırla bekliyorum gelecek cevabı.

Bir yanık kokusu geliyor burnuma, nereden olduğu belli değil. Nedense hoşuma gitti.

Ayak parmaklarım yavaştan buz kesmeye başladı, ama gidip çorap giymeye üşeniyorum.

Cevap için sabırla bekliyorum ama bu durum heyecanlanmamı engellemiyor. Heyecanlanıyorum, aklıma saçma sapan şeyler geliyor, o kadar küçük ve önemsiz ayrıntılara takılıyorum ki... Hatta sonra kendime bunun için kızıyorum. Biraz geçiyor, sonra yine aynı şeyleri yapıyorum, yine kendime kızıyorum, sonra yine devam.

Thom Yorke "Silence..." diyor. No Surprises; House'un 6. sezon 1. bölümünde benim için çok daha güzel anlamlar kazanmış şarkı arka fonda.

Sandalyenin üzerine iki büklüm tünemekten, bacaklarım uyuşuyor. Aşağıda sokakta bir köpek bomboş turuncu yolda sallana sallana yürüyor.

Ben şu anda, günlük olayları çiğ, tatsız tutsuz cümleler halinden çıkarıp, usulca güzel kelimeler topluluğu haline getirmenin mutluluğunu yaşıyorum. Fazla cümleleri siliyorum, eksikleri tamamlamaya çalışıyorum. Elimden geldiğince.

back to life.

2010-08-10T12:32:00.005+03:00

Silinen yazılar, yorucu bir staj ve yorucu bir tatilden sonra yine evimdeyim. Hhhaaalleluuuujah...

1,5 hafta önce stajımı bitirdim. Sonra apar topar tatile gittim, dün akşam kendimi evime attım.

Fazla boşluk iyi gelmiyor bünyeye. Alışkın değilim; sıkıntı, kaşıntı, çarpıntı yapıyor. Dayanamıyorum.

Anlatacak çok şey var aslında, ama ne kadarını burada anlatabilirim, ya da anlatırım, bilmiyorum.

Tek bildiğim; şu anda ne olduğunu bilmeden yapmak istediğim pek çok şey var. Ve hakkında ne olacağını bilmediğim, ama bilmeyi gerçekten istediğim, merak ettiğim pek çok şey. Artık biraz daha tatlı bir rutine bağlamış bir hayatım olsun istiyorum. İşlerimi yoluna koyup, güzel haberler almam gerek.

House M.D.'yi bitirdim, tadı damağımda kaldı, yeni sezonu şimdiden iple çekiyorum. Yeni dizi önerilerine de açığım.

İşte böyle.

Özlediğim insanlar var, ama özlediğim insanların özlediğim hallerini bir daha aynı şekilde bulacağımdan emin değilim. Çünkü o zamanlar kendimi daha kolay kandırıyordum. Böyle olsun hiç istemezdim, hiç.

House M.D.'nin 6. sezon 16. bölümünde çok sevdiğim bir sahne. Güzel anlatıyor.

Şimdilik bu kadar. Biraz rutin güzeldir, tamamen dağılmış konsantrasyondan sonra iyidir.

derinlerde.

2010-07-17T01:20:00.007+03:00

Yazmayacaktım bugün blog. Yorgundum, bünyem kaldırmazdı. Cümleleri toparlayamazdım. O ana kadar. O fotoğrafları görene kadar.

Şu an o kadar buruk ki içim. Ve o kadar tatlı bir burukluk ki bu. Bir yandan parçalarken, bir yandan da beni olmam gerektiği gibiymişim gibi hissettiriyor.

Arka planda bir House M.D. soundtracki çalmakta yine; In the Deep - Bird York.

Bütün bunlar birleşti, ve ben; çok buruk hissediyorum. Çok buruk, ve çok güzel.

Tutamadığım, elimden kayıp giden şeylere bakıyorum.

Şimdi şarkının sözlerine baktım, bu kadar da güzel olmaz ki.

Thought you had
all the answers
to rest your heart upon.
But something happens,
don't see it coming, now
you can't stop yourself.
Now you're out there swimming...
In the deep.
In the deep. 

Life keeps tumbling your heart in circles
till you... Let go.
Till you shed your pride, and you climb to heaven,
and you throw yourself off.
Now you're out there spinning...
In the deep.
In the deep.
In the deep.
In the deep. 

And now you're out there spinning...
And now you're out there spinning...
In the deep.
In the deep.
In the deep. 

In the silence,
all your secrets, will
raise their worried heads.
Well, you can pin yourself back together,
to who you thought you were.
Now you're out there livin'...
In the deep.
In the deep.
In the deep. 

In the deep...

Now you're out there spinning...
Now you're out there swimming...
Now you're out there spinning...
In the deep.
In the deep.
In the deep.
In the deep...

Çok fazla bir şeyler yazamayacağım galiba, yazsam da içimden geçenleri olması
gerektiği gibi anlatamayacağım.

Ama sanki iki yılım birden uçup gitmiş gibi hissediyorum. "E şimdi n'olcak?"
diyorum.

Bakıyorum, gülüyorum, mutlu oluyorum, içim buruluyor.

İşte öööyle bir şeyler. Anlatamadım işte. Neyse ki shuffle'da bu şarkı denk geldi.

Yaşasın haftasonları. Bir ara daha detaylı anlatmayı düşünüyorum bu staj olayını.
Şimdi sırası değil, bu anı mahvetmek istemiyorum.

amaç.

2010-07-13T22:34:00.004+03:00

Kırk yıllık deviantArt galerisi eklentime trojan uyarısı verdi bilgisayarım, "Enaaaam!" dedim. Neyse, eklentiyi kaldırdım. Bu blogu okuyan 1-2 kişi varsa gönül rahatlığıyla sayfayı açabilir artık. Hahah.

House M.D.'nin soundtracklerine aşık olduğumu söylemeliyim önce. Sonra da, gün boyunca makinaları takip ederken, ya da bilgisayar ekranının sağ alt köşesindeki saatte dakikaların geçişini seyredip, o saate bakmadan geçen ufacık bir aradan sonra "Aha kesin 15 dakika geçti bu sefer" diyip, sadece 5 dakika geçtiğini görüp, depresyon eşiklerine gelene kadar aklımdan geçenleri yazmaya başlıyım.

Staj yaptığınız fabrikanın çok gürültülü bir üretim alanı olmasının kulağı harap etmesinin dışında, güzel olan bir yanı daha var. Dışınızdan şarkı söyleyebilmeniz. Sesiniz freze, matkap gibi pek çok devasa makinanın insanın sinirlerini bozan sesine karışıyor, siz de zaten anca vücudunuzun içinden katılarda sesin yayılımı ile geçen sesi duyabiliyorsunuz. Varın bas bas bağırın, kim duyar sizi.

Eliyahu Goldratt'ın Amaç adlı kitabını okumaya başladım, Alper Hoca IE376 Üretim Bilgi Sistemleri dersinde Kısıtlar Teorisi'ni anlatırken biraz bahsetmişti, geçen gün şirkette konusu açılınca kitabı bulup okumaya karar verdim. Görünüşe göre, zamanlamam da hiç fena değilmiş.

Bütün bunları bıraktım da bir fabrikada neden makinalarının kapasiteleri, hızları vs vs bilinmez ki? Hadi onu da geçtim, her sene stajyerlerine mutlaka zaman etüdü yaptıran bir fabrikada nasıl bu veriler olmaz? Birine güvenmezsin, ikisine güvenmezsin ama veri veridir ya. Veri güzeldir.

Efendicağızıma söyliyim; stajda 7. günümü bitirdim. Pek anlamadan geçiyor, bir şey anlamamak için özellikle ciddi ölçüde çaba sarf ettiğimi söylememe gerek yok sanırım. Hayat şartları, n'aparsınız.

Yine de hani "hatalardan da ders çıkarma" olayı var ya, görebileceğim her şeyi görmeye, duyabileceğim her şeye kulak kabartmaya çalışıyorum. Aklımdan bir sürü fikirler geçiyor, bir sürü problemin farkına varıyorum, şu koşullar dahilinde işe yarayacak ya da yaramayacak çözüm yolları buluyorum. Bunları yapmazsam sıkıntıdan patlayacağım gerçeğinin yanında, okul için staj raporu yazmakta zorlanacağım gerçeği de var.

Geçen gün fark ettim ki, eğer hani o klasik "yönetici vasıfları"na, "klasik yönetici" vasıflarına sahip olursam bir gün, o vasıflara güzel şeyler ekleyebilip, iyi bir yönetici olurmuşum gibi geliyor. Bilmiyorum.

Bilgisayar başında yapmam gereken bir sürü şey var ama zaten bütün günüm çalışmakla ve onun gibi şeylerle geçtiği için, elimi sürmek istemiyorum, nitekim sürmüyorum da. House M.D. seyretmek istiyorum, hem de çok istiyorum ama zaman yetmeyecek.

Bir an önce uyumam gerek.

şamataya gel. haha.

2010-07-11T23:08:00.007+03:00

Boomtown Rats - I Don't Like Mondays

"Tell me why I don’t like Mondays
Tell me why I don’t like Mondays
Tell me why I don’t like Mondays
I wanna shoo-oo-woo-woo-woo-oot the whole day down"

House M.D.'nin 3. sezon 15. bölümünü seyredenler bu şarkıyı sevgiyle hatırlayacak, hatta 00:26 ve 00:27'de anında "şak şak - şak şak" diye eşlik etme dürtüsünü taa derinlerde hissedeceklerdir.

Yarın ISO 9001 belgesi için denetime gelecekler.

O değil de bu durumda, aklıma Erdil Yaşaroğlu'nun şu karikatürüne benzer fikirler geliyor.

(Ya bu aranan karikatürü bulma işi ne zor bir şey, hep cuk oturacak bir şekilde aklıma geliyor ama karikatürü bulana kadar akla karayı seçiyorum)

Yarın pazartesi, yeni bir hafta, "Ya sabır" çekilecek yeni şeyler.

Ama bugünkü buhran hallerimin sebebini öğrendim sanırsam, güneş tutulması varmış meğersem bu akşam ve ntvmsnbc'nin dediklerine göre bir ton ilginç şeye sebep oluyormuş. Hepsini anlatmam, okuyun, bana ne.

Şimdilik bu kadar.

huzur-suz.

2010-07-11T14:13:00.003+03:00

Huzursuz hissediyorum kendimi şu an. Ama akla ilk gelen "huzursuz" anlamında değil. "Huzurlu"nun tersi olan "huzursuz" gibi. Bilmem, anlatabiliyor muyum.

Kendime, kendimi dinlemeye yeteri kadar vakit ayıramadığımı, ayırdığım o küçücük vaktin de başka alakasız şeylerle bölündüğünü görüyorum. Sinirlerim bozuluyor.

BİRAZ YALNIZ KALMAYA İHTİYACIM VAR!

Kimsenin işlerime, yaşam tarzıma, ihtiyaçlarıma, ihtiyaç duymadıklarıma burnunu sokmadığı bir yerde, hiçbir şey düşünmeden, sadece ve sadece nefes almaya ihtiyacım var.

Evet, anlıyorum, insan çevresinde olup bitenlerle bir bütündür, çevresini bir bütün olarak algılar, Gestalt, falan, feşmekan. Ama ben çok sıkıldım ya.

Bir haftadır staj yapıyorum, ve o tekdüzeliğin içinde olmak beni resmen çıldırtıyor. Eve geliyorum, kolumu kıpırdatacak halim yok. Yaptığım hiçbir şeyden eskisi gibi zevk almıyorum. Çoğu zaman sadece görmezden gelmenin güzelliklerinden faydalanmak için kendimi kandırıyorum şu sıralar. Kendimi oyalıyorum.

Çok sıcak, ne evden çıkıp bir yerlere gidesim var, ne evde oturasım var. Tişörtümün kollarını iyice yukarı sıyırdım, biraz rahatlatır diye, ama pek işe yaramıyor.

Yatağım hala dağınık, toplamak istiyorum ama çok üşeniyorum.

Dün kendime yeni bir kitap aldım, biraz okurum belki diye. Çok seviyorum kitap okumayı, ama onu bile hakkıyla yapamıyorum.

Eğer büyümek, sorumluluk almak, iş hayatına atılmak vs vs bulaşıcı bir şekilde böyle sıkıcı bir hal alıyorsa, eğer büyümüş olan herkes birbirinin hayatını zehir etmekte bu kadar başarılı ise, gerçekten ben bu döngünün içine girmek istemiyorum.

Kısacası, hayatının tekdüzeliğinden şikayet edip de bunu değiştirmek için hiçbir şey yapmayan insanlar var ya... oldukça ilginçler.

çukurlar, çizgiler.

2010-06-21T14:49:00.003+03:00

Çok güzel, kalemle çizilmiş gibi derler ya hani.

İnsanın kaderi de çizilmiştir ya, bizim parmağımız vardır hani o çiziklerde... Kader ve yüz arasındaki ilişki de böylece açığa çıkıyor sanki.

Güzel bir yüzü, düzgün hatları var, her ne kadar o şansını fazla zorlasa da, hayatı boyunca başına güzel şeyler geleceğini düşünmeme engel olamıyorum. O yüze pişmanlığı, hüznü yakıştıramıyorum. Sanki her zaman öyle kalabilecekmiş gibi geliyor. Asla uslanmayacağını düşünüyorum, hatta bir yanım "Ne olacağı belli olmaz" dese de, bir yanım değişmesinin çok zor olduğundan neredeyse emin. Biraz pişkin bir gülümseme, oldukça kaygısız, hani dünya yıkılsa; kendisi çıksın da onun içinden... devamı pek de problem değil. Alışkın o tek kalmaya, tek başına idare edebilir. Her zaman idare etmişti. Hala da ediyor. Tam olarak tek başına da sayılmaz aslında, az biraz (!) değişken bir ruh hali var; çift kişilikli sanki. Tek olay, o iki kişiliğin birbirini yalnız bırakmasında, birinin aktif olması için diğerinin pasif olması gerekiyor. Her zaman arkasında bırakmaya müsait gibi sanki, "bağ"? Bir çeşit, sosyal bir şeyler işte. Amaaaan.

Çizikler uçuyor, kaçıyor bir yerlere, yüzümüzde açtıkları derinlikler içinde sanki su kaydırağındaymışızcasına kayıp, gidiyoruz.

Kalem, kalemle çizilmiş sanki. Kader de öyle çiziliyor ya hani.

Çizikler uçuyor, yüzün dışına çıkıyor, oldukça muntazam. Gözümün önünden gitmiyor o resim. Hani insanın aklına bazen bir resim fikri gelir de, kalemi kağıdı alıp onu çizmeye koyulduğunda bir türlü kafasındaki şekli elde edemez ya.

O kadar uzun zamandan sonra o yüzü ilk defa o kadar güzel görüyorum.

O an işte, bir kez daha inanıyorum.

İDARE EDEMEM ANNE!

2010-06-15T22:15:00.003+03:00

Son zamanlarda yaşadığım en büyük satışla yüzyüze gelmemin hemen ardından bu blogu yazıyorum. Yazıyorum ki, biraz zaman geçtikten sonra salak gibi aynı tongaya bir daha düşmiyim.

Dr. House'un iki lafı var ki, şu andan itibaren hayatımın mottosu olma yolunda çok büyük yol kat ettiler:

1. "Everybody lies."
2. "People don't change."

Üniversite hayatına kadar mükemmel olarak tanımlayabileceğim bir arkadaşlığımın olduğunu söyleyemiyorum. Ya benim, ya da karşımdakilerin yaptığı bir şeylerden ötürü mutlaka bir şeyler çıkıyordu, bir yerde batırıyorduk.

Üniversite başladı. Ben değiştim. Ya da yeni kabul ettiğim mottomun ışığında; değiştiğimi sandım. Çevrem değişti, ya da değişir gibi göründü desek daha doğru, çünkü çevre, insandır. İnsanlar daha bir aklı başında taklidi yapmaya başladılar. Evet, her şey mükemmeldi. Mühendis oluyorduk, ödevler, projeler falan zorluyordu ama bir şekilde "beraberce" idare ediyorduk. Kimimiz iyiydi, kimimiz idare ederdi, kimimiz vasattı. Birimizin açığı ötekininkini kapatıyordu. Bir yere kadar.

Gel zaman git zaman, 12-17 yaş arasında öğrendiğim şeyleri unuttum, perdenin önündeki oyunu seyrederken arkadaki kurguyu görmez oldu gözlerim. Kurgu insanların bilinçli oynadığı bir oyun gibi değildi, daha çok otomatik olan bir şeydi; insanların kendilerinde olan ve istemsizce oynadıkları bir oyun. Ben ise mutluydum, kimse mükemmel değildi, kimseyle mükemmel uyuşmak zorunda değildim, bazı şeyleri, insanların olur olmaz her şeye burun kıvırmalarını, karşısındakini düşünüyormuş gibi yapıp aslında düşünmemelerini, ve diğer tüm şeyleri öylece kabullenip idare edebiliyordum; bir şekilde birbirimizi idare edebilirdik. Buna elverişliydim.

Görünüşe göre fazla idare etmişim, çoktaaan "İdare edemem anne!" moduna geçmeliymişim halbuki.

Bir şey oldu, bir satış oldu; haklıydım. Cevap bekledim, gelmedi. Cevabı beklerken, ikinci satışla karşı karşıya kaldım. Hem de en "Olmaz yahu" dediğim kişiler tarafından.

Bu kadar zaman sonra, duyduğum ama inanmayı kabul etmediğim, kabul etmek istemediğim şeyler yavaş yavaş kendisini göstermeye başlıyor. Ki benim gibi iyimser, "Yok yahu, yapmaz öyle şey" meyilli bir insan bile bunu diyorsa, bir şeyler gerçekten de olmaya başlamış demektir.

İnsanlar hırslarına kurban gidiyor, hem de öyle böyle değil. Ve yine bu insanlar, iş hayatına atılınca birbirlerinin hayatlarını zehir zindan etmeye devam edecekler. VELKAM TU HEL!

Bana bunları söyleyenler haklıydı, tüm o bilip unuttuklarım, duyup inanmak istemediklerim de doğruydu. İnsanlar hırslarına çok kolay yenik düşüyorlar. Bu kadar gözlerimin önünde gerçekleşen hırs meselesiyle çok az karşılaşırım bence.

Bundan sonra pek çok şey değişecek hayatımda, bunu fark ediyorum. Kimseye aynı gözle bakmıycam, arkadaşlarımı sınıflandırmam çok daha farklı olacak, çok daha katı kurallara bağlanacak. Selçuk'un söyledikleri doğruydu, karşısındakini çıkarsız seven kaç kişi vardır ki? Ben benliğimden bir şeyi değiştirmiycem, yine insanları sevicem, yine insanları öyle kabul edicem. Ama artık hiç de kolay güvenmiycem. Because "Everybody lies." and "People don't change."

Here is your pain in the ass.

kanasın dünyaaaağmm... yansııın ooldu olaacaaaak... sfşlsakdşflsa

2010-06-01T01:23:00.006+03:00

(Radiohead - Nice Dream eşliğinde okunması önemle rica olunur...)

Kiiids...

Bazen hayat sizi gerçekten de bir yerlere sürükler.

Bazen, bazı kararları almadan, bazı adımları atmadan önce biraz amuda kalkıp beyninize olayları doğru işleyebilecek kadar kan gittiğinden emin olmanız gerekir; ama özellikle hayatın bazı dönemlerinde -ki bu dönemlerden biri ergenlik olabilir; hadi bunu ele alalım- bunu yapamazsınız, çünkü "kimse beni anlamıyo kiieeee" şeklindeki saçma ergen tripleriyle ve üniversiteye giriş sınavları sizin zamanınızda artık hangi kısaltmayı almışsa (ÖSS, LYS,...) onla kafayı yemek ve çevrenizdekilere de yedirtmek üzeresinizdir. Ve sonra, "şey"ler olur.

Sonra o "şey"ler, sizi başkalarına sürükler.

Sonra bir bakmışsınız...

Amuda kalkıp beynime kan gitmesini sağlamadan önce aceleyle ve saçmalıkla aldığım kararlar neyse ki o kadar da fena değildi. Benim bir başarım değil. Sadece olasılıklar denizinde öyle denk geldi. Üstelik artık dönüp bakabiliyorum onlara, hatta bakınca gülebiliyorum bile. Şu an yemin ederim ki, çok mutluyum bu konu hakkında.

Yaşamak gerekiyordu. Ne demiş ünlü düşünür Burak Kut; deri pantolon ve pardesüsünün içinde çektiği motorsikletli klibinde: "Yaşandı bittiiii saygısızca".

Yani, neredeyse yeniden saygı duymaya başlayacağım. Biraz konuşsam belki bunu bile yapabilirim. Yine de olmaz büyük bir ihtimalle. Çünkü hayal kırıklığına uğramaktan da korkabilirim. En iyisi böyle kalsın.

Şu an her şeyi açık açık yazmak isteyebilirdim. Ama yapmıycam. Yeah. Belki bir gün ben de Ted Mosby gibi çocuklarıma anlatırım. Kaç sezon süreceği şimdiden merak konusu bende.

insani yardım demişken.

2010-05-31T12:44:00.006+03:00

(LYS 2010) Aşağıdaki ülkelerden hangisi/hangileri insanlık açısından bugünkü hallerinden daha gelişmiş olabilseydi dünya çok daha huzurlu ve YAŞANABİLİR bir yer olurdu?
A) İsrail
B) İsrail
C) İsrail
D) İsrail
E) Hepsi

Sinirliyim şu an. Sinirden öte, yapılması gereken, ve yapılabilecek de bir şeylerin olduğunu düşünüyorum. O yüzden merakla bekliyorum.

Bugün Facebook'u açınca bir şeyler olduğunu fark ettim. Bu kadar çok şey olduğunu anlamam da, ntvmsnbc'yi kurcalamamla oldu. Kısaca, İskenderun'daki Deniz İkmal Destek Komutanlığı'na yapılan roketatarlı saldırı ile 6 askerimizin şehit olması haberi ve Türkiye'den Gazze'ye doğru yola çıkan insani yardım gemilerinin İsrail tarafından saldırıya uğraması haberi.

Yani bir iş yapılır da, amacı da bu kadar insanın gözüne gözüne sokulmaz ki.

Hadi gözüne gözüne soktun, bu kadar da anlamazdan gelinmez, mağdur ayağına yatılmaz be abi.

Nefret ediyorum, siyasetin, diplomasinin, vs vs vs hepsinden nefret ediyorum çünkü sorunları çözmek yerine daha fazla soruna sebep oluyor. Bu yüzden siyasettir, "ilişkiler"dir vs vs, hiç burnumu sokmam normalde. Ama bu kadarı GERÇEKTEN fazla. Sen gidip insani yardım taşıyan gemide x (sayısı henüz net değil ama 16-18 civarlarında olduğu söyleniyor) kişiyi öldürüp, diğerlerini de yaralarsan, yaraladığın adamları da bu adamlar insani yardım götürmeye gitmelerine rağmen hastaneye götürürken kelepçelersen, sen insan değilsindir.

Şimdi, bu kısmı zaten az çok aşikar bir olaydı, bizim için (biz her kimsek artık; Coca Cola içmeyen, L'Oréal kullanmayan kesim ya da bu kadar katı kuralları olmasa da o civarda gezinenler ya da başkaları olabilir). Şu an benim asıl merak ettiğim şey, eskiden bazı şeyleri görmezden gelenler -ki bunun için aklımda "öpmek" ile alakalı bir ifade vardı ama burada kullanmayacağım- bu kadar açık ve net bir olaydan sonra "Şoktayız" demekten başka neler yapacak.

Yunanistan, yaralıların içinde bir adet kendi vatandaşı olduğu için İsrail ile yapacağı tatbikatı iptal etti.

Televizyona çıkan konuşmacılar, Yunanistan bir tane yaralıya bu kadar tepki verdiyse, bizim çok daha ağır bir tepki göstermemiz gerekir, diyor. Bazı ülkelerin devlet adamları "İsrail kendi ipini çekti" diyor. (Haydi biraz central route to persuasion görelim, sosyal psikoloji) Evet, tepki göstermemiz gerektiği aşikar. Ama bunu akıllıca da yapmak gerek. Umarım, umarım akıllı davranırlar, akıllı davranması gereken kişiler her kimlerse.

Sonuç olarak, İsrail bu sefer çizgiyi aştı, aşmakla kalmadı, çok daha fazlasını yaptı.

Bi taraflarında patlar innnşallah.

"kendime bir not" fenomeni-1: kafamın içinde uçuşanlar listesi

2010-05-30T19:04:00.007+03:00

- Saatler boyu House M.D. seyretmek ("Duu en emaraaay... Çek dı bılad for infekşıns... Aym goğin hom.")
- Saatler boyu TED konuşmalarından dinlemek
- Almanca öğrenmek, en azından öğrenmeye başlamak, biri "Almanca" dediğinde "Wie heißt du? Ich heiße Nil." ya da "Woher kommst du?" "Ich komme aus der Turkei."ın ötesine geçebilmek.
- Hayırlısıyla bir staj yapmak, sonra ikinci bir staj yapmak, tedarik zinciri manyağı olmak
- Saatler boyu Yüzüklerin Efendisi okumak, utanmadan üç kitabı hemencecik bitirmek, sonra Dostoyevski okumak (Lisedeyken Rus klasiklerini hiç sevmezdim, nasıl oldu bilmiyorum ama şu aralar oldukça ilgimi çekiyor, özellikle Dostoyevski)
- 4.1'de Fransızcayla yetinmeyip 2. yabancı dil almak; Rusça veya İspanyolca olabilir (ne diyorduk, "Global Supply Chain Management")

Okulun sondan bir önceki senesi de bittiğine göre ben de çıldırlara gelebilirim! Son sene!!! Bı-bıfff bıfff bı-bıfff!

Haa, bu arada "What is Supply Chain Management?" isimli mükemmel bir video var, Arizona State Üniversitesi'ndeki Tedarik Zinciri Bölümü, 12 modülden oluşan bir video serisi hazırlamış, ona bir giriş teşkil ediyor. Alanla bir işi gücü olmayıp, yine de bir ürünün hammaddelerinin satınalmasından, raflarda yerini bulmasına kadar geçen sürenin nasıl yönetildiğini merak eden insanlar varsa bence çok güzel anlatmış adam. Valla çok gaza geldim. İşte tam olarak bunu istiyorum. :P

Evvvet, uzun ve orta vadeli planlarım bu kadar. Kısa vadeli planım ise çok daha basit: Annemden azar işitmemek için gidip salata yapmasına yardım etmek. Yeah.

eurovision 2010'dan notlar.

2010-05-30T02:07:00.003+03:00

Bülent Özveren gibi yorumlar yapasım geldi haaa. O adam da, Eurovision seyretmeyi çekilir kılan nadir şeylerden. Bak, çok dehşet analizler yapcam şimdi.

Finalde şarkıları pek dinlemedim, yarı-finalde dinleyebildiklerimi biliyorum sadece. Yine de zaten fazla önemli değil.

Şunu anladım ki, bu yarışmadan iyi bir dereceyle çıkmak konusunda gerçekten inatçıysak, o burun kıvrılan 3-5 puanları kesinlikle toplamak gerek. Geçen senelerden hatırladığım kadarıyla fazla toplamıyorduk o puanlardan, gelirse ya 8, ya 10; politik ilişkilerimizin iyi olduğu veya fazla göçmenimizin bulunduğu ülkelerden de 12 puan alabiliyorduk. Bu sene sanki geçen senelere göre biraz daha fazla "ufak puan" toplama şansımız oldu, 3, 4, 6, Allah ne verdiyse. Ve o puanlar belki Manga'yı birinci yapmadı ama, 2. olmalarını sağladı. Zaten 12 puanların önemli bir kısmı Almanya'ya gitti ve arayı açmasına sebep oldu, bunda bir sorun yok, hak etmiş olabilirler de olmayabilirler de, o konuda bir bilgim yok. İnsanların çoğu zaten onların birinci olması gerektiğini düşünüyordu, oylamanın getirdiği bir belirsizlik yoktu durumda. Şarkıyı dinlemedim bile. Ama o açılan aradan sonra Manga'nın gelmesinin tek sebebi, pek çok ülkeden 3'er 5'er birtakım puanlar toplayabilmesi.

Ne diyelim, bir Eurovision macerası daha böylece son buldu. Eminim yarın sabah Türkiye işsizlik oranı daha düşük, ya da iş güvenliği şansa, kadere bırakılmamış bir ülke olarak uyanmayacak, ama bir kısımlarımız böyle rüyalarla uyuyup uyanmayı seviyor.

Ha, bu arada Almanca öğrenmeyi düşünüyorum, Almanya'nın Eurovision'u kazanmasını da bir mesaj olarak alıyorum. :P

"Bonsoir" da değil artık, "Bonne nuit l'Europe" diyelim, oralarda da gece oluyordur artık yavaş yavaş. Uyumaya gidelim.

aklıma bi türlü gelmeyen şey için yazdığım blog.

2010-05-25T23:30:00.002+03:00

Finallerim bitti.

Artık staj arama, yan gelip yatma, az biraz spora bulaşma,blog yazma, kitap okuma, 435084320 bölüm ardarda House M.D. seyretme zamanı.

Ne sıkıldım bugün Kalite Güvence ve Güvenilirlik dersinin finaline hazırlanırken. Bööööyle, içime öküzler oturdu resmen.

Aslında ben buraya bunu yazmaya gelmemiştim. Akşamüstü eve geldikten sonra yatağımı toplarken kafamın içine doluşan o mantıklı cümleleri hatırlamaya çalışıyorum, ama arka planda bir Robbie Williams klasiği olan "Feel" çalıyor ve bu oldukça dikkat dağıtıcı.

Haa, bir de baya uzun bir süre hafızamda kazınıp kalacağını düşündüğüm o kareyi de bugün gördüm. Beni çileden çıkaracağından, kafamı duvarlara vurduracağından falan değil, sadece hikayenin bir parçası olduğu için aklımın bir köşesinde kazınıp kalacak.

Bugün Havlu Günü idi, ama ben tamamen unuttum. Seneye artık, inşallah.

Uykum var çünkü sabah 6 buçukta kalktım Fransızca finalime gitmek için. Sonra günboyu aralıksız ders çalışıp, stres olup, iki tane sınava girdim. Kafamın ağırlaştığını hissediyorum. Yatağımı toplarken aklıma gelen abidik gubidik cümleler de eminim alakasız bi zamanda yeniden aklıma gelecekler ve ben onları yine not edemeyeceğim.

O zaman, "Always know where your towel is."

classical uncertainty

2010-05-22T23:47:00.002+03:00

"I expected you to give me hope. You made me feel more miserable."

Hiçbir filmin repliği değil. Kafamın içinde kendi uydurduğum repliklerden biri. Benim filmimin diyelim ya da. Film gibiyim, valla bak. Haha.

Bilmiyorum, emin olamıyorum. Hani derslerde sürekli "uncertainty" diyip duruyoruz ya, öyle bir durum var bende. Bende değil, burada. Bir türlü emin olamıyorum. Bir döneklik var olayda. Bazen diyorum ki, "Aha, tamam bu sefer oldu". Tam onun arkasından başka bir olay çıkıyor, ve sonuç: "FısSsSsss..."

İnsan doğası tahmin edilmesi zor. Hele bazı insanlar var ki, onların doğalarını tahmin etmek hiç mümkün değil. Ne demiş John Stamos abimiz (yani Jesse amca - amcaya gel), Full House dizisinin jenerik müziğinde: "Whatever happened to predictability/The milkman, the paperboy, the evening TV/When did I get to living here? Somebody tell me please/This whole world's confusing me"

İnanabilseydim güzel olurdu, ama inanamamamın tek sebebi kendim olmadığı için kendimi çok da kötü hissediyorum sayılmaz. Olaylara da Ted Mosby gibi bakmayı öğrendim. Evet, Ted Mosby karakterini çok seviyorum. Ayrıca da tam şu saniye Into the Wild soundtracki dinliyorum, Kaki King - Doing the Wrong Thing. Yolculuklara çıkasım geldi, bilinmedik yerlere.

Bu da classical conditioning midir ki?

(Dediğim şeylerin yerine gitmediğinden baya bir emin olduğum için rahat rahat konuştuğum gerçeği)

Finallerim bitiyor, bitecek, 3 tane kaldı. Sonra da staj koşturmacası. Yine Doğadan'da çalışsam ya. Meyve çayı kokuları arasında. Unutsam sonra. Yolda Naci en Alamo dinlesem, Tony Gatlif versiyonunu.

Tam bir belirsizlik içinde hissediyorum kendimi şu an.

totally. what is the color of sunshine?

2010-05-20T20:11:00.004+03:00

One exact moment in the universe, and it will determine everything. I feel that. I can see the frame. I can see the reflection in the eye. And the sunshine.

I don't want to leave things to the end (It's about "the egg and the door" issue in a Turkish expression - "yumurtanın kapıya dayanması" --- those who speak Turkish, don't tell me it's not "door". I know that. It's not a "chicken translation". We don't usually call it "kapı", right? The place where the egg moves out? OK.). I just need one little exact hint from the universe, then I can do it. Because I believe. I haven't ever ever ever believed in something more than I believe in this.

I just need one wink.

Do I speak too much like Ted Mosby? Toootally. Maybe.

I don't know why I'm writing in English. I think I just want to blether. I used to write things in English, because less people were able to speak it then. However now, more people around me know it. It's not a mystery for me anymore.

I don't have much time left. I have to take action.

What is the color of sunshine? What makes sunset a bright red?

classical conditioning, imagination ve kampüste bir gece yürüyüşü

2010-05-11T23:00:00.003+03:00

Diyeceklerim aslında şundan öteye geçmeyecek belki: "Classical conditioning rules. Imagination is everything." Kimseden alıntı değil. Demin dünü düşünürken bir anda aklımdan geçti.

İnanmak istiyorum, sonuna kadar inanmak istiyorum. İstersem inanacağımı biliyorum. Ama inanmam her şey değil, bir yanım mantıklı davranmamı söylüyor ve ben yine kırılmak istemiyorum. Ama o klasik şartlanma o kadar güzel şeyler taşıyor ki aklıma, kanıveriyorum hemen.

Dün gece saat 2'ye doğru kulüp toplantısının arasında hava almak için dışarı çıktım, biraz tek başıma gezdim, Damien Rice'ın Delicate'ini dinledim, odasında oturmuş, derin derin bir şeyler düşünüp gözlerini bir yere diken Gregory House misali ben de gözlerimi ağaçların yapraklarına diktim. Rüzgar yanaklarıma, saçlarıma çarptı. Tertemiz, serin havayı soludum, çiçek kokuları geldi burnuma. İşte o an her şeyin şu an benim gördüğüm gibi olmadığına ve aslında beklediğimden fazlasının olabileceğine inanmak istedim. Tam da bunu istedim. Olasılık kareleri gözümün önünden geçti, o gün algıladığım başka bir şeyle birleşti, bütün oldu, kare oldu, an oldu. Hem nefret ettim, hem delicesine sevdim.

Bir hüzün kapladı içimi, içime çektiğim hava kadar temiz. Aslında belki hüzün de değildir bu duygunun adı, belki olmamalıdır; çünkü içinde bir şekilde insanın kendisini rahat hissetmesine izin veren parçalar da vardır. Canımı yakışı bile dünyanın en tatlı saçmalığı. Hep etrafımda olsa da arada canımı yaksa dedirten.

FA'nın oralardaki banklardan birine oturdum, ellerimi ceplerime soktum, kafamı yukarı doğru kaldırdım. Tam tepemdeki sokak lambasını ve büyükayı takım yıldızını ve o mavi renkli gezegen hangisi ise (venüs olabilitesi yüksek) onu seyrettim. Serin hava yüzüme çarptı, sessizlik de öyle. Derin derin nefes aldım. Bir ara yanımdan biri geçti elinde kitaplarla, yorulmuştu galiba.

Benim için uzun zamandır içinde bulunduğum en huzurlu 5 dakikaydı galiba. Hem hava olarak, hem de düşünce olarak harikaydı. Çünkü inanmak istiyordum.

Hala istiyorum. Bir yandan korkuyorum, bir sonraki sefere kapıların yine kapanmasından korkuyorum. Cesaretli davranmak gerek belki, belki insanın elini taşın altına sokması gerek olabilecekleri görmek için. Kabul ediyorum. Ama şu an öyle bir durumdayım ki, hem elimi taşın altına sokmak, hem de o taştan ve altındakilerden köşe bucak kaçmak için bir sürü sebebim var.

Açık kapatmaya çalışmak dünyanın en budalaca şeyi, olmuyor da öyle bir şey zaten.

Tek istediğim inanabilmek, dün gece dışarıda soluduğum temiz hava kadar net bir şekilde inanabilmek. Onun için de, "ben"in "ben"den kurtulması gerek.

Uykusuzum, yorgunum, kafam tonlarca "spam" ile dolu (bu spam'lere tüm o notu 100'e tamamlamak için verilmiş, anlamsız, aptal ödevler, projeler vs vs dahil) ama aslında odaklanmak istediğim bazı şeyler var. Kampüste gecenin bir körü Delicate ile biraz daha zaman geçirmem gerekiyor. Aklıma ilginç ilginç şeyler geliyor.

Canımı yaksa da seviyorum.

être/avoir.

2010-04-06T13:55:00.002+03:00

Bazı insanlar vardır ki, canlı, ıslak çayırlar üzerindeki sisli, ama güneşle aydınlanmış, açık pembe-açık sarı-yavruağzı renkteki temiz, ferah öğleden sonra havası gibidirler.

Koskoca dünyanın ufak, gündelik bir parçasıdırlar. Gündelik hayatın gündelik dertleriyle uğraşırlar. Pek çok kişi onların farkında değildir. Çünkü dışarıdan bakıldığında hepsi aynı rutinin içinde aynı birer obje gibi görünmektedir. Böyle bir mekanizmanın içinde, ruhen doymanın yanında, günlük hayatın parçası olarak fiziksel anlamda doymak için de, kalplerinin "büyüklüğüyle" komik bir oranda ters orantılı olan işlerle uğraşırlar. Ama içlerinde öyle büyük güzellikler taşırlar, ve kalpleri öylesine temizdir ki, bu temizlik kendi kalplerinden taşar, taşar, size yansır...

...ya da her şeyin kafanızda oluşturduğunuz imaj gibi olması için umut edersiniz. Elinizde elle tutulur bir sebep olmadığı halde (ki bu durumda elle tutulur bi sebep aramak da komik olacaktır), böyle olduğuna gerçekten inanırsınız. Gerçekten inanırsınız. İnanmamanız için bir sebep yoktur. Ve o kişi kalbinin temizliğiyle sizi hiçbir zaman yanıltmayacaktır.

Böyle insanlar da var hayatta. Ben gördüm.

5 nisan. kc. ls.

2010-04-05T01:56:00.008+03:00

Aslında blog yazma fikri pek yoktu kafamda.Öyle kendi kendime şarkı dinleyerek anmayı planlıyordum. Yine de dayanamadım.

5 Nisan'ın geldiğini de fark etmemiştim. Bir anda Facebook'ta gördüğüm bir paylaşımla dank etti.

Evet. Bugün 5 Nisan 2010. Kurt Cobain'in ölümünün üzerinden 16, Layne Staley'in ölümü üzerinden ise 8 yıl geçti.

Biri uyuşturucu etkisi altındayken kafasına kurşun sıktı, ya da böyle olduğu söyleniyor; ama altında yatan başka gerçekler olması da muhtemel diyelim. Diğeri ise aşırı dozdan hayatını kaybetti, cesedi 10 gün sonra çürümekteyken bulundu.

Evet, ölümleri gerçekten korkunç. Ya müzikleri?

Müzikleri, benim hayatım üzerinde hep etkili oldu. Onları hiçbir zaman kendime örnek almadım ama müzikleriyle büyüdüm. Lisedeyken onların müzikleriyle test çözdüm, onların müzikleriyle karlara bata çıka eve gidip geldim. Üniversitedeyim, hala da böyle devam ediyor. Hep bana dokunan, beni etkileyen bir yanı oldu müziklerinin. Bazen sıkıldım, araya zaman girdi ama asla sevmeyi bırakmadım. Hep saygı duydum.

Uyuşturucu. Senden nefret ediyorum. Buna rağmen, bu adamların müziklerine o kadar güveniyorum, o kadar güveniyorum ki; uyuşturucu kullandıkları gerçeğini bile arkaplana atıyorum ve yıllardır dinliyorum.

Her ölüm üzücüdür, ama bazıları gerçekten insanın canını sıkıyor. 27 yaşlarında canlarını uyuşturucu yüzünden vermiş iki müzik dehası. Keşke aramızda olsalardı diyorum, ama tabi ki klişe bir şekilde bunun onları geri getirmediği gerçeği var.

İnsanlar daha dikkatli olmalı, daha sorumlu davranmalı.

Saçmalıyorum tabi ki de şu an. Aslında kafamdakiler bu kadar basmakalıp düşünceler değil. Sadece kelimelere dökmek çok güç, ve ben ne olursa olsun onları bir blogla anmak istiyorum.

Mekanınız cennet olsun Kurt Cobain ve Layne Staley.

Yok, ağlamam ki ben o fotoğraflara bakınca.

susmak.

2010-04-05T01:32:00.001+03:00

"Bu dünyanın dedikodusu toz gibidir. Gönül aynasını örter. Sen aklını başına al da, bir zaman için susmayı kendine huy edin." - Mevlâna

bir mühendisin klavyesinden hayat.

2010-03-29T23:21:00.004+03:00

Benim hayatım normal çan eğrisinin iki ucuna fazla yaklaşmadan, ortalarda gezinir. Uç noktalarda dolaşmaktan korumaya çalışırım kendimi.

Fazla dağıtmamaya çalışırım. Fazlaca kesin yargı sahibi olmamaya çalışırım.

Hırslı biri değilim, hiç olmadım. Hırslar insanı ve çevresindekileri yaralıyor, hem de fark etmeden. Hırslı insanların yanında olmak da istemiyorum artık. Onları hayatımdan çıkarmak istiyorum. Kendileri istedikleri eziyetleri yapabilirler kendilerine. Keskin sirke küpüne zarar derler ya hani, küpüne de, her yere de zararı var. Bana olsun istemiyorum.

Önceleri başkalarını alttan almak için çok tahammüllü bir insandım. Şimdi bunu giderek kaybettiğimi hissediyorum. Bir yandan da bunun olması gerektiğini biliyorum, insan her zaman başkalarına karşı süper davranamaz. Bazen de onun alttan alınması gerekir.

Ayrıntılara dikkat edeceğim diye kafamı bir yığın çöple doldurmuşum gibi geliyor şu sıralar. Biraz daha basitlerde gezmem gerekiyor.

Korkmadan, fazla ayrıntılı düşünmeden adım atmak ve sonunda mavi gökyüzü ve yeşil çimler kadar başarılı olmak istiyorum.

Çünkü ayrıntılı adım attığın zaman da kaybolmak, büyük resimden ayrılmak da çok kolay oluyor.

İçimde hala sevgi var, ama o sevginin monotonluktan çıkması için bazı değişiklikler gerek.

A Beautiful Mind (Akıl Oyunları) filminde Alice'in dediği gibi: "I need to believe, that something extraordinary is possible. "

değişim.

2010-03-20T22:45:00.004+02:00

Demin Facebook profilimde paylaştığım şeylerle şöyle bir geçmişe gittim, "iki buçuk ay öncesi"ne falan.

Facebook'u bazıları çok kötülüyor; ama bazen o kadar da işe yarıyor ki.

Kendi kendimin 2.5 ay içindeki değişimimi, hatta onu da bıraktım; 3 gün içindeki değişimimi; hadi değişimi de bıraktım; daha başka pek çok şeyi bana o kadar net gösteriyor ki.

Şöyle bir gerilere gittim sayfada, paylaştıklarımda. Şarkılarda, durumlarda, fotoğraflarda... İki buçuk ay kadar. Ve şimdi, kendi kafamdakilerle paylaştıklarımı birleştirdiğimde, bir günde değişen hayatımın 2.5 aydır nasıl da toparlanıyor ve daha da anlam kazanıyor olduğunu görüyorum.

Gerçekten de, hiçbirimiz aynı kalmıyoruz.

Hem çok güçsüzüz, ama aynı zamanda çok da güçlüyüz. Hem fiziksel olarak, hem de zihinsel olarak.

Allah'ın bize verdiği vücut öylesine güzel bir mekanizma ki... Beni kendisine hayran bırakıyor.

Milyonlarca hücrede çalışan organeller, onların ürettikleri, kopyalananlar, ayrılanlar, birleşenler... O kadar güzel programlanmışlar ki, dış etkenlere karşı yapmaları gereken şeyi "en başından beri" biliyorlardı. Ve yaptılar da. O gözle görülmez, "mikroskop altı" hücreler; hasar gören yeri yeniden sabırla ördüler.

Yaradılışımızda kendi kendimizi tamir edebilmek var.

e-i-w-y-g-w-y-d-g-w-y-w.

2010-03-10T23:22:00.000+02:00

"Experience is what you get when you don't get what you want."
Dan Stanford.

takılmalar. riiiivaynd.

2010-03-01T20:52:00.008+02:00

Bir şarkıyı dinlediğim anda geçmişte o şarkıya takıldığım belirli zamana gidiyorum.

Hayır, gerçekten gidiyorum; o ana dönüyorum, yine o zamanki gibi hissediyorum. Baharsa eğer baharmış gibi hissediyorum, üstüme fermuarlı mavi sweatshirt'ümü giymişsem ve ayaklarımda beyaz converse'ler varsa yine onları giyiyorum, ve MATH112 dersini aldığımız FC binasının önlerinde geziniyorum. Yanımda o zaman yanımda olan arkadaşlarım var, elimde o matematik defterini tutuyorum... O sınavlara çalışmam gerek... Yine aynı şeyle boğuşuyorum... Bir de koku var ama onu anlatamayacağım sanırsam şimdi. Temiz bir koku, taze bir şey, güneşli, canlı. Gelişmeye, güzelleşmeye açık şeylerin habercisi.

Bütün ayrıntılar böyle böyle, anlar halinde, bir an içinde gelip gidiyor. Sonra şarkı yine eski bildik "şarkı" oluyor.

İstediğim zaman da yeniden çağırabiliyorum bu şeyler her neyse. Bunu dedim ya, yine geldi mesela.

Örnek de veriyim bir iki tane, madem.

Radiohead - Lucky, Creep, Sail to the Moon, Let Down, High and Dry, Subterranean Homesick Alien, Paranoid Android, Street Spirit, Fake Plastic Trees, Pyramid Song: Lise 1 veya Lise 2 idi sanırsam (bunu iyice unutmadan önce kesinleştirmeliyim bir ara), Alanya'daki yazlığım bahçesinde tek başıma oturmuş bunları dinliyorum. Akşam; sıcak havada hafif bir esinti, balkonun kenarındaki yaseminin kokusu ve mor çiçekler.

Üçnoktabir - Dediler Ki: Demin anlattığım buydu işte, üniversitenin ilk yılının baharı, FC binası, matematik dersleri, serin esen temiz kokulu rüzgâr, güzel şeylerin habercisi şeyler.

Tony Gatlif - Naci en Alamo (Vengo Soundtrack), Cake - Short Skirt, Long Jacket: Vengo'yu hayatımda seyretmedim, bir arkadaşım yollamıştı şarkıyı geçen yaz. Staj yapıyordum o sıralar Doğadan'da. Akşamüstü saat 5'te hava hafiften hafiften kızıllaşmaya başlamışken servise binip çayırların çimenlerin içinden eve doğru yol aldığım zamanlarda bu şarkı oluyordu kulağımda hep. İçli de bir şey ya. Öyle kazındı kaldı işte. Stajda gün içinde bile kafamın içinde bu şarkı dönüp duruyordu bazı zamanlarda. Short Skirt, Long Jacket de keza öyle; konsept bakımından beni iş hayatı konusunda baya gaza getirmişti o zamanlar.

Sakin - Hayat albümünün çoğu; özellikle Denek Hayatım, Edepsiz Komedya ve Kırmızı Oda şarkıları: Ne zaman Sıhhiye'deki servis durağının yanından geçen rayları görsem veya o sırada oradan geçen bir trenin sesini duysam direk bu albüm geliyor aklıma; açıp dinlemediğim sürece kendimi tamamlanmış hissetmiyorum.

Eddie Vedder - Into the Wild Soundtrack albümü: İki sene önceki Çeşme tatilim. Akşam yemeğinden sonra terasa çıkıp yıldızları seyretme ve düşünme seansları.

Alice in Chains - Down in a Hole, Rain When I Die, Nutshell, Rotten Apple, Man in the Box ve daha tonlarcası: Lisede ve üniversitenin ilk yılında çılgınlar gibi dinliyordum bu grubu. O yüzden genelde kendimi ya otobüslerde uyurken, ya da sınıfın en arka ortasındaki sırada test çözerken buluyorum. Karlı, kömür kokulu, ıslak, soğuk bir hava var. Kendi içinde melankolik, hatta biraz da depresif ama kötü değil. İhtiyaç olacak kadar.

Acaba müzik dinleye dinleye kafayı yiyor olabilir miyim?

ıslak toprak kokusu.

2010-03-01T20:17:00.006+02:00

Bir önceki kaydı yazdığım dakikalarda biliyordum.

Bilinçli bir bilme hali değildi ama havada iyi bir şeyler olduğu bilinçaltımda yatıyordu. Orada biliyordum. Nitekim güzel şeyler oldu.

Yine Debussy'nin Clair de Lune'ünü dinliyorum, yine aynı ıslak toprak kokusu burnumda.

Bir an için plân yapmaktan vazgeçmeyi gerçekten istiyorum, sadece bodoslama dalış yapmak. Bu gerçekten harika olurdu. Hayatın bilinmezliğine ve insan isteyince o kişiye yol açmasına bir kere daha güvenmek istiyorum.

Şimdi yeniden derin bir nefes alıyoruz ve notaların beynimizin içinde yağmur tanesi gibi düşmesine izin veriyoruz.

Bu aralar kafayı yağmurla nasıl da bozdum, değil mi...

Belki de huzurlu yağan bir yağmuru ya da yağan yağmuru bir yere yetişme kaygısı gütmeden huzurla seyretmeyi özlediğimdendir.

Düm Pınar'la Bilkent'te squash'tan dönerken spor salonundan servis duraklarına doğru yürüyorduk. Harika bir hava vardı; asfalt, yağmur suyuna çarpan güneş ışığıyla parlıyordu, bir yandan sessizlik ve tanelerin sesini duyabilmek... Yolun kenarından akan yağmur suyunun berraklığı bile dikkatimi çekti orada. Arada böyle güzellikler oluyor işte. Bilkent'in en sevdiğim yanlarından biri bu sanırım, haftasonları oldukça huzurlu ve çekilebilir bir yer olabiliyor.

Yolun kenarındaki o berrak su gibi sessizce ama içten içe hareketli bir şekilde akmak istesem...

Akarım.

İstiyorum o zaman.

yeşil, yemyeşil.

2010-02-26T22:54:00.003+02:00

Baharın gelişini hissediyorum, sanki cemre benim kalbime de düştü.

Dışarda yağan yağmurun getirdiği nem, toprak kokusu kadar gerçek, güzel bir his.
Yeşil renkli, baharda yağmurla doymakta olan çimlerin yeşili. Canlı. Diri. Dinamik. Temkinli. Dikkatli.
Clair de Lune kadar huzurlu. Masum. Umut dolu. Farkında. Derinden.

Bulutlu, yağmurlu ama aydınlık, ferah bir günde küçük, huzurlu bir evin mutfak penceresinden içeri süzülüp o insanın yüzüne çarpan soluk gün ışığı gibi.

Bütün hatırladıklarımın zihnimde her sene mayıs aylarında uçuşan polenler, ya da kışın arabaların çoktan köşelerine çekildiği gecelerde sokak lambalarının ışığında uçuşan kar taneleri gibi özgürce, huzurla gezinmesini seyrediyorum, iniş çıkışlar oluyor... Tertemiz bir hava, insanın burnunu yakıyor.

Her şey gitgide kişilerden arınıyor, her geçen gün daha saf bir duygu hâlini alıyor. Huzursuzken birden huzurla doluyorum; şarkıların payı çok büyük burada.

Bilmiyorum, hissettiğim bazı şeyler bana gerçekten de mükemmel geliyor, bu dünyanın görülmesi zor parçalarından biriymiş gibi... Çevreme baktıkça ister istemez bir şeylere başka şeylerin katıldığını görüyorum, oysa saf halleri o kadar güzel, o kadar karşı konulmaz, o kadar bağımlılık yaratıcı ki. Hayatın akışına şahane bir şekilde gizlenmiş harika şeyler. Başkaları da benim gördüğümü görebiliyor mu bilmiyorum; ama görebildiğim yerlerde büyük kompozisyonu oluşturan her parça birbiriyle mükemmel çalışıyor olduğunu gözlemliyorum... Kusurlar bile bütünün kusursuz bir parçası. Bir tablonun bir yerindeki alakasız küçük bir kırmızı noktanın o tablonun bütün ifadesine kattığı anlam gibi.

O yüzden, Clair de Lune bana şu anda huzur veriyor; başka tüm zamanlardan ve başka tüm şarkılardan ayrı olarak. Ezgisi bana aslında bütün bunların belirli bir açıyla bakıldığında gerçekten de normal şeyler olduğunu hatırlatıyor. Ama ezgi bile o kadar güzel ki, o derecede normal olan şeylere hayranlık duymamam mümkün değil şu an.

Bazen içim doluveriyor öyle, "Ne de seviyorum..." diyorum... Neyi sevdiğim konusunda net bir kanıya varmadan ve varmaya çalışmadan. Belki de sevdiğim şeyin ne olduğu konusunu netleştirmek istersem üzerinde düşünmem gereken bazı şeyler vardır; ama bu pek de sorun sayılmaz zaten. Sadece isim vermiyorum, o kadar. Galiba zihnimi çevremdeki çarpıklıklardan arındırdıkça, güzel müziğe, güzel kitaplara, güzel insanlara döndürdükçe daha da mutlu olacağım. Düşünmem gerek, hatırlamam gerek ve ilerde yine şimdiki gibi hatırlayacağım kadar güzel şeyler olmasını sağlamam gerek. Biraz da "şans" denen, ama aslında hiçbir zaman "random" olmamış o şeyden lazım.

Gerçekten, gerçekten; uzun zamandır kendimi bu kadar zihnen huzurlu; tedirginlikten, kederden ve tüm o bol inişli çıkışlı, dizginlenmesi zor ruh halinden arınmış hissetmemiştim. Bir nevi Şibumi haline geçtim sanırsam; ama bir yandan kayıt edebildiğim için sanırsam Şibumi'yle de pek alakası yok. Clair de Lune'un çok etkisi var. Aracılığı için Debussy'ye bir teşekkür borcum var sanırım.

Şehirlerarası yolların kenarlarındaki tarla ve çayırların nemli bahar toprağı kadar taze ve temiz düşüncelerim şu an; su buharı tanecikleri gibi sessizce, ama sürekli hareket hâlinde, oradan oraya uçuşup duruyorlar zihnimde.

sabretmeyi öğreniyorum - 1

2010-02-23T19:19:00.002+02:00

Bu sefer öyle de güzel anladım ki.

Sağ ve sol beyinlerimin süper koordinasyonu ve olmuşların, oluyor olanların ve olabilecek olanların etkisiyle bir an gözüme her şey o kadar kesin gözüktü ki. Tek bir an içinde çok şey doldu içime. O an gördüm ben, eğer ben izin verirsem ve böyle gidersem, olmaması için bir sebep yoktu. Boşu boşuna o kadar kendi beynimi kemirmiştim tüm o zamanlarda. Zaten olmuştu ki.

Hayat aslında gerçekten, gerçekten mükemmel bir mekanizma. Bahsettiğim şey doğum, yaşam ve ölümden ziyade, hayatın içinde olan şeyler. Parçalar birbirine o kadar güzel oturuyor ki. Ve işin daha da müthiş yanı, bunu "fark ettikçe" başka başka parçalar da yerlerine oturuyor. Alıcılar her şeye açık hale geliyor. Alıcılar açık olduğu için, vericiler de sürekli çalışma hâlinde oluyor böylece.

Başkalarının bakıp pek de ilgilenmeyeceği, ama bana çok şey ifade eden bir sürü olay oluyor hayatımda son zamanlarda. Hatta size komik gelebilecek bir şekilde hayatımı ciddi anlamda ilginç, sürükleyici bir romana benzetmeye bile başladım. Bu biraz burnubüyük bir laf gibi gözükebilir. Ama benim için benim hayatım gerçekten de böyle, çünkü bunu yaşayan benim ve akışı içindeki küçük detayları da ben biliyorum ve bu beni mutlu ediyor. Hepsi beni "olay" olarak mutlu eden şeyler değil; ama mekanizmadaki yerine baktığım zaman, evet, buna çok büyük bir hayranlık duyuyorum.

Durum böyle olunca panik yapmadan, düşünce krizlerine girmeden sabırlı olmak, fazla aşırı tepki göstemeden yüzde ufak bir tebessümle beklemek bile daha kolay.

Sabırlı davrandım, hala da öyle davranıyorum. Eskisi kadar sudan çıkmış balık değilim.

büyükler küçükler küçük-eşitler

2010-02-19T23:17:00.003+02:00

Bilmiyorum, bilemiyorum.

Bazen insanlar o kadar hayal kırıklığına uğratıyor ki.

Büyük sandıklarınız küçülüyor, büyür sandıklarınız küçük kalıyor.

Hayatın tüm o çılgın, birbirinin içine geçmiş dokusu içinde bunların hepsi birer düğüm.

Bazıları o kadar yerlerine gömülmüş ve kemikleşmiş ki, insanı çılgıncasına yoruyor. Düşüncesi bile üzüyor.

Bu sefer kendimle bağlamak istemiyorum, düşüncemi bu sınırda tutmak istiyorum. Evet, bu kadar şimdilik.

Yer değiştirelim.

2010-02-15T22:44:00.001+02:00

Bazen çekilmez olmak istiyorum. Karşımdaki beni anlamasın istiyorum. Anlamasın ama anlamaya çalışsın; böyle, biraz kıvransın istiyorum.

Birileri de birazcık benim suyuma gitsin.

Biraz olsun, ben gıcıklık yapmak istiyorum. Sonucunda alttan alınmak istiyorum.

Bir kere de binbir takla atıp anlatamayan yerine anlamayan, gözünün önündeki şeyi görmeyen ben olayım.

Sürekli aynı tarafta hissediyorum kendimi şu sıralar. Sürekli bir şeyler anlatmaya çalışan, ama karşısındaki insanın gözü bunu görecek kadar açık olmadığı için o kişi tarafından anlaşılmayan biri. Bu da bir süre sonra insanı düşünmeye zorluyor.

Ha bu dediklerimi bekleyebileceğim kimse yok tabi ki. Kimseye yapamam. Ama biraz yer değiştirmek isterdim.

Arada değişiklik lazım. Dengesizlikteki dengeyi bulmak için.

zaman, umut, fraktal

2010-02-06T00:21:00.006+02:00

Zaman değişkendir.

Bu kimi zaman korkutuyor, kimi zaman da çok rahatlatıyor. Şu an beni rahatlatıyor mesela.

Evet, buna biraz güvenmek gerek.

Niye kendimize eziyet edelim? Niye fırsatları değerlendirmeyelim?

Ne olacağı hiç belli olmuyor tabi ki, ama içimde güzel hisler var. Umut var. Her gün hayattan biraz daha fazla şey öğrenmenin getirdiği mutluluk var. Elde etmek için ödün verdiğim, uğraştığım, ama günün sonunda hak ettiğim bir mutluluk.

Bir de, fraktal desende aynı sonsuz sayıda parçadan biri olduğumu bilmenin verdiği umut tabi ki. Farklı ölçek, aynı şey.

Güzel bir uyku zamanı. Kafamdakilerin nelere daha yakın olduğundan biraz daha eminim artık, ne de olsa.

İk.

güç-zaman-evren-umut-ayrıntılar-kusurdaki kusursuzluk

2010-02-05T22:53:00.002+02:00

Sevginin beni yorganım gibi sarmasını istiyorum. En büyük sevginin.

Eğer kendimi güçsüz hissedersem neyi nereden isteyeceğimi daha iyi biliyorum şu an. Çünkü aslında benim ihtiyacım olan tek bir şey ve onu isteyebileceğim tek bir yer var.

Bunun ne olduğunu uzun uzun anlatmaya çalışmayacağım, zira zaten benim ne demek istediğimi anlayan, anlaması gereken kişilerin büyük çoğunluğu anlayacaktır. Keza, anlamasalar da önemli değil.

Bu aralar bazen kendimi çok güçsüz hissediyorum, malum; son zamanlarda beni değiştiren çok fazla şey oldu. Bununla beraber, bir yandan öğreniyorum da; ya da önceden teorik olarak bildiğim şeylerin pratikte var olup olmadığını görüyorum. Bu yüzden de, yine kötü sayılmam.

Hala mutlu olmak için çok sebep var elimde. Bunları biliyorum. Bazen kaybettiğim ufak tefek şeyler kafama takılıyor, başak burcuyum ya hani; ayrıntılara çok takılırım ya... Sonra yine kendimi toparlıyorum; kaybetmediklerim ve kazandıklarım da önemli şeyler çünkü.

İşin en garip şekilde rahatlatıcı tarafı da; ne olursa olsun, her geçen anla beraber hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağı gerçeğinin yanında; zamanın durmasının da ışık hızına çıkabilmenin bir yolu bulunmadığı sürece imkansız olduğu ve acı, tatlı her şeyin zamanla yerini başka acı ve tatlı şeylere bıraktığı ve böylece de bizim o acı anlarda durup daha fazla acı çekmemize izin olmadığı gerçeği.

Hayat böyle bir şey işte. Hızla akan bir nehre benzetirler bazen; tipik edebi, sıradan bir laf gibi gözüküyor ilk önce.

Ama bir düşününce gerçekten de haksız bir benzetme değil. Kendi seçimlerimizle, hayatın kendi akış yönü içerisinde, belki aksine; hepimiz kendimize birer yol çiziyoruz işte.

Zaman akıp giderken bazı şeyleri kontrol edebiliyoruz ama bazı şeyler (hatta evrende ne kadar küçük ve aynı zamanda ne kadar da büyük olduğumuzu düşünürsek pek çok şey) de tamamen kontrolümüz dışında.

Elimden gelenin en iyisini yapıp bekliyorum. Ve gerçekten, gerçekten güzel şeyler oluyor.

Tesadüf gibi gözüken; ama aslında kaotik evrenimizin her bir parçasının bir şekilde bunun böyle olması için savaştığı zamanlar.

Bu gerçekten harika. Beni o kadar mutlu ediyor ki.

İşte o zaman, her şeye daha fazla umutla bakabiliyorum.

Çünkü ne olursa olsun evren bir şekilde bende benim için, sizde sizin için o şeylerin öyle olmasını sağlayacak şekilde çalışıyor. En ufak ayrıntıları bile atlamadan.

Her şey yerli yerinde, olayların tetikleri sadece zamanı gelince çekiliyor.

Bu gerçekten harika. Olağanüstü bir güzellik.

Güzellik sadece göze görünen şey değildir.

Kusurda bile kusuzsuzluk barındıran bir evrenimiz var.

Şimdi her şey bizim anlamamız için bu kadar karışıkken; gel de aklına, algılarına güven. Hadi bakalım.

barış manço'yu özlüyorum.

2010-01-31T23:37:00.002+02:00

Yok, cidden öyle ölüm yıldönümüne özel anma yazısı gibi bir şey yazmayı düşünmüyorum.

Çünkü onu zaten her zaman yeteri kadar düşünüyorum, anıyorum.

O gerçekten harika bir insandı. Laf olsun diye de söylemiyorum; gerçekten öyleydi.

Çok anlamazdım o zamanlar; küçüktüm. Ama çok severdim. O öldükten sonra ne kadar değerli olduğu daha da açığa çıktı.

Ondan sonraki hiçbir "Adam Olacak Çocuk" klonu adam olamadı.

Kimseye "Barış" adı bu kadar yakışmadı.

"Ne yapsam da parayı kırsam..." düşüncesinden kimse artık çocuklara ıspanaktan, diş fırçasından, anne babalara iyi davranmaktan bahsetmiyor.

Özlüyorum seni Barış Manço. Çok büyük adamsın.

Mekanın nurlarla dolsun. Güzel insan. Nurlar içinde yat.

az önce atv haber'e döşediğim mail.

2010-01-31T01:15:00.000+02:00

"Merhabalar,

Konuyu fazla uzatmadan ve ne kendi vaktimi, ne de sizin vaktinizi harcamadan başlamak istiyorum.

30 Ocak 2010 Cumartesi günkü haftasonu anahaber bülteninizde spikeriniz sayın Şebnem Sunar Küçük, anladığım kadarıyla atv haber adına çoğul konuşarak internette gezinen bir videodaki iki ilkokul öğrencisi kızı konu alan haber ve programların yapılmasının o kızları mağdur durumda bıraktığını ve bunun yapılmaması gerektiğini söyledi.

Fakat, bu nasıl bir çelişkidir; ben anlayamıyorum. Hadi bu taraflı tutumunuzu ve yorumu seyirciye bırakmayışınızı da bir yana bırakalım; kanalınız hafta içi her sabah sayın Müge Anlı ile bütün cinayetleri, kaçırmaları vs vs saatlerce en ince ayrıntısına kadar tartışmasını çok iyi biliyor ve her nasılsa kanalınız burada kimseyi mağdur olarak görmüyor ve bunu hiçbir şekilde psikolojik ve sosyolojik tehdit olarak ele almıyor. Emin olun sayın Müge Anlı'nın programında tartışılanların toplum üzerindeki etkileri de ileride geri dönüşü olmayacak şekilde büyük ve zararlı olacak.

O zaman nasıl bir tutum sergileyeceğinizi çok merak ediyorum.

İlgilendiğiniz için çok teşekkür eder, iyi çalışmalar dilerim.

Saygılarımla,

Nil TUNCEL"

__________________________

___________________________________

ATV - BİZE ULAŞIN
Bize Ulaşın
Mesajınız işleme alınmıştır.
Size en kısa sürede cevap verilecektir.

ulusa seslenemeyiş.

2010-01-30T00:30:00.008+02:00

Televizyon kanallarının Recep Tayyip Erdoğan'ın "Ulusa Sesleniş" konuşmasını bütün ulus 9. uykusuna henüz geçmişken yayınlıyor olması gerçeği.

Ve bunun verdiği dayanılmaz hafiflik.

Medya denen şey bütün o kişileri ana haberlerde kimi zaman yerlere vuruyor, kimi zaman göklere çıkarıyor. Bu da başka bir kategori. Ulusa sesleniş konuşmasını gece 00:15'te "Yemekteyiz"in gün içindeki 43508340965. tekrarının ardından yayınlamak.

Hımmmm.

haberlerden nefret ediyorum.

2010-01-29T19:18:00.003+02:00

Bıktım şu balyozlu askerli evraklı baskınlı haberlerden.

Arkadaş dünya ne hale geldi; depremler oluyor insanlar ölüyor cesetleri bile gömemiyorlar, küresel ısınma diye bas bas bağırılıyor, kimse çevredir, dünyanın geleceğidir sallamıyor; açlık var insanlar yemek bulamıyor; hastalıklar var; çareler var; araştırmalar var, vs vs.

Ve biz Türkler olarak ana haber bültenlerinde saatlerce bir balyoz seyrediyoruz! Kimin için? Kimin yüzünden?

Bıktım, gerçekten bıktım. Bütün o insanlardan bıktım. Hadi birileri bir naneler yiyor, bari saatlerce seyrettirmeyin ya! Duymak istemiyorum artık! O balyoz birilerinin kafasına ne zaman inecek bakalım; çok merak ediyorum.

Öeh ya!

uzun bir aradan sonra lise havası.

2010-01-22T12:53:00.002+02:00

Berk Ay ve Engin Sanin ile BREGEAL ziyaretinden notlar...

Uzun zamandır yapmak istediğimiz bir ziyaretti. Okula gittik; neler mi gördük:

Hiç değişmemiş bir Zuhal Hoca (siz anlayın, ben başka bir şey demiyorum!), neyse ki ben çok değiştim.

Dünyanın en süper müdür yardımcısı; lise hayatımda başıma gelmiş en süper insanlardan biri Yakup Hoca'nın bana yine "mor tosbağa" demesinin verdiği müthiş duygu ("Malları alın gelin, çaylar nerdeeeaaaa!", mal=poğaça ve börekler),

Mehmet Orakçı ("Okulda iki öğrenci var, birbirlerine aşıklar ("kaşık"taki gibi okunacak), seviyorlar, ama derslerini de yapıyorlar... Aşık oluuuun... Aşık oluuuuun..."),

Seher Fidan, Yıldız Haspolat ve tüm diğerleri...

Aynı kişiler, benim farklı bakış açım. "O zamanki bana" hak verdiğim noktalar. "O zamanki ben"in anlamadığı ve bugün fark ettiğim başka noktalar. Vay be. Vay anasını sayın seyirciler. Hayat böyle bir şeymiş işte.

Lise hayatımın güzelleşmesinde etkisi olan herkese gönülden teşekkürler. Diğerleri; onlar zaten tam da hak ettikleri gibi yaşıyorlarmış; benim bir şey dememe gerek olmadığını bugün görmüş oldum.

tango, değişiklikler, kümeler, zaman.

2010-01-18T23:14:00.004+02:00

Kazanın üzerinden 10 gün geçti.

İyiyim, neredeyse hiçbir şeyim kalmadı. Yaralar, dikişler teker teker düşüyor. Yarın da Hüseyin Amca'ya (dişçimiz) gideceğiz.

Dün kazadan beri ilk defa oturup müzik dinledim. Tercihim eski, ve çok daha eski (1950'lere ait) şarkılardan yanaydı. Aslında harici belleğimdeki o klasörü açmamla tamamen tesadüf eseri parçalarını bulmuş bir zincir. Ama o kadar iyi geldi ki. Sadece kafamı, düşüncelerimi sarmasına izin verdim. O zamanlara gittim. Hayatımda daha önce hiç denemediğim bir şey olmasına rağmen; tango yaptım.

Müzik dinlemenin garip bir etkisi daha açığa çıktı bende; dinlediklerimle de bağlantılı olarak hem tanıdık, hem de yepyeni bir histi o şey. Kazadan önce sıkça yaptığım bir şey olan müzik dinleme işine geri dönmemle beraber, kazadan önce (yani o "B kümesi" gelip benim "A kümemi" dürtüklemeden önce) kafamın içinde dönüp dolaşan şeyleri yeniden düşünmeye başladım. Tek fark, olaylara artık farklı bir pencereden bakmam. Sanırım "A kümesini kapsama" yolunda emin adımlarla ilerliyorum.

Zamanın etkisi de böyle bir şey olsa gerek. Derler ya; "Zaman her şeyin ilacı". İlacı olmasına da gerek yok hatta, zaman işte. Zaman. Değişiyoruz. Hiçbir şey aynı kalmıyor. Bunun korkutucu olmayan yanını da görmek güzel. Ki aslında korkmak bir yana dursun; daha da ilginç olan bir şey var ki, çoğu zaman değiştiğimizi fark etmiyoruz bile.

Hala salonda oturuyorum akşamları. Uzay üssümü (bilgisayar, harici bellek, kulaklıklar...) salonun bir köşesine kurdum bile.

Şimdi biraz bekleyip, ondan sonra adım atmam gerekiyor.

dördüncü gün.

2010-01-11T19:02:00.002+02:00

Bugün kendimi çok daha iyi hissediyorum.

Dudaklarımdaki şiş gittikçe azalıyor. Bu sabah küçük küçük parçaladığım açmayı çorbayla yumuşatarak yedim. Açmanın yarısını yemem tam olarak 1 saat sürdü ama en azından mideme katı bir şeyler girdi. Öğleden sonra da annemin ablası gibi sevdiği komşumuz Ülkü Teyze'nin getirdiği tatlıdan yedim. Onun küçücük bir parçasını yemem de yarım saat falan aldı sanırsam.

Yine bir iki gelen giden oldu.

Aslında insanlar gerçekten o kadar çeşitli ki. Bazı gelenler "Ay vah vah, tüh tüh! Nıçk nıçk, bak görüyor musun olanları!" gibi tepkiler verirken, bazıları ise daha metanetle karşılaşıyor, ya da en azından bize göstermiyor.

Ben iyi ki böyle soğukkanlı birer anne-babaya sahibim.

Bugün fark ettim ki, biz annemle, babamla, kardeşimle birbirimize dayanak oluyoruz. Eğer annem pimpirikli bir kadın olsaydı, ben de bu kadar soğukkanlı ve cesur olamazdım. Aynı zamanda ben dayanıklı olduğum için annem de benden güç alıyor. Kısacası birbirimizi iyi idare ediyoruz.

Demin kapı çaldı, diyafondan bir ses "Kargooo..." dedi. Biraz zaman geçti, baktım; kapıdan anneannem girdi. Dün ya da evvelki gündü sanırım, annem arayıp İzmir'de yaşayan anneanneme haber vermişti. Anneannem tabi ki dayanamamış, bugün sabah yollara düşmüş. Üzüldüm ben de onu buralara kadar taşıdığım için. Hem de beni böyle görünce de üzülebileceğini biliyorum. Ama onun bir şeyde aklı kaldığı zaman ağzımla kuş tutsam durduramayacağım için yapılacak fazla bir şey de yok.

Şimdilik bu kadar.

üçüncü gün.

2010-01-10T19:59:00.003+02:00

Bugünün menüsü:
Sabah uyanır uyanmaz: yarım kupa domates çorbası (antibiyotikten önce)
Öğlen: sütle iyice cıvık hale getirilmiş patates püresi
Akşam: mercimek çorbası, biraz daha patates püresi ve blenderdan geçirilmiş aşure.

Üçüncü gündeyim. Bu gece bir öncekine göre çok daha rahat uyudum, olaydan kareler kafama pek takılmadı. Dudaklarımın şişinin de azalmaya başladığını hissediyorum.

Öte yandan, bilkentkampüs'e bir başlık açarak olayı kimselere duyurmayan zihniyete inat bir şekilde olayı yayma çalışmalarıma başladım.

Yine gelenler, gidenler oldu. Bugün okuldan Tankut geldi. Annemler en sonunda geçen sene Tunus servis durağında bayıldığımda koşup bana su kapan arkadaşımla tanışmış oldu. Çiçekler için de çok teşekkürler!

İyileşiyorum gibi geliyor bana, inşallah gerçekten öyledir. En azından artık önceki iki güne göre biraz daha az değişken bir ruh haline sahibim.

Annem, babam, kardeşim evde benim için seferber oldular. Haklarını nasıl öderim, bilemiyorum.

Dedim ya, insan böyle zamanlarda sevdiklerinin değerini anlıyor. Bugün bir kez daha ne kadar iyi bir aileye ve ne kadar güzel, anlamlı dostluklara sahip olduğumu anladım. Allah ailelerimizi, dostlarımızı yanımızdan yöremizden eksik etmesin.

Şu son iki-üç gün içinde çok şey öğrendim. Hayatımda çok şey değişti. Sadece fiziksel anlamda da değil, bakış açım da değişti. Hayatın, sağlığın nasıl da pamuk ipliğine bağlı olduğunu gördüm. Bunların da etkisiyle sanırım daha az gurur yaparım olaylarda artık.

Demin birdenbire kendimi nasıl hissettiğimle ilgili olarak en uygun kelimeleri buldum: "level atlamış gibi". Level atlamak belki biraz garip, kendini beğenmişçe gibi gelebilir ama aslında kastettiğim şey daha bilge bir insan olmak değil, daha farkında bir insan olmak.

Bazı şeyler bizim kötülüğümüz için gibi gözükse de aslında iyiliğimize oluyor. Sadece metanetle karşılamamız lazım.

Son olarak babamın demin yemekten sonra söylediği şeyi buraya yazıyorum. İşte bir Mevlâna sözü:

"Sen düşünceden ibaretsin; gerisi et ve kemik
Eğer gül düşünürsen gülistan olursun,
Diken düşünürsen dikenlik!"

Beni "gül düşündüren" herkese çok çok teşekkürler.

kümeler.

2010-01-09T20:53:00.003+02:00

Babam bugün dedi ki:

"Senin kafandaki düşüncelerin, olan olayların bıraktığı izlenimlerin bir A kümesi olduğunu farz et. Hayatın boyunca ne zaman 'harici' bir B kümesi A'ya yaklaşsa, o zaman A buna bir tepki vermek zorundadır. B olayı ne kadar büyükse, A olayının verdiği tepki de o kadar büyük olur. Ve bu durum, anca A'nın B'yi de kapsamasıyla, onu da içine alabilmesiyle çözülebilir."